ciężkie chwile

Dobry wieczor,

Sluchaj, dziekuje za twoja szczerosc, bardzo ona mnie poruszyla....

masz tylko 27 lat  a juz tyle w twoim zyciu zlego?

Proponuje ci przyjazd do mnie na kilka dni, wez sobie urlop!!! przyjazd bezinteresowny, tylko dla ciebie!
Ja jestem osoba bardzo powazna i mysle, ze moge ci pomoc. Moge cie wysluchac... COS WSPOLNIE ZNAJDZIEMY
Jestem mezatka z francuzem, mam male dziecko 3 latniego chlopczyka, czuje sie bardzo samotna, ale nie chce sie nade mna uzalac, mam ochote komus pomoc tak po prostu, nie mam pieniedzy, ni tytulow, ale mysle, ze moglabym cie postawic na nogi psychologicznie, wiec mi powiedz, czy chcesz sobie zmienic nastroj w dobrej i spokojnej atmoswerze? to wszystko co moge ci zaproponowac a!!!
zapomnialam, mozesz tez zwiedzic Paryz...

To nie jest zly zart...

Blanche neige

Wysłałam Ci prywatną wiadomośc na maila.

Daphny27, tydzień temu wysłuchałem pewnej osoby, która prowadziła pewne zajęcia. Jest DDA.  Mówiła o swoim ojcu pijaku i o tym, że jej życie nie miało sensu, póki pewnego dnia nie trafiła na ludzi, którzy uwolnili ją od ciężaru i pozwolili zrozumieć, że to, co ją przez wiele lat dusiło i nie pozwalało żyć, to żal do ojca, za zrujnowane życie, złość, nienawiść, wściekłość.

Przebaczyła swojemu ojcu i teraz może już żyć.

Nie jest to jedyna osoba, którą znam, o takim doświadczeniu. Jeśli grupa wsparcia DDA nic Ci nie daje, poszukaj innej. Wiem, że to brzmi abstrakcyjnie.

Samo nic się nie zrobi. Napisz, proszę, co myślisz o propozycji blanche neige.

A może zamiast pisać wolisz porozmawiać? Głos niekiedy jest pełniejszy od liter.

Chodzę na dwie różne grupy. Czasami czuje się lepiej. Ale co z tego, kiedy wracam do pustego mieszkania, które tak niedawno jeszcze razem remontowaliśmy i wracają wszystkie wspomnienia... DDA nie jest moim jedynym problemem. Nałożyły się kilogramy innych, a ja już nie mam siły ich nosić...Najbardziej boli to, że nie mam wsparcia w mężu (jeszcze mężu). Bo tak na prawdę tylko przy nim czuję się bezpiecznie. Czasami przyjeżdża i zostaje na noc. Nie musimy nawet rozmawiać, ale czuję wtedy, że mam wszystko... Spokojnie zasypiam. Nie pamiętam już jak to jest spać dłużej niż 3 godziny. Jak to jest się uśmiechać. Cieszyć ze zwykłych rzeczy. Zawsze byłam duszą towarzystwa. On odchodząc wyrwał całą moją duszę, odebrał radość życia. Zostawił z przekonaniem, że nie zasługuję na szczęście. Bo skoro on nie wytrzymał tego, że jestem depresyjną osobą ze zmiennymi nastrojami, to jak wytrzyma to ktoś inny? Wszystkiemu winna jestem ja. To ja kochałam za bardzo.  A teraz bez tej miłości nie jestem w stanie żyć... Czuję tylko jedną, wielką pustkę. Mnie praktycznie od dawna już nie ma. Ja tylko wegetuję...
Wybaczyć matce? Zrobiłam to już dawno. Tak na prawdę nigdy jej tego nawet nie wypomniałam. Jest chora osobą, tak jak ja... Obwinianie nic nie da. Jestem z nią bardzo związana emocjonalnie, pomimo tego, iż rzadko się widujemy.

Daphny27, lubisz się obwiniać? Po co Ci te winy?  To może wybacz sobie, bo to także jest ciężar.

Jeśli się kocha, to nie można kochać za bardzo, chyba, że nazywa się miłością więzienie. Odszedł, bo chce złapać oddech.

Twoje wołanie o obecność ... ale jakie wołanie? ... czyje wołanie...? skoro Ciebie nie ma???  Tylko wegetujesz, więc nie musisz walczyć z życiem w sobie, bo jeszcze nie zaczęłaś żyć.  Trudno żyć będąc pustką.

Z pustki nie można nikomu nic dać, a miłość polega na obdarowaniu. Dać komuś pustkę - to faktycznie za dużo.

Nie napiszę, że będzie dobrze, bo wróżką nie jestem.
Nie napiszę, że będziesz szczęśliwą, z tego samego powodu.

Proponuję Ci coś innego - idź do psychiatry. Idź, by potwierdzić lub wykluczyć depresję. By, ewentualnie, Twoją terapię DDA wspomóc farmakoterapią. Do psychiatry nie potrzeba skierowania.

