Toksyczy związek - ból i samotność

Ja częściowo uciekłam z toksycznego związku... znalazłam jeszcze siły......dążę do całkowitego uwolnienia...
warto...
Piszę częściowo, bo musimy jeszcze razem mieszkać pod jednym dachem...ale już czuję ulgę, wraca radość z życia, wraca nucenie pod nosem jak coś robie...    wiele rzeczy wraca... tych, o których myślałam, że już za mną...
Życzę dużo siły i samozaparcia w walce o swoje życie.
ps. pisz elaboraty...:) to takie forum, gdzie z chęcią je ktoś przeczyta

Agalit
Tkwisz w absolutnie chorym, nisczacym zwiazku. Nie trzeba wyzszej psychologii, zeby stwierdzic, ze Twoj partner wykazuje klsyczne cechy psychopatyczne i jeszcze te fobie w temacie choroby.
Bycie z kims takim u boku, spycha na bocznice. zatracasz siebie, swoja godnosc, radosc zycia. Wpadasz w czarna dzuire niemoznosci, z czasem robisz sie modelina w jego rekach.
Agalit - poczytaj sobie stronki, gdzie dziewczyny opisuja swoja "przygode" z psychofagami. Uwazam, ze znajdziesz tam wiele odpowiedzi na swoje watpliwosci, swoj bol.
wygogluj - Terapia przez pisanie
            -  Moje dwie glowy
            -  Uciekam do przodu,
Im wczesniej sie wyczolgasz z tego ukladu, tym  latwiej Ci bedzie wrocic "do swiata zywych"
Pozdrawiam serdecznie i prosze poczytaj!

Jak Artemida. Wiesz co masz zrobić. I zrób to.
Od siebie dodam, że czytając cieszę się, że otworzyłaś się na związek. Problem znany już w USA i tzw Zachodzie od lat. Kobiet, które postawiły na kariery, samorealizacje a po 40-50 nagle stwierdziły że są same. I do poradni.
Mam nadzieję, że ten "falstart" nie zniechęci ciebie do szukania. I znalezienia. Czego bardzo życzę.

Nie bylabym taka krytyczna wobec kobiet, ktore postawily na kariery i samorealizacje .
Wiele kobiet nie postawily na kariery i tez zostaly z niczym, bo maz raczyl postawic na nowaszy model, badz tez szukac wrazen.
Rzeklabym, ze zostaly bardziej niz z niczym - z mizerna praca, badz tez bez pracy, doswiadczeniem zawodowym zadnym, worem problemow finansowych, zazwyczaj z dziecmi (bo okrotny nie byl i dzieci nie zabral).
Nie generalizujmy - poswiecenie rodzinie sukcesu nie gwarantuje, tak samo kariera nie zawsze daje szczescie.
Samotnosc nie jest przypadloscia kobiet sukcesu, tyczy wszystkich ludzi - moze jedni glosniej o tym mowia.
Czesto idealizujemy cos czego nie mamy i co nie pozwala cieszyc sie tym co posiadamy.
Podejrzewam, ze wiele kobiet/mezczyzn tkwiacych w bylejakich zwiazkach z radoscia pobyloby samych. Patrzac po otoczeniu sklonna bym byla stwierdzic, ze wiekszosc.
Oczywiscie najlepiej by bylo miec jedno i drugie - czasami sie udaje, czasami nie. Jak ze wszystkim.

A mają... Ja pamietam jak na studiach nasz wykładowca nam mówił "często nawet psycholog potrzebuje wizyty u innego psychologa, sam nie daje rady..., nie wstydźmy sie tego. Jednak psychologowi łatwiej jest zdiagnozować problem, gorzej z rozwiązaniem dla siebie.."
Psycholog, nie psycholog - przecież to też człowiek...

