Związek, wyzwiska, miłość - czy to możliwe?

Znam takie przypadki jak twój i powiem Ci,że twój partner ma poważny problem-psychiczny. Leczył się kiedykolwiek psychiatrycznie? Jeśli nie to powinien, bo moim zdaniem ma nerwicę, którą powinien leczyć. I nie jest wcale tak jak mówi mussuka, że mężczyźni tak mają i takie tam. On po poprostu nie radzi sobie z nerwami i łatwo mu przychodzą wyzwiska, bo wtedy mu ulży. Wiem co mówię, znam wiele osób z nerwicą, które reagują identycznie jak twój partner. A co do miłości, to sądzę, że Cię kocha tylko tak jak mówię, te wyzwiska to mechanizm obronny jego organizmu. Ja na twoim miejscu porozmawiałabym z nim i zaproponowała wizytę u psychologa, a może nawet u psychiatry. Wiem jak to brzmi, ale nerwica i depresja towarzyszą na co dzień setkom osób, które leczą się psychiatrycznie. Daj znać co u Ciebie.Pozdrawiam.

hm myślę że masz rację lolcia25 zobaczymy jak zareaguje  na wieść o psychologu wyboru dużego nie ma albo  psycholog i ratujemy co się da albo koniec  bo ja już opadłam z sił. Dzięki kobietki 

Widzę, że niektóre z was nie mają za grosz empatii. Jakbyście same miały styczność z osobami z nerwicą, co więcej gdybyście choć trochę postarały się zrozumieć taką osobę, nie dawałybyście tak pochopnych, daleko idących wniosków.
Agatka 001 daj znać jak zareagował na twoją propozycję? Jeśli chcecie być ze sobą musicie podjąć takie kroki! Acha i jeszcze jedno, ja doskonale Cię rozumiem, wiem że bycie z taką osobą jest ciężkie, ale jeśli psycholog, czy psychiatra wyjaśnią Ci wszystko o jego przypadłościach to będzie Ci łatwiej go zrozumieć. Jeśli chcesz pisz do mnie e-maile:)

lolcia25, ja mam bliską styczność ze schizofrenikiem cierpiącym na szereg dodatkowych zaburzeń, więc empatii mam w sobie aż nadto. Nigdy jednak nie potrafiłabym być z kimś, kto mnie obraża, choćby z kłótniach. Niezależnie od tego, jaką nerwicą by się nie zasłaniał, żeby się usprawiedliwić. Ja osobiście wyznaję jedną zasadę: dojdź do ładu sam ze sobą, zanim wejdziesz w jakikolwiek związek, bo go rozwalisz. Tutaj mamy klasyczny przykład osoby, która robi wręcz odwrotnie.

Czuje się w tym  wszystkim zagubiona tyle sprzecznych mysli i uczuć nie mam pojęcia co ja mam zrobić. Boję się tego że on się nie zmieni a ja obudzę się po kilkudziesięciu latach kiedy będzie za pózno ze zmarnowanym życiem co jest przerażającą wizją

Agatka001 wiem doskonale co przeżywasz, nerwica jest podstępną chorobą, a jej napady są wręcz nie do zniesienia dla osób zdrowych. Skoro nie chce słyszeć o psychologu, nie rób nic na siłę, sam musi dostrzec, że ma problem i musi z nim walczyć. Ja walczyłam z nałogiem męża i powiem Ci, że te nasze 2 przypadki są bardzo podobne: mój mąż też nie chciał słyszeć o terapii, mówił, że ja mam problem a nie on. W końcu po paru rozstaniach, gdzie zabrałam dziecko i go zostawiłam, uświadomił sobie,że ma wielki problem i jak z nim czegoś nie zrobi to nas straci. Twój partner też nie wie,że coś nie tak się z nim dzieje, dlatego odpycha wszelką pomoc. Na twoim miejscu dałabym mu do wyboru: albo leczenie i bycie razem, albo zostaje sam. W takich sytuacjach nieraz są potrzebne drastyczne kroki.

popieram strzałe!