Spróbuj spojrzeć na swoje życie przynajmniej przez chwile z innej perspektywy. Miałaś w życiu chwile szczęścia i miłości, niektórzy nie doznali tgo szczęścia, są całkiem samotni z podobnymi problemami, brakiem pieniędzy znajomych itd. ja tez nieraz mam takie mysli jak ty z powodu braku nadzieji na to że kiedyś tego szczęścia zaznam, chociaz to co dobre się skończyło to jednak przez chwile byłaś szczęśliwa, więc dlaczego niedługo ma się to nie powtórzyć, myśle że powinnaś poszukać specjalistycznej pomocy, chodzic na spotkania grup wsparcia. Myśle że powinnaś spróbować gdzieś wyjechać poznać innych ludzi i miejsca, wyjazd, oderwanie się przez chwile od tego wszystkiego to naprawde dobry pomysł, pomyśl co ci sprawiało zawsze radość, zajmij się tym, rób dużo rzecz, zapisz się do różnych stowarzyszeń, może wolontariat?? Tam każdy jet bardzo potrzebny, dzieki temu nie będziesz mieć czasu myślec o Nim. To co napisałaś jest decyzją ostateczną nie ma odwrotu, więc przynajmniej spróbuj, choćby ostatkami sił, jeszcze zawalczyć, i nie wstydź się prosić o pomoc

Daphny27, pewnie jest to kwestia wiary. Najgorsze, że Ty sama siebie też nie rozumiesz.

Ale jest pewne światełko w tym tunelu... otóż, kochać  można nawet bez rozumienia.

Masz bogate doświadczenie z psychiatrami. To może czas na autopsychoterapię.

Któż może wiedzieć lepiej od Ciebie, co Ci potrzebne. Jeśli Murphy Ci nie pomógł, to napisz książkę i pomóż takim jak Ty.

Propozycja wyjazdu na kilka dni do osoby która może Cię wysłuchać i dać trochę nadziei to ciekawa alternatywa. Wyrwiesz się na jakiś czas z otoczenia które ewidentnie przytłacza.Z tego pustego mieszkania, z ciężkiej pracy, zobaczysz coś interesującego. W twoim życiu stanie coś nowego, złamiesz szarą monotonię dnia. Czasami obcy ludzie potrafią, całkiem nieoczekiwanie, bardziej pomóc niż rodzina czy bliscy znajomi. Propozycja warta rozważenia. Pamiętaj, że zawsze jest wyjście z każdej sytuacji i nie jest to na pewno samobójstwo. Wiesz, jest wiele ludzi, którzy daliby bardzo dużo, żeby mieć z powrotem 27 lat. To plus w Twoim życiu, poszukaj ich więcej, jestem pewny, że masz ich naprawdę dużo. Będę trzymał za Ciebie kciuki.

Mery90, pies to świetny pomysł, ale jednak jest to dodatkowe obciążenie finansowe.

Czytam Wasze posty z zainteresowaniem. Nie wiem, czy jest choć jeden człowiek, który w życiu nie czuj się podle, depresyjnie. Wiem, że depresja to stan przeciągający się tego złego samopoczucia. Chcę tylko zwrócić uwagę, że każdy stan w jakimś momencie można przerwać.

Z depresją jest pewien problem, bo to chemia mózgu staje przeciwko nam, więc musimy poniekąd walczyć ze swoim mózgiem, który podpowiada nam samobójcze wyjście. I proszę nie pisać, że to nie jest wyjście, że to tchórzostwo, bo przecież wielu nie popełniło samobójstwa tylko dlatego, że się nie odważyli. To nie jest tchórzostwo, to jest ucieczka, a to jest zupełnie coś innego.

Ucieczki nie zawsze bywają skuteczne. Gdybyśmy mieli pewność, że nie ma żadnej rzeczywistości pośmiertnej, to wtedy taka ucieczka może być skuteczna. Takie pewności jednak nie mamy. Jeśli nasz byt po śmierci zależy od tego jak żyliśmy i jak umieramy, wtedy samobójcza ucieczka przed życiem wcale nie musi być końcem zmartwień i cierpień.

I co wtedy? Warto, aby depresyjny stan umysłu objął refleksją i tę kwestię.

Duźo samobójstw w Twojej rodzinie.
  Słyszałas moźe o uzdrowieniu pokoleniowym.
   Chyba padło na Ciebie...