No właśnie - masz szerokie doświadczenie . Trzeba wierzyć..., to chyba wiesz, prawda? Trzeba spróbować, nie zamykać się..., szukać... Każdy ma chwilę słabości, normalne przecież, trzeba czasem zaryzykować, każdy się boi, jak mówią "tylko głupcy się nie boją". Ja też zaryzykowałam... bałam się o siebie i dzieci. Wyjechałam z nimi do UK...., one bez języka do szkoły, obawy - jak sobie poradzą.... a teraz - sama radość, jak mają wolne to juz nie mogą się doczekać kiedy pójdą, język łapią w lot..., ja też nie mogę narzekać, skoro one są zadowolone, to i ja się cieszę..., jakoś sobie radzimy... Mam tez swoje problemy.... z moim facetem...., z moim byłym.... Wierzę, ze się uda. Tu na forum jest wiele mądrych osób, nie tylko terapeuci, psychologowie, ale właśnie zwyczajne osoby, "po przejściach", które maja wiedzę i doswiadczenie, i to dzieki nim wierzymy, że damy radę, że wszystko jest do przejścia

To możne trzeba zmienić "ziemię" i zacząć podlewać piękny kwiat.....

Znalazłam coś dla siebie... tzn miejsce gdzie jest wiecej takich jak ja. Na obecnym etapie życia uważam .że je przegrałam. nic nie osiągnęłam. Jedyne co mam to dwoje dzieci i męża przez którego popadłam w depresję. apatię. To związek .który zniszczył mnie całkowicie przez który nie mam chęci wstawać z łóżka. teraz powoli zaczynam rozumieć swoje błędy. Dziwię się jak bardzo dałam się stłamsić. zniszczyć. Nie wiem jak się podnieść .pozbierać. Sama nie pracuję . jestem kurą domową z dziećmi. która wszystko robi sama aż wieczorem pada na pysk bo nie mam siły nawet na telewizor. Mąż mój uważa że już się dość napracował w życiu ma 37lat i siedzi sobie w domu już 5 miesiąc. A ja kombinuję jak płacić rachunki. kupować jedzenie. czuję się tak jak bym miała trójkę dzieci. Sama muszę kręcić . kombinować co kiedy zapłacić skąd wziąć pieniądze żeby popłacić ...bo coś znowu wyłączą i tak w kolo. długi rosną. nie mam siły dalej tak żyć. chyba wolałabym zostać sama z dziećmi i wiedziałabym że wtedy sama robię wszystko. Nie napisałam nawet połowy ale coś tam z siebie wywaliłam wreszcie komuś obcemu. przepraszam za pisownie

myslalam, myslalam i dochodze do wniosku, ze musisz wyjechac b.daleko...ty masz 45lat i sie boisz o prace......jak mam 60 i tez powinnam wszystko rznac, moje zycie kreci sie wokol psychpaty.....postaw wszystko na jedna karte....

ach......jak ja sobie przypomnę 12 lat do tyłu i to wszystko na co ja sie godziłam i jak bardzo dałam się poniżać to zastanawiam się dlaczego jestem taka głupia bezdennie głupia. bo już bardziej głupią być nie można. wczoraj był sylwester a ja zostałam w domu z dziećmi bo mój pan mąż pojechał do rodziców świętować a my w domu sami w taką noc. ....zresztą do dziś nie wrócił zostawił nas bez pieniędzy na życie . mam postanowienie noworoczne żeby skończyć ten SYF( małżeństwo) który mnie niszczy bo zgubiłam siebie. czeka mnie ciężka przeprawa ale wolę chleb z margaryną ale spokój. ja wiem jedno zmarnowałam piękne lata ale coś chyba do cholery jeszcze przede mną. trzeba myśleć pozytywnie. kiedyś byłam niesamowicie obrotna. nie było dla mnie sprawy nie do załatwienia i dałam się tak stłamsić. a chciałam być kochana, tylko troche miłości chciałam bezpieczeństwa a narazie to mam długi do spłacania ale dzisiaj mam taką chęć do życia i do zmian. boję się tylko żebym sie nie ugieła. czasem po prostu nie mam siły na nic, byłam tak zamotana że zachorowałam. bardzo silna nerwica przerodziła się w depresję, nudności, zawroty głowy, bóle głowy, że można ściany gryżć , zaburzenia hormonalne. tabletki na depresję i to wszystko 18 kg do przodu i ze wszystkim sama, zawsze sama. dzięki terapi wiem że na to wszystko pracowałam przez ostatnie 10 lat. wszystkiego jeszcze nie napisałam bo się wstydzę. ale wczoraj coś we mnie pękło i mam nadzieję że dam radę dla dzieci. a może znajde ludzi co mi pomogą. pokażą jak zacząć wychodzić z takiego bagna, jak to zacząc układać. i powoli zacznę pisać więcej. mam nadzieję , że ktoś to przeczyta. strasznie się wstydzę tego. pozdrawiam

