Witam, chciałabym się dowiedzieć czy któras z dziewczyn ma taka sytuację jak ja w rodzinie, albo podobną?? Jak do tego podchodzicie, czy normalnie dajecie sobię radę z pracą, z nauką/ze studiami??
Otóz moja sytuacja wyglada tak, ze rodzice wzieli rozwód jak miałam kilka lat, tato z nami czasami pomieszkiwał, utrzymywała nas z bratem tylko mama.. Tato nigdy nie miał pieniedzy, pracy, mieszkania, nie starał sie albo nie umiał. Potem zaczeło sie mieszkania taty u nas i spanie w kuchni jesien/zima, a wiosna i latem go juz nie było, mieszkał u siebie, bo nie było juz zimno.. Jeszcze wczesniej jak miał własne mieszkanie to przychodził do nas zjesc, jak mama nie widziała, poogladac tv itd. Mama zawsze sie nad nim lituje i pozwala mu przychodzic spac w zimie, a latem juz nie mam z nim kontaktu. W okresie dorastania pojawiły sie problemy, powtarzałam kilka razy klase, a potem byłam w szpitalu psychiatrycznym i niedawno diagnoza choroby.. Biore leki, ale je odstawiam i mam niedługo odstawic do konca...To moje leczenie trwa juz 5 lat.. Mój brat sobie poradził ma fajna dziewczyne, zarabia, ma własna działalność gospodarczą... Ma bardzo dobry kontakt z mamą, ja nigdy nie miałam takiego kontaktu.. Ojciec jest dla mnie kims wyjątkowym, od święta, takim jakby znajomym do pogadania, ale nic ode mnie nie wymaga... Mama chce zebym zdobyła wykształcenie i zawód, była niezalezna itp.. Zyje zmiennymi porami roku... w lecie jak ojca nie ma czuje przypływ energii, ochotę do pracy a jesienią i zimą rozmyślam i się zapadam, boję się, ze znowu ojciec przyjdzie mieszkać i będą awantury, spięcia, będzie cos narzucał... Zawsze bardzo mnie to rani, płaczę gdy nikt nie widzi, nie potrafię do tego się ustosunkować, stawiam się, jeżdżę do Mateusza do domu itp.. Bardzo mnie rani postawa mojego ojca zarówno jak i matki.. Nie mam żadnej motywacji zeby pracowac, uczyc sie, nie zalezy mi na tym, nie widzę przed soba żadnych perspektyw... Nie chce mi się żyć, ładnie sie ubierać czy schudnąć..
Może dlatego ,ze nikt ode mnie nie wymaga, ze nie potrafię się ustosunkować do sytuacji, którą steruje tylko moja mama, że raz go wyrzyca, bo ma juz dosc i nigdy nie bedzie mieszkał, nie zyczy sobie, a potem on przychodzi do niej na obiad, naprawic jej samochód, cos załątwic, bo ona musi się nad nim litować, bo on sobie nie poradzi??
Nie wiem, czy ja nie mam jakiejś idiotycznej sytuacji, nigdy u nikogo takiej nie spotkałam, co wiecej inni mi mówili to samo, więc chciałabym znaleźć choć jedną osobę, która ma tak jak ja... A nawet jeżeli nie to możecie się wypowiadać, czekam na odpowiedzi.