Co do zwierzaków - mam pieska i trzy koty. Kolejne zwierzę byłoby już patologią... Oczywiście zwierzątka była nasze wspólne, ale teraz cała odpowiedzialność za nie spadła na mnie... Ale to taki mały szczegół.
Ja tkwię ciągle w fazie zaprzeczenia i niedowierzania. Nie potrafię się pogodzić z jego decyzją. Tym bardziej, że jego zachowanie nie zawsze wskazuje na to, że rzeczywiście jest jej pewny. Przez te 3 miesiące nie było dnia, żebyśmy się ze sobą nie kontaktowali. Zwykle inicjatywa wychodziła ode mnie, bo na początku nie wytrzymywałam godziny bez telefonu bądź smsa do niego. Był płacz, błaganie i szantaż emocjonalny... Później trochę się uspokoiłam. On zaczął wpadać czasami do mieszkania, ale nigdy nie nocował. W tym czasie normalnie współżyliśmy... Pozwoliłam na to, bo tak bardzo go pragnęłam. Dla mnie nadal był mężem, a on po wszystkim często stwierdzał, że dla niego to był tylko seks... Po pewnym czasie nastał trochę lepszy okres w moim życiu. Znalazłam nową pracę, ogłoszenie o tej grupie DDA i zaczęłam chodzić na mityngi. Mąż zaczął sporadycznie nocować w domu. Zwykle jeden dzień w tygodniu, ale i tak cieszyłam się z tego jak dziecko. Po jakimś czasie stwierdził, że wraca do mieszkania, bo męczy go już pomieszkiwanie u znajomych. Zaznaczył, że nie wraca do mnie. Ale ja i tak odebrałam to po swojemu. Zapaliła się iskierka nadziei... Wróci, zobaczy, że pracuję nad sobą, że się zmieniam, może pokocha mnie na nowo... Niby wszystko było dobrze. Ale po kilku dniach wróciłam od znajomych i zobaczyłam, że nie ma jego kosmetyków i walizki. Zadzwoniłam, zapytałam, dlaczego znowu uciekł a on odpowiedział, że "miał taki kaprys". Był w mieszkaniu może 5 dni... I znowu uciekł. Chociaż nie wydarzyło się nic, co mogłoby go zmusić do takiej decyzji... Od tamtego czasu znowu nocuje tutaj sporadycznie. W dalszym ciągu współżyjemy ze sobą. Była też jedna dziwna sytuacja... W naszą rocznicę ślubu, 13 października, zrobiłam dla nas kolację. On przyszedł, zjadł i po godzinie stwierdził, że musi na chwilę wyjść na miasto odebrać od kogoś pieniądze. Miał wrócić za max 2 godziny. Wyszedł przed 22 a wrócił przed 5 rano. Przepłakałam całą noc. Przed wyjściem powiedział jednak, że potrzebuje czasu na zastanowienie się Że ja nie daję mu spokoju, chwili wytchnienia. A on musi nad tym wszystkim pomyśleć... Od tamtego czasu trochę odpuściłam. przestałam dzwonić i pisać tak często jak wcześniej, nie nalegałam, żeby przyjeżdżał. Skupiłam się na sobie, na pracy, na grupie DDA. Zaczęłam rozumieć pewne kwestie, patrzeć na to wszystko z pewnym dystansem. Ale nawet przez moment nie zmieniły się moje uczucia do niego i nadzieja, że wróci... To mi dawało siłę do życia - nadzieja, że to rozstanie jest tylko na chwilę. W ten weekend po raz pierwszy byłam z ludźmi z grupy na imprezie bezalkoholowej. Rozmawialiśmy całą noc. Byłam wśród ludzi, którzy mnie rozumieją, którzy przeszli przez podobne rzeczy, co ja. Mąż przyjechał w sobotę wieczorem. Zobaczył mnie w nowej fryzurze, uśmiechniętą, zadowoloną... Zauważył to od razu. Zamówiliśmy pizzę, został na noc. Rano przytulił się do mnie, znowu się kochaliśmy, wypiliśmy kawę. Zapytałam nieśmiało, czy kiedyś wróci... Odpowiedział, że zadaje głupie pytania. Że myślał, że już jest lepiej, ale najwidoczniej niepotrzebnie przyjeżdżał i zostawał, bo ja odbieram to po swojemu... W niedziele usunął wszystkie nasze zdjęcia z facebooka, oraz znaczniki z moich zdjęć, na których był.
I to mnie przygniotło już totalnie. Nasze wakacje, ślub, wszystkie wspomnienia. Usunął, jak nic nie znaczące śmieci. Ja wiem, że kocham za bardzo. Czytałam nawet taką książkę dla kobiet. Powielam zachowania, które są złe. Ale nie potrafię tego zmienić, bo tak bardzo go kocham. Przez 8 lat był tylko on. Wyręczałam go w wielu rzeczach, może trochę matkowałam, ale nigdy niczego nie zabraniałam. Ktoś w poście wyżej napisał, że uciekł, bo potrzebował odetchnąć. My bardzo często spędzaliśmy czas osobno. Mieliśmy różnych znajomych. Nigdy nie zabroniłam mu wychodzić do miasta, gdy miał na to ochotę. Wszyscy mówili, że zazdroszczą mu tak wyrozumiałej żony. Nawet teściowa zaczęła zwracać mi uwagę, że jestem dla niego za dobra, że za dużo mu pozwalam, że to nie wyjdzie nam na dobre.
I z tym nie potrafię sobie poradzić... Nie mam dla kogo gotować, prać, sprzątać. Wracam do pustego mieszkania, nie mam z kim porozmawiać o tym, jak mi minął dzień... Zasypiam i budzę się sama. Sama jem kolację, sama oglądam tv. Nie mam komu wyprasować koszuli, zrobić rano kawy, umyć plecy... NIE MAM NIC! Straciłam wszystko wraz z jego odejściem. Był całym moim życiem. I nie piszcie, że mam żyć dl siebie. Bo ja nie chcę takiego życia! On był, jest i będzie całym moim życiem. Wszystkim co miałam i co kochałam. To miało być aż do śmierci, tak sobie ślubowaliśmy. Dla mnie ta przysięga miała znaczenie. Jak mam żyć bez jego głosu, uśmiechu, bez czucia jego ciepła, bez wtulania się w jego plecy przed snem. Przeraża mnie myśl o nadchodzących świętach... Przeraża mnie każdy dzień... Każda chwila bez niego. Wszystko odeszło wraz z nim. Myślę, że jemu byłoby lepiej, gdyby w ogóle mnie nie było. Przez jakiś czas by popłakał a potem pogodził się z tym. Ja nigdy nie przestanę go kochać. Wiem to. Znam siebie. I wiem jak bardzo przywiązuję się do ludzi. Nie wyobrażam sobie siebie z kimkolwiek innym. Cały czas wspominam wspólnie spędzone chwile, oglądam zdjęcia, filmy... Nie chcę już tak dłużej żyć. Gdyby wrócił, wszystko miałoby sens. Moja terapia, praca nad sobą... A ja straciłam ten sens wraz z jego odejściem. Dla niektórych to trudne do pojęcia, że można żyć dla kogoś a nie dla siebie. Ale ja tak właśnie robiłam przez całe życie. Najpierw żyłam dla babci, potem dla męża. Zawsze ich potrzeby były ważniejsze od moich. A teraz nie umiem się odnaleźć w swoim własnym świecie samotności... Bo nie ma obok nikogo, dla kogo mogłabym żyć...