Madra i poukladana kobieta z Ciebie.. Mysle, ze nie mozesz odejsc, bo zwyczajnie brak Ci odwagi a niszczona w ten sposob stracilas pewnosc siebie, ktora mialas i z malej miejscowosci z biednej rodziny wyszlas na ludzi.. Chcialas byc kochana i kogos miec nie widzialas wad poniewaz gdy mezczyzna chce zdobyc kobiete potrafi nawet stanac na rzesach aby tylko pokazac jaki to on idealny... Teraz juz wszystko wiesz, teraz duzo czytaj na tym forum podbudujesz sie ... Zacisnij piesci i nie mowiac nic nikomu zacznij szukac innej pracy stac Cie na to tak samo jak kiedys tak i teraz .. Dasz rade! Potem malymi krokami zdobedziesz sppkoj ja to wiem tylko chcij i nie marnuj chwil z tym ,,psychopata,, jestes wolnym czlowiekiem i masz prawo do szczescia usmiechnij sie pomozemy Ci przejsc przez to wszystko, ale potrzebna jest nam tez Twoja pomoc pozdrawiam i sciskam kciuki z calych sil

Hej.. przedstawię swoją sytuację odnośnie toksycznego związku- ze strony osoby która była toksyczna i chyba nadal jest. Może to co napiszę teraz będzie tłumaczeniem się dlaczego itd, bądź zwalaniem winy na kogoś obok. Nie wiem.
Mam 25 lat - jak tu nie patrzeć mieszkam obecnie z mamą - samotną odkąd się urodziłam. Ma za sobą 2 krótkie małżeństwa, z moim ojcem dużo ją kosztowało zarówno życie jak i sam rozwód - wiem z opowiadań. Mam też siostry, które narobiły ogromnego bałaganu w życiu swoim, mamy i moim (choćby związki z kryminalistami, niechciane ciąże, a nawet ukryta ciąża-z której wyszło piękne cudowne dziecko-doroślejsze obecnie niż jego matka). Od 11 roku życia same problemy rodzinne, zero dzieciństwa bo musiałam dorosnąc- stałam się ( z perspktywy czasu) chyba "partnerką" mojej mamy. Każdy problem, kłopot dzieliła ze mną, z dzieckiem a ja nie umiałam sobie z tym radzić. Każdy gniew, żal obarczała mnie - chyba pierwszy raz sama przed sobą się do tego przyznaje - ale to prawda. Potrafiła się gniewać na mnie, nie odzywać kilka dni, wyzywać, porównywać. Najgorzej mnie bolało, że naprawdę starałam się chciałam pokazać, że jestem inna niż moje siostry. W szkole nigdy jej nie zawiodłam, świadectwa z paskiem, wyróżnienia itp. A i tak mi się obrywało, za złą ocene typu 4 - przesiadywałam nocami nad książką, wyzywana od głupków. Bolało mnie to że zawsze mówiła to zamień mnie na inną matkę ( tu zazwyczaj mmay koleżanek z którymi się trzymałam), albo że odda nas do domu dziecka.straszne. Nie w sposób było można ją zadowolić. Zawsze tłumaczyłam sobie, że życie spowodowało w niej to że nie potrafi się cieszyć- zgadza się tylko że jej życie wpłynęlo na moje. Czasem nawet próbował-wiem głupie- w wieku 12 - 13 lat popełnić samobójstwo-ale bałam się.Obecnie nie umiem z nią rozmawiać. Żal mi jej, strasznie ją kocham, ale wykańcza mnie..
W moim życiu przeżyłam śmierć koleżanki-samobójstwo. Była mi najbliższą osobą, mogłam na nią liczyć, była wesoła i miała bardzo duzo przyjaciól i żadnego wroga, wydawałoby się że znałam ją, znałam tam problemy nastolatki ale nigdy prze nigdy nie pomyślałabym że tak to się skończy. Byłam przy jej śmierci, widziałam jak leżała, skoczyła z 7 piętra. Winiłam się za to. długo dojść nie mogłam do siebie. psiałam pamiętniki, listy do niej - oczywiście mama je znalazła przeczytała- i zapytała, czy grób mi ma przygotować obok niej.. apo prostu tam był upust moich emocji..
po roku czasu zaczęłam się spotykać, z moim już byłym chłopakiem. Wcześniej bardzo go lubiłam, wręćz marzyłam aby kiedyś móc z nim porozmawiać, zaprzyjaźnić. I udało się byliśmy parą 6 lat. Całkiem niedawno zakończył związek, bo nie mógł ze mną wytrzymać.
Jest to dobry chłopak, pomocny, z otwartym sercem, nie okłamywał mnie, nie zdradził. Nie mogę powiedzieć złego słowa na niego, choć nie raz płakałam. Płakałam bo chyba sama sobie krzywdę robiłam. Byłam zazdrosna, chorobliwie zazdrosna, bałam się że ktoś mi go odbierze.