A jak za którymś tam razem Ci przyleje też wytłumaczysz to jego nerwicą?
Nie odezwiesz się słowem bo bedziesz sie bała że brak Ci empatii?
Uczepiłaś się tej nerwicy bo wierzysz że to ona kieruje nim jak Cię wyzywa. To takie tłumaczenie kocha mnie ale jest chory na nerwicę i dlatego mna poniewiera.
Miałaś dobra radę od forumowiczki Mussuka. Przeczytaj to jeszcze raz ze zrozumieniem i nie unos sie odrazu honorem. Tylko to przemyśl

"Związek, wyzwiska, miłość" - taki dałaś tytuł temu wątkowi. Jak dla mnie, jest to wycinek z zadania typu "znajdź niepasujące wyrazy". Łatwo znaleźć to, na co w związku nie ma miejsca. Tłumaczenie tego nerwicą jest podobne do tłumaczenia zachowań ADHD - obydwa wymagają zrozumienia, odpowiedniego podejścia itp. Obydwa też są tłumaczeniem zachowań przykrych czy niekorzystnych dla otoczenia. I obydwa wymagają jakichś działań. Jak wiadomo dorośli ludzie sami podejmują decyzję o wprowadzeniu zmian w swoim życiu. "Dojdź do ładu sam ze sobą, zanim wejdziesz w jakikolwiek związek, bo go rozwalisz", jak powiedziała Wilczyca89, to stuprocentowa racja. Facet, który Cię wyzywa sam musi nad sobą popracować, niezależnie od tego czy dojdzie do tego sam (co mało prawdopodobne), czy bodźcem do tego będzie Twoje odejście.
Nie wyobrażam sobie wysłuchać steku wyzwisk i jeszcze musieć samej sobie tłumaczyć, że on tego nie chciał, po prostu ma nerwicę. Autorka wątku nie raz już rozmawiała z partnerem o tym, że jest to dla niej przykre. A skoro ten miał sygnał - naprawdę podziwiam Agatkę001, że miała tyle siły i wyrozumiałości by na spokojnie z facetem porozmawiać -to znaczy, że piłeczka po jego stronie. Jeśli nic nie zrobi, no to trzeba wylać na niego ten kubeł zimnej wody.

No tak, to wszelkie ataki agresji fizycznej i psychicznej tłumaczmy nerwicą, i niech oprawcy staną się ofiarami tej choroby ?.
Nie, no tak serio, kochane moje, jeśli facet wyzywa kobietę, którą deklaruje, że kocha, to umówmy się a raczej popatrzmy na to trzeźwym okiem, brak szacunku i miłości.
Ja też się kłócę z moim mężem, jak każda para, jednak mój partner nigdy mi nie ubliża od k*rew, sz*at,  itp.
Owszem, jestem za rozmową, tłumaczeniem, ale nie wiecznym jak to jest u autorki postu. W tej sytuacji istnieje wielkie ryzyko kumulacji ciężkiej miłości objawiającej się siłą uderzenia w kolorze fioletu w przyszłości.

Szacunek jest częścią miłości. Kto nie szanuje, nie kocha.

NOCNALAMPKA ten jak to nazwałaś domorosły internetowy medyk dużo przeżył w swoim życiu, a ty nie miałaś chyba do czynienia z nerwicą!! Przede wszystkim żeby komuś radzić trzeba ZROZUMIEĆ obydwie strony!!! Mało wiesz na temat nerwicy skoro nie słyszałaś o napadach nerwicowych! I to wam powie każdy psychiatra, nie oceniajcie od razu, najpierw poznajcie  sytuację.

Aż mnie kusiło, żeby to skomentowac.

Też miałam zdiagnozowaną nerwicę . Oczywiście wiem, co to znaczy. Wiem, jak wyglądają napady nerwicowe. Nieraz w nerwach rzucałam czymś o ścianę. Nieraz miałam ochotę zdemolowac wszystko co stało na mojej drodze. Fakt, nie pomyślałam o jednym. O tym ,że mogę też wyżywac się z premedytacją na innych. Mogę sypac przekleństwami na wszystkich dookoła. Co by mnie obchodziło, jak ktoś się przez to czuje. Przecież dużo przeszłam w życiu, dlatego mam wytłumaczenie. Powinnam jeszcze załatwic sobie bejsbola i nawalac każdego kto się nawinie. A co ,przecież życie mnie tego nauczyło. I odwalcie się ,bo ja mam nerwice . A jak się komuś to nie podoba to podejmijcie wobec mnie drastyczne kroki , może wtedy pójdę się leczyc...

Jasne tylko dlaczego stawiasz poszkodowanego w tej gorszej roli . Nie tylko dostaje obelgi, ale jeszcze ma zrozumiec tego drugiego ,bo on niby "chory".
No tak, miłosc wszystko wybacza. Ofiara jest jeszcze bardziej winna i ma pomóc temu, który ją krzywdzi.
Tak ... wielka empatia. Bezsens.

Mogę ocenic drugiego człowieka ,ale nigdy nie zrozumiem niektórych osób.

przepraszam za ostatniego chaotycznego posta ale mój laptop wariuje napiszę wam wszystko jak wrócę z wykładu...