Zawsze, wszystkim, proponuję życie dla siebie.
Proponuję budowanie swego szczęścia w oparciu o siebie.
Zachęcam do życia niezależnego (co nie jest równoznaczne z życiem samotnym).
Namawiam do zobaczenia, że szklanka jest do połowy pełna, nie zaś do połowy pusta.

Można zmienić swój sposób myślenia o sobie, o świecie, o innych. Można, czasem tylko, by to osiągnąć trzeba włożyć sporo swej pracy.
Ale też można nic nie robić, można trwać w beznadziei.
Można myśleć "Czy ja sobie poradzę?", ale też można zastanawiać się "Co mam zrobić, by sobie poradzić?".

Są też osoby (wcale nie jest ich tak mało), które wolą i wybierają życie singla. I których wybór nie jest podyktowany przykrymi doświadczeniami.

Nie nie tak, że ja się na nim uwiesiłam! Tak ustaliliśmy z góry. Ja zajmowałam się mieszkaniem i wszystkim, co jego dotyczyło. Mój mąż wychował się w zamożnej rodzinie, więc od zawsze wszystko miał podawane na tacy. Miał sprzątaczkę, resztą zajmował się ojciec, gdy matka od nich odeszła. Gdy po raz pierwszy zaprosił mnie do siebie, miał w pokoju ścieżkę od drzwi do łóżka. Cały pokój zawalony był gratami i ciuchami. Ojciec kazał sprzątać wynajętej pani całe mieszkanie z wyjątkiem jego pokoju. Mąż nie miał żadnych obowiązków. Nie skupiał się nawet szczególnie na nauce, ponieważ ojciec był prezesem prywatnego liceum, do którego uczęszczał. Dopóki mnie nie poznał jego życie było jedną, wielką imprezą. Alkohol, narkotyki i przyjaciele. Ja go trochę od tego wyrwałam. Ojciec się nim nie interesował. Potrafił zadzwonić dopiero po trzech dniach jego nieobecności w domu i zapytać, gdzie jest... Z matką nie utrzymywał długo kontaktów, bo miał jej za złe, że ich zostawiła i miała dziecko z innym. Odnowił z nią relacje dopiero na studiach, za moją namową. I wtedy zaczął nienawidzić ojca. W moim życiu zawsze priorytetem była rodzina, dla niego też. Zawsze mówił, że chce założyć ze mną szczęśliwą rodzinę, mieć dzieci i ciepły dom, którego  nigdy nie miał. Gdy ja sprzątałam, on leżał na sofie i oglądał tv albo grał na x-boxie. I tak było zawsze. Nie żaliłam się, bo lubiłam to. Byłam dumna, gdy inni mówili, że ma żonę idealną. Zawsze wszystko wyprane, wyprasowane, obiad gotowy, kolacja pod nos. Gdy wyjeżdżał w delegację i musiał wstawać o 3 nad ranem, ja wstawałam z nim. Robiłam mu kawę, kanapki na drogę. Bo o to prosił. A nie dlatego, że na nim wisiałam i mu matkowałam! Sam przygotowywał mi rzeczy do pracy i prosił o wyprasowanie! I poza tymi chwilami, kiedy łapałam doła, wszystko było ok. Nigdy nie mieliśmy cichych dni. Owszem, kłóciliśmy się, jak każdy. Ale za chwilę się godziliśmy, potrafiliśmy przeprosić. Nigdy mi nie powiedział, że ma mnie dość. Że ma dość moich zmiennych nastrojów i depresyjnych stanów. Gdy po raz pierwszy byłam w szpitalu przychodził codziennie, Raz nawet przyszedł z wydrukowanymi imionami i ich znaczeniami. Powiedział, że po moim wyjściu zaczniemy się starać o dziecko. To było rok temu...  Pobyt w szpitalu bardzo mnie zmienił. Znalazłam nową pracę w kancelarii prawnej, wyjechaliśmy na wakacje, zrobiliśmy remont sypialni, pod kątem dziecka... W sumie to była niespodzianka. Wróciłam ze szpitala i zobaczyłam, że dorobił w sypialni ściankę z półkami. Powiedział, że to na pieluszki i kosmetyki dla dzidziusia... Wszystko było ok!!! Zbliżyliśmy się do siebie bardzo. Kryzys przyszedł później, gdy poznaliśmy młodsze towarzystwo. Zaczęły się imprezy, co weekend kac. Mąż zaczął coraz częściej wychodzić z nimi na miasto. Coraz więcej pić. Raz nawet wylądował w fosie... Na szczęście jakiś pan wyszedł rano z psem na spacer, zauważył go i zawiadomił służby ratownicze. To był grudzień... Wtedy powiedział, że dostał od życia drugą szansę. Nigdy nie wypomniałam mu tej sytuacji. Każdy ma prawo popełnić jakiś błąd. Trwałam przy nim na dobre i na złe. Dlatego tak bardzo zszokowała mnie jego decyzja o rozstaniu i słowa, że myślał o tym już od pół roku... Tylko, że w ciągu tych miesięcy nie zrobił nic, co mogłoby mnie zastanowić i w jakiś sposób zaniepokoić. Planowaliśmy wakacje, remont, znowu powróciły plany o dziecku - z jego inicjatywy, w czerwcu - miesiąc przed rozstaniem. Już po tym wszystkim doszły mnie słuchy, że od maja kręcił z koleżanką z naszego towarzystwa. Wszyscy się od niego odwrócili, bo to była dziewczyna jednego z nich... Oczywiście mąż wyparł się wszystkiego. A ja mu uwierzyłam...
To tak boli i jest niezrozumiałe. Wszystko było dobrze... Wspaniale udawał, albo rzeczywiście poznał kogoś innego i pogubił się w tym wszystkim. Bo ja nie widzę wytłumaczenia dla całej tej sytuacji. Argumenty, które podał do mnie nie przemawiają.

