Jak poradzić sobie w "nowym" życiu?

Witam wszystkich. Pierwszy raz będę wypowiadała się na forum i upubliczniała swoje uczucia i to też coś nowego w moim życiu.Może najpierw zacznę się wyżalać. Mój pierwszy związek rozsypał się szybko i zawsze uważałam że to nie było to coś, byłam młoda, do końca nie wiedziałam czego chce, a rozstanie spowodowało, że wewnętrznie dojrzałam (przynajmniej wtedy tak uważałam). Swoją "prawdziwą" miłość spotkałam przypadkowo i zawsze się śmialiśmy, że odbiłam go swojej koleżance. Związek był barwny, na początku spontaniczny, pierwsze randki, wyjścia i cholerna zazdrość z jego strony. Najpierw o jego kolegów, potem byli to już przypadkowi ludzi, do których za długo (jego zdaniem) się uśmiechałam albo rozmawiałam. O to zawszę się kłóciliśmy, ale zawsze mu wybaczałam. Po 3 latach oświadczył mi się i za rok planowaliśmy, w sumie piszę źle, to ja planowałam nasz ślub. Czułam, że między nami coś się psuje, ta obojętność jego w stosunku do mnie troszkę mnie niepokoiła. Zaczęłam pracować z naszą wspólną koleżanką, często nie mieliśmy czasu dla siebie i rzadko się widywaliśmy. Zostawił mnie, a powód rozstania był nie do końca jasny, a ponieważ jestem bardzo dumną osobą, powiedziałam, że nie będę się dla niego zmieniać. Strasznie to przeżyłam moje życie legło w gruzach przychodziłam z pracy i żeby nie myśleć o mojej sytuacji czytałam do 3 nad ranem książki. Codziennie śnił mi się jego powrót do mnie. Nawet nie wiedziałam jak powiedzieć o rozstaniu swoim rodzicom. On bardzo szybko się pocieszył bo po kilku miesiącach znalazł sobie lepszą partnerkę niż ja (po kilku miesiącach oświadczył się jej i teraz wspólnie planują swoją przyszłość). Po roku od rozstania (ja nadal samotna) wspólna koleżanka, z którą pracowałam wyznała mi, że mój "ukochany" nie jest mnie wart i zdradził mnie z nią (powiedziała dokładnie że przespał się z nią) pół roku przed oświadczynami. Mój świat legł kolejny raz w gruzach ale otrząsnęłam się i przestałam się winić za rozpad związku i idealizować byłego partnera. Imprezowałam (imprezuje). Wyjechałam do innego miasta do pracy. Po drodze zakochałam się w swoim dobrym koledze, który (przynajmniej tak mówił kiedyś) chyba odwzajemnia moje uczucia. Bardzo długo na niego czekałam aż zbierze się w sobie (m.in. wybaczyłam mu podrywanie innych lasek w moim towarzystwie) ale i tak w końcu to ja musiałam mu to pierwsza powiedzieć. Myślałam, że coś z tego będzie, ale kolejny raz się pomyliłam. Co weekend wracałam do domu, a on nie miał czasu spotkać się ze mną. Z powrotem wracam do miejsca gdzie pracuje, ze złamanym sercem i z kompleksami (rodzina zdarzyła mi je narobić). Najgorsze jest to, że nie mam tam żadnych znajomych i przyjaciół a budowanie wszystkiego od "nowa" jest cholernie ciężkie. Z mojego trybu życia towarzyskiego przeszłam w tryb domownika bo nie mam z kim wyjść nawet na kawę. W domu mam przyjaciółkę, ale ona przeżywa nowy etap swojego życia, ze swoją połówką którą długo szukała i nie chcę zadręczać ją swoimi problemami...i chyba zostaje mi już tylko internet...