Może zacznę od początku:P gdy się spotykaliśmy byliśmy nastolatkami po 18 lat. Ja za wczasów się wyszalałam tzn. koleżanki koledzy i imprezy, on nie..Był sportowcem, i sportu oddał się całkowicie. Do momentu kiedy mnie poznał i poszedł do pracy. Wtedy nie wiedziałam co to znaczy związek, bałam się. Nie chciałam, nie wierzyłam.a On starał się jak tylko mógl. tak przez 2 lata. później role się odwróciły, chciał pokazać jak on się czuł. Nie chciałam żeby cierpiał. Starałam się. ale co z tego że starałam się nie w tą strone co trzeba. Nie chciałam go stracić, więc wzięłam na smycz....Mieliśmy zasade że imprezy w clubach spędzmay razem, ja żandych kolegów on koleżanek...a dlaczego taki tok myślenia z mojej strony - bo mama mi mówiła, że facet nie powinien mięć koleżanek, a ja nie chciałam mieć kolegów by nikt nie mówił że jestem mu nie wierna..- chore wiem...Każdy osobny wyjazd, zresztą kązdy wyjazd kończył się kłotnią, a naprawdę starał się jak mógł chłopak, nie powinnam mieć zazdrosych a miałam..bo źle spojrzał, powiedział...choć czasem na żarty robiłam mine, czasem i on to i tak później miało to fatalny finał...wymiana zdań..zaczęłam go kontolować, sprawdzać telefon, gg i czasem dowiedziałam się o sobie nie miłych rzeczy - że jestem głupią małpą która się wepchnęła, ale później starałam się ogarnąć, byłam bardziej wyrozumiała, widziałam błędy i uczyłam się na nich, walczyłam z samą sobą, a on - on się odsunął...kiedy ktoś mnie obraził nie powiedział koleś przestań a jedynie to jest jego zdanie , nie mogę przecież mu zabronić jego zdania....kiedy starałam się o prace, wogóle nie pytał co i jak, boli mnie ten fakt bo gdy kumpel był na rozmowie non stop wydzwaniał do niego jak mu poszło...kiedy otworzył własną działalność, czasu nie miał na mnie, na nasze przyjemności...robił po 12 - 14 h,gdzie połowa z tego czasu to czas przeznaczony dla znajomych na kawce, piwku itp. Zaczął jarać jointy, a ja nie mogłam nie potrafiłam tego zaakceptować, zawsze gdy usłyszałam o jarani =u to we mnie rosło, miałam z tym przykrą sytuację właśnie odnośnie koleżanki która popełniła samobójstwo..nie mówie że nie paliłam próbowałam ale chyba wbrew sobie a zaakceptowaniu mnie w jego oczach...wszsytko zaczęło się sypać, dni piękne przeplatały się ze złymi...Ostatni urlop spędziłam sama, on sam...pomyślałam dobrze, może odpoczniemy i wszytsko się ułoży. Jednak mój urlop przyspożył mi wiele przykrości, po powrocie z niego podjęłam decyzje o rozstaniu, nie mogłam wytrzymać tego że go ranie, brakiem zaufania, kontrolą...i co mnei zdziwiło, kiedy mówiłam mu że to koniec, podszedł i powiedział: jesteśmy tyle lat razem kochamy się i prztrwamy to...wtedy po ponad 5 latach uwierzyłam że on mnie kocha, otworzyłam się na niego na jego rodzine...wtedy nie zwróciłam uwagi na jego słowa, że kumple radzą mu ze mną zerwać i że on nie kieruje się nimi ale bierze to pod uwagę.. po 2 miesiącach skonczyło się, oznajmił że coś w nim pękło....
a ja teraz wiem, że sama spowodowałam to co było po latach brak zaufania, kontrola i jakieś głupie zasady....nie wytrzymał ze mną....teraz widze jak bardzo podobna jestem do mamy, łapie się na tym...nie chce być taka, chcę doceniać to co jest koło mnie, czuć się szczęśliwa...a nie jak ona ciągle do wszystkiego negatywnie nastawiona....nie chce go stracić, ale nie chcę go też ranić - wiem jak się dusił bo ja się dusze teraz, straszne ale był moim tlenem...odkocznią w pewnym sensie od domu...
jestem młoda choć chciałabym już mieć dom, dzieci...dzień przed rozstaniem jeszcze mówiliśmy jak będzie wyglądał nasz ślub...