Nawet Wy mnie nie rozumiecie. Dlatego na początku napisałam, że nie wiem w ogóle po co tu weszłam...

daphny27, a czego się spodziewałaś, że ludzie tutaj będą użalać się nad Tobą i mówić jaka to nie jesteś nieszczęśliwa ? Takiego zrozumienia oczekiwałaś? Ludzie tutaj starają się Ci pomóc pokazują ilość rozwiązań jakie możesz wybrać a Ty do wszystkiego jesteś nastawiona na NIE to nie, tamto nie, żyje tylko dla męża koniec kropka a jak żyłaś zanim go poznałaś jakoś musiałaś. To tylko kwestia wyboru. Musisz CHCIEĆ sobie pomóc a Ty nie chcesz to też jest wybór.

daphny27,
nie chcesz walczyć? To dobrze. Walka to szarpanina, a ona wyczerpuje. Jesteś zmęczoną. Rozumiem.
Uwierz mi, nic nie musisz. Nic nie powinnaś.

Sporo rzeczy jednak możesz.
O sporej ilości rzeczy (i nie tylko) decydujesz.
Sporo chcesz.
Sporo wybierasz.

Możesz podjąć leczenie (mimo strachu, mimo kiepskich szpitalnych doświadczeń).
Możesz żyć dla siebie.
Możesz przestać hamować złość, wówczas przybędzie Ci energii i siły.
Możesz zdecydować o tym, by być szczęśliwą. Być szczęśliwą mimo.

Trzymam kciuki.

Chciałam już wcześniej zapytać Ciebie po co zakładałaś ten wątek skoro podjęłaś już decyzję ? I myślę sobie, że może jednak było to wołanie o pomoc, choć możesz zaprzeczać ?
Dostałaś tu porcję mądrych i wartościowych refleksji. Może warto chwycić się ich. Poza tym zobacz, obcy ludzi wyciągnęli do Ciebie rękę. To może również być dla Ciebie dużym wsparciem.Ale trzeba choć odrobinę chcieć..

Pomyślałam też sobie, że rozstanie z partnerem było i jest dla Ciebie jak odstawienie narkotyku, jesteś na wielkim głodzie (to jestem w stanie zrozumieć, bo podobnie przeżywałam rozstania).

Chyba nie czytałaś od początku wszystkich postów... Mam za sobą już niezliczoną ilość terapii, wizyt u psychiatrów i psychologów, leczenie farmakologiczne i hospitalizację. Problem tkwi we mnie. Bo ja odrzucam wszelką pomoc. Zablokowałam się w swoim świecie i za cholerę nie mogę z niego wyjść.

Dzwoniłam do szpitala. Wczoraj. Powiedzieli, że aktualnie nie mają wolnych łóżek. Kazali dzwonić dzisiaj o 13. Dzwoniła. Nadal nie ma miejsc. I co zrobić w takim wypadku? Człowiek potrzebuje pomocy, dobrowolnie zgłasza się do szpitala i zostaje odesłany z kwitkiem! Co mam zrobić? targnąć się na życie, żeby zabrali mnie karetką? Od razu znalazłoby się miejsce!

Najpierw trzeba odnaleźć sens istnienia. A ja go nie widzę. Wszystko mi się w życiu zawaliło. Jeżeli przechodziłaś przez podobne rzeczy, to chociaż w małym stopniu mnie rozumiesz. I kiedy w końcu od tego uciekłam, znalazłam cudownego mężczyznę, marzyłam o kochającej rodzinie i ciepłym domu, on odszedł... Nie chce już dłużej ponosić takiej odpowiedzialności. Byliśmy razem 8 lat. Odebrał mi całą radość, całą nadzieję i cały sens życia. Nie mam nic! Beznadziejną pracę, jestem w jego mieszkaniu, odsunęłam się od znajomych, bo mnie nie rozumieją i nie chcę ich obarczać swoimi problemami. Bez niego jestem nikim. Szarą, beznadziejną osobą bez celu w życiu. Jak można być z kimś 8 lat, obiecywać przed ołtarzem miłość aż po grób i pewnego dnia stwierdzić, że jednak Cię to przerasta! Zaufałam mu! Był jedyną osobą na świecie, dla której zrobiłabym wszystko. Oddałabym za niego życie. A on odszedł... Bo chce być szczęśliwy! Bo uważa, że znajdzie kogoś, kto wyniósł z domu jakieś wartości, kto miał szczęśliwe dzieciństwo. Idzie na łatwiznę, żeby mieć święty spokój. Nie pomyślał o tym, jak bardzo mnie skrzywdził. Jak bardzo złamał psychicznie. Ja nie będę w staniu już nikomu zaufać! Nigdy nikogo nie pokocham, bo nie wyobrażam sobie bycia z kimś innym, niż on.

