Nowy etap w życiu-jak poradzić sobie z budowaniem wszystkiego na nowo?

Witajcie!!!
Może niektóre ( niektórzy ) z Was pamiętają mnie z innego postu dotyczącego toksycznego związku w jakim się znajdowałam. Rozstałam się z tym mężczyzną i przez chwilę czułam ulgę. Szybko ulga przerodziła się w strach o przyszłość. Wyprowadziłam się z Warszawy, bo wiedziałam, że mój eks szukałby mnie i nękał, tak jak to robił przez telefon. Zrezygnowałam z pracy, wyprowadziłam się do innego miasta, a na studia dojeżdżam do Warszawy, bo uważam, że na mojej uczelni jest bardzo wysoki poziom nauczania. Jednak te wszystkie decyzje ciągną za sobą konsekwencje różnego rodzaju.
Musiałam znaleźć nową pracę, by móc opłacić czesne, mieć pieniądze na dojazd na uczelnie, na wyżywienie i opłaty. Znalazłam pracę jako pomoc domowa. Opiekuję się dziećmi i sprzątam w domu właścicieli. W Warszawie też miałam taką pracę, troszkę na innych zasadach, ale obowiązki praktycznie te same. I szczerze mówiąc to była jedyna posada jaką znalazłam... Szukając pracy miałam nadzieję na posadę w innej dziedzinie, np. sekretarka, sprzedawca w małym sklepie, ewentualnie samo sprzątanie. Wiem czym jest opieka nad dziećmi, zwłaszcza tymi trudnymi... To obciąża psychicznie i ma się często związane ręce, rodzice zwykle takimi dziećmi się nie interesują za bardzo, albo wręcz są nadopiekuńczy i na wszystko pozwalają. Bałam się, że będzie mi ciężko, ale wyjścia nie miałam.
Znalazłam pracę, ale nie stać mnie na całkowitą niezależność. Mieszkam w mieszkaniu brata, które stało puste. Nie mam czynszu, nie robię opłat, brat czasem mi zostawia pieniądze. Wydawałoby się, że mam super. Ale mój brak niezależności po pierwsze przybija mnie, bo jeszcze 5 miesięcy temu byłam niezależna, a poza tym w razie sytuacji konfliktowej nie mam nic do powiedzenia, a takie występują co jakiś czas, bo bratowa ma często do mojego brata uwagi. Kłócą się będąc "u mnie", jestem też często wciągana w kłótnie na siłę. Zdarza się to raz na 2 tygodnie średnio. Wcześniej było częściej.
Dojeżdżam na uczelnię, co 2 tygodnie i cały weekend od sobotniego świtania do niedzielnej nocy jestem na nogach. Po za tym mam naukę popołudniami, kiedy już jestem wykończona po pracy. Bo moja praca teraz to m. in. opieka nad chłopczykiem prawie 2 letnim, który dostaje histerii, kiedy tylko coś jest nie po jego myśli. Strasznie wtedy krzyczy, a ja na samą myśl mam dreszcze nerwowe... To okropne uczucie, kiedy robisz co możesz, by dziecku nic nie brakowało, a ono ot tak robi dramatyczne sceny... Nie mam ruchu, bo mama mu na to pozwala. Jest w domu z mniejszym dzieckiem, niemowlakiem. Nazywa się to bezstresowe wychowanie, ale jak dziecku pokazać, co jest dobre a co złe, kiedy nie ma za to co złe kary? Nie mówię broń Boże o klapsach czy krzyku. Chodzi tylko o to, by wytłumaczyć dziecku, że czegoś nie wolno robić, nie pozwolić mu na powtórzenie złego zachowania i przeczekać histerię po czym znów podejść i wytłumaczyć, co zrobił źle aż do skutku. To pomaga, ale jego mama daje mu to, czego on chce praktycznie zawsze i nie ma  mowy, by go nauczyć czegokolwiek. Nie przejmowałabym się, ale jego histeria doprowadza mnie do nerwicy... Nie mogę znaleźć innej pracy, muszę być w tej i pracować z uwiązanymi rękami...