jestem toksykiem, wstyd się przyznać....i walcze z tym.....nie chce być zgorzkniałą babą...czuje ból i czuje się samotna, ale to przez to że nie czuje się dobrze sama z sobą....
nie odzyskam go, choć wiem że dla niego też ważna jestem....mamy kontakt....jednak i on i  wsumie ja boimi się o mnie, że się nie zmienie...a tak bardzo chcę czuć że mam szczęście chociażby z tego że żyje, nie chce już nikogo dusić...chcę ufać!

Hej

Jesteś bardzo mądrą dziewczyną, pomimo młodziutkiego wieku, masz dużą samoświadomość. A to juz jest duży plus, wiesz, jaki masz problem.... Może spróbowałabyś jakiejś terapii, to naprawdę pomaga. Jesli juz wiesz, że chcesz się zmienić, wiesz gdzie leży problem to dobry kierunek.... Poczytaj o kobietach kochających za bardzo. Jest tu na forum wątek, dziewczyny są tu super , mają wiele książek, ale tez i mądrych rad, dużą wiedzę

Super. Tak trzymaj
Pozdrawiam serdecznie.

Niestety i ja dołącze do tego tematu ,jeszcze kilka miesięcy temu byłam w szczęśliwym(tak mi się wydawało) związku, teraz patrzę jak byłam wykorzystywana i manipulowana przez osobę z którą chciałam spędzić resztę życia.Minęlo 5 dni po rozstaniu a trwało 3 lata nasze bycie razem.

Oczywiście  były sygnały że ma problem ale zawsze jakoś to tłumaczyłam sobie .Niestety zazwyczaj brniemy dalej w patologiczne związki a im bardziej brniemy tym bardziej tracimy siebie.

Naprawdę nie warto ciągnąc takiego związku .W moim przypadku wybrał alkohol, do tego zostałam bez środków do życia .Gdy po 3 dniach imprezy alkoholowej wrócił ,kazałam mu się wynosić.Tak zrobił ,błagal o szansę,prosił i przepraszał ,płakał i skomlał .Dałam mu szanse ale żeby wyszedł sam a jeśli wezmie się za siebie ,zacznie się leczyć i odda moje pieniądze które przebalował pozwolę mu na rozmowę .Oczywiście obiecał wyszedł wrócił do mamy a tam już czekało radosne powitanie i zgadnijcie kto jest winny.Oczywiście ja.Szok i niedowierzanie .Ale jedno wiem cieszę się że mam spokój w domu i wspaniałe dzieciaczki dla których warto żyć i żaden nieodpowiedzialny facet nie jest mi potrzebny.Mam nadzieje że się ogarnie i będzie jeszcze kiedyś jedynie dobrym ojcem ale na pewno nie pozwolę znów namieszać w swoim życiu nikomu.
Trzymajcie się dziewczyny będzie dobrze:)