To jest takie przykre... Rozumiem, że jemu też było ciężko. Może chciał mi pomóc a nie wiedział jak, nie potrafił. I w końcu go to przerosło. Ale czuję do niego ogromy żal. Ogromny. Jestem dobrym człowiekiem, bardzo empatycznym. Kiedyś byłam wolontariuszką w hospicjum, w schronisku dla zwierząt. Zawsze starałam się pomagać, chociaż sama nie miałam wiele. Wiem, że nigdy nie postąpiłabym tak, jak on. Tak się teraz zastanawiam co by było, gdybym np. poważnie zachorowała. Gdybym miała np. raka. A on by odszedł, bo stwierdziłby, że go to przerasta. Dlaczego ludzie decydują się na ślub, przysięgają miłość aż do śmierci a potrafią ich złamać takie, wydawałoby się, przyziemne problemy? Nie mogę tego pojąć. Dla mnie miało to ogromne znaczenie. Wierzyłam, że będzie przy mnie pomimo wszystko. Tym bardziej, że nigdy nie ukrywałam przed nim swoich problemów, swoich doświadczeń z dzieciństwa. Dlaczego wtrącają się w to wszystko postronne osoby? jego znajomi, teściowa, którą przez tyle lat traktowałam jak własną matkę! Zawsze mówiłam, że jest cudowna, że mam szczęście, że mam taką teściową. Często jej się żaliłam, opowiadałam, co mnie gryzie. A teraz dowiaduję się od kobiety swojego teścia, że powiedziała o mnie, że jestem kulą u nogi Mateusza. Że ciągnę go za sobą na dno. Że on zasługuje na kogoś lepszego. I mówiła to na długo przed naszym rozstaniem! Kiedy dowiedziała się, że mąż ma jakieś długi z tytułu niepłacenia składek do US i ZUS. Napisała mi jakiś czas temu maila, że te długi narobił przeze mnie! Bo nie mógł sprostać moim oczekiwaniom! To nie prawda! Ja o tym nic nie wiedziałam! To on często kupował zupełnie niepotrzebne rzeczy. Mieliśmy telewizor, a kupił większy, bo kolega miał taki. Tylko, żeby się pokazać. Chociaż prosiłam, żeby te 2000zł przeznaczył na spłatę zobowiązań. Mam komorników na karku, bo jego długi przeszły na mnie, kiedy w końcu przestał być ściągalny. Zablokowane konto w banku, bo wszedł na nie US. Nie mogę podjąć pracy na umowę, bo zaraz ustawi się kolejka wierzycieli! Jakie ja mam perspektywy?! W jakiej sytuacji on mnie postawił?! Potrafił mi napisać smsa, że ma nadzieję, że znajdę w sobie resztki godności i wyprowadzę się z jego mieszkania! Owszem, mieszkanie jest jego, jako nieruchomość. Ale po ślubie robiliśmy w nim generalny remont ze wspólnych środków! Nawet nie udowodnię tego przed sądem, bo nie mamy paragonów na większość zakupionych rzeczy. Nie mam gdzie się podziać. Nie stać mnie na wynajem innego lokum. Jestem w sytuacji bez wyjścia. Nie podam go nawet o alimenty, bo jest nieściągalny! Pracuje na zlecenie i na umowie ma, że zarabia 300zł. Całość ściąga mu komornik. Resztę pieniędzy dostaje "pod stołem". I nie są to małe kwoty, bo pracuje w branży alkoholowej. Do tego pomaga mu mamusia, prawnik. A ja nie mam nikogo, kto mógłby mi pomóc. Kogo mam prosić? Bezrobotną matkę alkoholiczkę, która od kilkunastu lat jest na utrzymaniu babci? Czy biedną babcię, która z niskiej renty musi utrzymać siebie, wykupić tony lekarstw, opłacić mieszkanie i żywić córkę - nieroba. Nawet bym się nie odważyła. Więc udaję przed nią, że w miarę dobrze zarabiam i daję radę, żeby jej nie martwić. Jak w tym pieprzonym kraju znaleźć pracę, która pozwoli godnie żyć?

dokładnie, nie dzwoń do szpitala tylko idź tam, idź na oddział zamknięty i poproś o pomoc.. bo wiesz jak to jest przez telefon.
bardzo Ci współczuję, jesteś w nieciekawej sytuacji.. Twój mąż okazał się naprawdę dupkiem, skoro wiedząc że nie masz pomocy, zostawił Cię w takiej sytuacji.. I te długi ajj.. On narobił długów, a Ty musisz spłacać. Chore to jest

Z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. Trzeba pomyśleć jakie. A Twoja babcia gdzie mieszka? W tej samej miejscowości co Ty? W mieście mieszkasz czy w mniejszej miejscowości? Jeśli nie doczytałam to przepraszam. Może przeprowadź się do niej choć na trochę. Wiem, że jest tam mama, ale gdzieś musisz mieszkać. Myślę, że przy tak poważnych myślach samobójczych pomoc lekarza jest niezbędna. Trzeba ratować się na wszelki możliwy sposób, trzeba!

