Nie wiem czemu to w ogóle tu pisze.
Może na początek kilka słów wprowadzenia. Mam 28 lat pochodzę raczej z normalnej rodziny bez jakiś patologii i problemów. Rodzinka jest nie za bogata ale nigdy raczej nie brakowało pieniędzy na podstawowe sprawy. Mieszkam cały czas na garnuszku u rodziców. Pochodzę z małego miasteczka.
Kiedy szedłem na studia to miałem jakieś plany odnośnie mojej przyszłości tego co chce robić, jak chce żyć. Im jestem starszy to zostaje coraz mniej z moich planów. Mogę powiedzieć że z czasem przez te lata odkąd zacząłem studia mój pogląd zmienił się o 180 stopni. Z czasem obchodziło mnie coraz mniej. Przestałem dążyć do mich celów nie tak dawno zastanawiałem się nad ich sensem, a teraz już od roku nie zależy mi już na niczym. Wszystko przestało mnie obchodzić. Nic mnie nie interesuje, nic mnie już nie obchodzi, nawet zastanawiam się po co żyć. Im bardziej poznawałem świat tym bardziej chciało mi się rzygać na jego widok. Im więcej poznaje ludzi tym ich chce mniej znać. Mam znajomych kolegów którzy pamiętają najczęściej o mnie gdy czegoś potrzebują. Nigdzie nigdy nie wychodzę, nie lubię dyskotek, klubów. Nie nawiedzę zgiełku, hałasu, pijanych ludzi, itd. Odcinam się coraz bardziej od wszystkiego i wszystkich.
wulgaryzm mnie ten cały wyścig szczurów. Dążenie do czegokolwiek, ludzka zazdrość i piękne słówka które nigdy nie pokrywają się z rzeczywistością. Nie chce w tym wszystkim uczestniczyć .
Zostaje jedno pytanie, co dalej ? ?
Może po prostu jestem za mocno rozpieszczony i leniwy.
Ale naprawdę już mi na niczym ani na nikim nie zależy . Obecnie nie mam żadnych postanowień i celów. Nie chcę się zabić, szkoda by było żeby życie się zmarnowało. Od pewnego czasu chcę coś zrobić, coś zmienić, tylko co i po co. I dochodzę do myśli że jak już odejść to pociągnąć jakiś cwaniaczków ze sobą. I to mnie przeraża, tylko z czasem coraz mniej?
Na forum nie używamy wulgaryzmów. Proszę, dostosuj swój język do obowiązujących zasad.
Moderatorka Anemonne
:) Bo wtedy widziałbyś sens, proszę zaufaj mi w ciemno, że tak jest, NIC NA TYM NIE STRACISZ. Tak jak piszesz ludzie potrafią być okropni, ale potrafią też być fantastyczni, i tak jak nam potrafią siłę odebrać, tak samo potrafią być porządnym bodźcem, kołem napędowym.