Każdego dnia wracam do mieszkania zestresowana, czeka na mnie pies, który oczekuje zaangażowania, a ja resztkami sił zajmuję się moim pupilem kochanym, choć ciężko mi z siebie coś wykrzesać. Poza tym moi rodzice zmienili nastawienie od kiedy rozstałam się z narzeczonym. Znów wszystko im się nie podoba, krytykują mnie, dołują, a jak nie chcę rozmawiać to robią jeszcze większą aferę, obdzwaniają całą rodzinę, bo "nie odbieram telefonu". Wieczorami ledwo znajduję siłę na kąpiel, zrobienie obiadu i ogarnięcie mieszkania, a nauka... Ledwo mogę skupić się na czytanym tekście...
Nie stać mnie ani na żaden ciuch, liczę każdy pieniądz, nie mogę rzucić palenia, bo ciągle jestem w stresie i nie umiem się uwolnić od nałogu. Nie paliłam miesiąc, ale wróciłam do tego, nie wytrwałam. Nie dbam o siebie. Chodzę w najgorszych ciuchach, bo tych ładniejszych mi szkoda, bo na kolejne mnie nie stać. Nawet się już nie maluję, bo w pracy jak mam makijaż to nie mogę umyć twarzy często mokrej od kropelek potu. Sypiam źle. Nie mogę zasnąć, albo nawet jak zasnę to budzę się zmęczona. Od kiedy tu jestem raz spotkałam się z koleżankami, które tu studiują, prócz tego nigdzie nie wychodziłam, bo nie mam czasu. Tylko raz na 2 tygodnie mogłabym w weekend się wyrwać, ale wtedy odsypiam.
A mój największy problem to samotność i to, że ciągle żyję wspomnieniem mojego dawnego związku. Rozpatruję, dlaczego tak się stało, czy mogłam zmienić bieg wydarzeń na lepszy? Dlaczego on mówi, że nigdy mnie nie kochał, że chciał mnie wykorzystać? Czy te ponad 5 lat związku to były moje złudzenia, że ktoś mnie pokocha? Boję się, że już nigdy nie spotkam kogoś, kto by mnie pokochał.
Niektórzy mówią, że jestem ładna, ale ja tak nie sądzę. Jestem zaniedbana, mam bladą od zmęczenia twarz, choć mam ciemną cerę. Nie mam pięknych długich włosów, nie ma fajnych ciuchów i nie zachwycam zewnętrznym wizerunkiem, bo nie mam nawet czasu, by się tym tak mocno zajmować. Czasem się ubierał ładnie, robię makijaż itd. Ale i tak czuję się gorsza. Teraz liczą się wyfiokowane laski, te zadbane. A ja mimo, że staram się być dobrym człowiekiem, walczę o lepsze jutro i nie uważam, żebym była "pusta" intelektualnie to nie mam szans na znalezienie fajnego faceta. Nie dostrzegają mnie. I panicznie się boję, że tak zostanie, że nie będę nigdy miała rodziny, fantastycznego kochającego męża, który mnie szanuje, dzieci radośnie biegających po ogrodzie. Mogę nie zaznać życia, w którym mam swoje miejsce, gdzie jestem u siebie, chciana i kochana, że nie dane mi będzie zbudować z ukochanym mężczyzną takiej oazy dla naszej rodziny. A tak bardzo bym tego chciała. Z drugiej strony boję się mężczyzn, boję się znów dać się oszukać, bo tak bardzo szczerzę podchodzę do innych ludzi. Mojego byłego narzeczonego pokochałam bezapelacyjnie na 100%, a on to wykorzystał i oszukał mnie, ranił, znęcał się psychicznie nade mną... Nie chcę powtórki, ale nie chcę też być sama. Puki co jednak nie ma nikogo, kto by mnie chciał. Jestem ciężarem dla rodziny, czuję się taka beznadziejna, bo mimo chęci i starań nie jestem tak doskonała jak większość młodych kobiet. Nie radzę sobie z tym, nie umiem.
Co mam robić, czy jest jakiś dla mnie ratunek...?
Proszę poradźcie mi, jak się pozbierać i odnaleźć sens i nadzieję w życiu?