Pracuję. Ale praca jest taka, że nie mam nawet umowy, spóźniają się z wynagrodzeniem. Miałam dostać całość 5.11 a dostałam 1/3 dopiero 9.11 i z tej 1/3 pożyczyłam jeszcze mężowi 300zł, bo niby nie miał... Teraz mam 3zł w kieszeni... Wcześniej miałam bardzo dobrą pracę, w kancelarii prawnej. Ale po jakimś czasie na część wynagrodzenia wszedł komornik męża... Ta praca niestety przepadła z mojej winy... Gdy mąż odszedł nie dałam rady robić czegokolwiek. Siedziałam przy biurku i płakałam... Wytrzymałam 2 dni i już do pracy nie wróciłam. Leżałam całymi dniami w domu, nic nie jadłam i myślałam tylko o tym, żeby umrzeć. A on w tym czasie pojechał ze znajomymi nad morze. Dwa dni po tym, jak mnie zostawił. Rozmawiałam o tym wyjeździe do Francji, ale nie stać mnie w tej chwili na bilet. Poza tym kontakt jakoś się urwał. Ta Pani nie odpisała już na mojego drugiego maila. Jestem z Wrocławia, babcia mieszka 260km ode mnie. Nie biorę pod uwagę powrotu do domu, nie w takim stanie, w jakim znajduję się obecnie. Od tego zawsze chciałam uciec. Powrót byłby porażką i chyba całkiem bym się załamała... Kilku bliskich znajomych mam, ale mają swoje rodziny, dzieci, nie chcę się napraszać. Poza tym znają moją sytuację i nikt jak dotąd nie zaproponował mi opcji zamieszkania. Sama nie chcę prosić. Poza tym mam 3 koty i psa... I też nie mam serca ich oddać. Są już stare, znajdy ze schroniska. Nie chcę po raz kolejny ich skrzywdzić. A przy okazji siebie, bo to jedyne co mam...

Daphny27 z tego co napisałaś wynika że jesteś świadoma tego wszystkiego co się z Tobą dzieje, wiesz dobrze jakie mechanizmy powodują to że obracasz się ciągle w tą samą stronę, podejmujesz te same działania nie chcąc zobaczyć że prowadzą donikąd Ty to wszystko wiesz! Jedynie od Ciebie zależy zmiana, od tego czy podejmiesz decyzję pt kończę z tym, nie chce już takiego życia kręcenia się wkoło od chce mnie do nie chce mnie, od aprobuje mnie to mam dobry humor od neguje mnie to ma zje...any humor i moje życie jest bez sensu, żadna rada złota nie złota jest Ci niepotrzebna bo Ty sama masz cały asortyment w sobie do zmiany kwestia tylko tego żebyś po niego sięgnęła!! Ja Cię rozumiem i nie mogę Ci niczego doradzić ten ten etap którego teraz doświadczasz będzie trwał tak długo jak długo będziesz dawała na to przyzwolenie, a gdzieś miedzy wierszami spisałaś jak dobrze się czułaś biorąc życie w swoje ręce- nowa praca, grupa dda, to dawało Ci kopa i nadzieje na lepsze jutro...
życzę Ci odwagi i chęci do tego żeby o siebie powalczyć o SIEBIE SAMĄ
powodzenia!

Dzisiaj nastąpił jakiś malutki "przełomik"". Miesiąc temu wysłałam swoje cv do biura w Holandii. Spontanicznie. Pracowałam już tam 5 lat temu, żeby zarobić na ślub. Mąż oczywiście został we Wrocławiu... Ale mniejsza z tym. Wtedy pakowałam pomidorki na taśmie. Dzisiaj zadzwonili do mnie. Rozmowa cała po angielsku. Trochę się przestraszyłam, bo dawno nie miałam "kontaktu" z językiem... No ale w sumie mam FCE więc coś tam wydukałam Zaproponowali mi pracę w Amsterdamie. W fabryce Phillipsa, jako kontroler jakości. 9,45?/h na rękę... Wyjazd już 20.11. I nie wiem co robić... Mam bardzo miłe doświadczenia z pracą w Holandii. Zawsze żałowałam, że nie zostałam tam dłużej. Zresztą, namawiałam męża, żeby wyjechać za granicę. Byliśmy młodzi, znaliśmy język, nic nas tutaj nie trzymało. Ale boję się... Tutaj mam grupę DDA, jakieś wsparcie. Boję się, że tam dopadnie mnie jakiś dół i nie dam rady... Z drugiej strony czy to nie jakiś znak? Może ktoś tam, na górze kieruje moim życiem i dał mi niepowtarzalną szansę? Co robić...

On nie chce wrócić, tak mówi. Ale to fakt, nie zerwaliśmy kontaktu. Nie mieszka ze mną, ale nie wziął wszystkich rzeczy. Dojeżdża czasami i zabiera jakieś ciuchy, zostawiając poprzednie do prania... Tak jak gdzieś wspominałam, czasami nocuje w domu. Współżyjemy wtedy, śpimy razem, potrafi się do mnie przytulić... Mamy kontakt codziennie. A ja się wciąż łudzę... Ciągle mam nadzieję... On powtarza, że nigdy nie wróci, ale jego zachowanie temu przeczy. Chyba, że ja widzę to tak, jak chcę widzieć. To ja nie potrafię odejść... To ja żyję przeszłością.

Przypomniało mi się powiedzenie "Bóg zamyka jedne drzwi, by otworzyć drugie",  czy jakoś tak To może być dla Ciebie szansa na lepsze jutro, na nowe życie. Tak naprawdę nie masz tu NIC i nie masz nic do stracenia. Myślę, że jeszcze Twoje trzymanie się faceta powodować wątpliwości, ale on przecież odszedł.  Życzę Ci podjęcia dobrej (dla Ciebie !) decyzji ).

Wyjazd jest chyba jedynym dobrym wyjściem... Dzisiaj dostałam od niego kilka "miłych" smsów, które po prostu mną wstrząsnęły... Wczoraj wieczorem miał przyjechać do domu, żeby porozmawiać. Ale nie przyjechał, bo jak stwierdził, musi zostać na noc z bratem (brat ma 14 lat a mamusia boi się zostawiać go samego...), bo teściowie wyjechali na jakieś szkolenie. No i powiedział, że przyjedzie dzisiaj. Poprosiłam, żeby pożyczył mi jakieś pieniądze (nie wypominam, że wziął ode mnie tydzień temu 300zł i nie oddał...) bo jestem bez złotówki. I że może jakiś obiad zrobię jak ma przyjechać. Odpisał, że obiad już jadł u mamy i wpadnie na chwilę wieczorem. Odpisałam, że dobrze, że jadł, ale, że ja nic nie jadłam, bo nie mam nawet na chleb... Wiem, żałosne... Ale nie mam nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić o pomoc... No i się zaczęło. Odpisał, że nie ma kasy, bo spóźniają mu się z wypłatą. Że mam 27 lat a nie potrafię o siebie zadbać i sama zaspokoić swoje podstawowe (!) potrzeby. Że moje użalanie się nad sobą już dawno stało się żenujące. Że gdyby mi za to płacili to zostałabym milionerką. Że zachowuję się jak "spam debilka" i gdzie on miał oczy przez te wszystkie lata... Że jak nie ruszę dupy i nie wezmę się za siebie to wkrótce wyląduję na dworcu.  Zrobiło mi się strasznie przykro... Zeszłam do sklepiku pod blokiem, do którego chodzę od 8 lat i po raz pierwszy w życiu poprosiłam szefową, żeby dała mi coś do jedzenia, że w poniedziałek oddam pieniądze. A ona powiedziała "NIE!". Poczułam się jak biedak... Widziałam, że sprzedaje na zeszyt alkohol osiedlowym pijaczkom, a mi odmówiła chleba... Rzeczywiście, jestem beznadziejna... Użalam się tylko nad sobą, zamiast wziąć się w garść i pokazać mu, że daję sobie radę. Powiedziałam mu, że zastanawiam się nad tym wyjazdem a on się tylko zaśmiał i powiedział, że i tak za tydzień wrócę... Dlaczego z ust osoby, która jeszcze niedawno mówiła, że kocha wychodzą takie słowa... To tak bardzo boli...

Uznał, że to ja je naznosiłam, więc to mój problem... Zwierzątka mają na szczęście jedzenie. Ja sama mogę nie zjeść, ale im dam ostatnie. Dla pieska sama gotuję jedzonko na kilka dni. A dla kotów zawsze kupowałam w zapasie puszki, więc głodne nie chodzą.

No właśnie nie potrafię tego wyjaśnić... Dlatego też nie potrafię się z tym pogodzić i tego zrozumieć... Zawsze był ciepłym, wrażliwym mężczyzną. Potrafił się rozpłakać na filmie albo na widok jakiegoś cierpiącego zwierzaka. Czule się do mnie odnosił, praktycznie do ostatniego dnia... I nagle pokazał swoją zupełnie inną twarz! Zmienił totalnie styl ubierania, fryzurę, zapuścił brodę, zrobił sobie nowy tatuaż. Ubiera się teraz jak cwaniaczek, codziennie inaczej. Fryzurka a`la David Beckham, schudł, zaczął chodzić na siłownię. Nie poznaję go. To nie jest ten sam człowiek. Widzę na fb, że codziennie dodaje nowych znajomych - głównie śliczne kobiety Też zastanawiałam się nad tym wszystkim. Kiedyś go nawet delikatnie zapytałam, czy nie potrzebuje pomocy psychologa... Że może wydarzyło się coś o czym nie chce mi powiedzieć... Ale tylko go tym zirytowałam. Stwierdził, że to ja potrzebuję pomocy, że on sobie świetnie radzi, takie życie, jakie prowadzi teraz mu odpowiada, jest w końcu szczęśliwy... Wiem, że ciągle chodzi na jakieś imprezy z młodszym od siebie towarzystwem singli. Jakiś czas temu zapytałam go ile kosztuje wstęp do klubu, bo też chciałam się wybrać ze znajomymi. Odpowiedział, że "dla dupeczek" 20zł. DUPECZEK. Nigdy tak nie mówił... Cały czas wozi się z tym kolegą, u którego mieszka. Powiedział, że zainwestowali razem pieniądze w jakiś interes, ale nie chciał mi powiedzieć w jaki. Odciął się całkowicie od naszego towarzystwa. Widzę też w jego zachowaniu duży wpływ matki. To, jak czasami się wypowiada - to jej słowa. Traktuje mnie jak wroga, jak intruza w JEGO mieszkaniu. Dzisiaj powiedział, że ma nadzieję, że nie zastawię JEGO telewizora w lombardzie jak nie będę miała pieniędzy na życie... To jest straszne. Niemożliwe, żeby ukrywał swoje prawdziwe oblicze przez 8 lat. Nie wierzę, że można się aż tak drastycznie zmienić. Nie wiem co się z nim stało. Czy to wpływ towarzystwa, czy może poznał kogoś... Twierdzi uparcie, że nikogo nie ma. Nie chce się z nikim spotykać, chce być teraz sam. Ale facet nigdy się nie przyzna. Tym bardziej w takiej sytuacji, kiedy wspomina o rozwodzie. Gdyby był w związku działało by to na jego niekorzyść na ewentualnej rozprawie. Nie wiem co mam o tym wszystkim sądzić, jak do niego dotrzeć, jak zrozumieć... Gdy proszę o rozmowę mówi, że nic więcej nie ma mi już do powiedzenia.