Napiszę zwięzle  jak się tylko da...
A jak za którymś tam razem Ci przyleje też wytłumaczysz to jego nerwicą?

Co jak co ale tego nigdy bym nie wybaczyła inie usprawiedliwiła!;(

Agatka. A ja się te wasze kłótnie zaczynają - czyli kto je zaczyna

Jest mniej więcej stały schemat...Ja wychodzę do jednej z dwóch koleżanek jakie mam (ograniczyłam swoje  znajomości  do minimum aby nie wzbudzać zazdrości co też było moim błędem) lub  na jakąś akcje charytatywną organizowaną przez szkołę więc  nawet nigdzie nie wyjeżdzam poza swoje miasto, on zna dokładny adres gdzie jestem ,o której będę w mieszkaniu i wszystko ładnie pięknie, do czasu... po około 30min od mojego wyjścia z mieszkania do koleżanki/wolontariatu dostaję sms lub tel  ze...:
nie jestem Ci już potrzebny masz lepsze towarzystwo... Już mnie zdradzasz włuczysz się ch*j wie gdzie....

  i w pewnym momencie pojawia się ty dz*wko  szm*to itp.  ja na to rzucam tel ale on dzwoni w nieskończoność i ciąg dalszy wyzwisk  ja z płaczem i zszarganymi nerwami wracam do domu a on jak już wie że jestem w mieszkaniu uspokaja się i przeprasza...

Jednak  gdy podobna kłótnia odbyła się u  niego w domu gdy po raz kolejny mnie wyzwał uderzyłam go w twarz wiem że nie powinnam z natury brzydzę się przemocą a tu nagle ja sama podnoszę  na kogoś rękę mam wyrzuty sumienia....;( starałam się wam wszystko przedstawić na  chłodno  mam nadzieję że mi się  to udało

Potrzebuję pomocy... Mój chłopak z którym jestem już 3 lata źle się zachowuje po nadmiernej ilości alkoholu. Nie ma z tym problemów kiedy mało wypije i kiedy nikt go nie denerwuje jednakże w innych przypadkach jest gorzej. Dodam że nie jest uzależniony od alkoholu.
Zacznę od początku. Mój chłopak jest bardzo troskliwy, opiekuńczy, szaleje za mną a ja za nim. Jednak kiedy pojawia się jakiś problem po alkoholu to robi sie bardzo nerwowy. Nigdy bezpośrednio mnie to nie dotykało, wyżywał się bardziej na przedmiotach. Ostatnia sytuacja pokazała jednak, że jego nerwy przechodzą na mnie... Krzyczał i odezwał się do mnie źle. Jestem zdziwiona, zawiedziona i niepewna przyszłości. Gdy zapytałam go czy widzi, że ma problem to odpowiedział, że tak ale chcąć się bronić mówi że to była kłótnia tylko przesadzona. Oczywiście przeprasza i żałuje. Jest w stanie iść ze mną do psychologa.
Moje pytanie czy jeśli uważa, że takie zachowania należą do normalnych kłótni ale przesadzonych (jak on to nazwał) to czy on naprawdę widzi problem? Czy może mówi tak bo nie chce mnie stracić?
Myślę o terapii par tylko właśnie nie wiem czy to jest normalne żeby po 3 latach związku potrzebować już takiej pomoc?
Pomóżcie proszę

Kurcze jestem taka zagubiona właśnie przez to że to się zdarzyło pierwszy raz i nie wiem jak mam to powstrzymać... Czy jest w ogóle taka możliwość. Ja też jak się kłócimy mówię złe słowa na niego...Ale nie aż takie

Agatko nie pozwol sie tak traktowac... jestem mezatka od ponad dwoch lat te dwa lata to koszmar.. pretensje o wszystko ze nie odbieram tel nie odpisuje na smsa,ze wyszlam z domu ze przyszla moja mamaa itd awantury wyzwiska agresja. nie uderzyl mnie nigdy ale zamach robil wiele razy.. mam corke i nie zwracal uwagi na Nia podczas ostatniej awantury przegiol wyzwal od k..... dz..... itd raz powiedzial ze mnie zabije a dziecko wychowa sie w normalnej rodzinie nie takiej jak moja, poznej ze przez okno wylece. ze poderznie sobie gardlo i powie ze ja go chcialam zabic.. po tym wyprowadzil sie po kilku dniach jak zawsze prosil blagal obiecal ze sie zmieni i postawilam warunek ze pojdzie do lekarza to powiedzial ze wariata z niego nie zrobie... i teraz zaczelo sie pieklo bo za wszelka cene chce mnie zniszczyc i odebrac corke... dziewczyny oni nigdy sie nie zmienia nie widza w tym problemu, TO JEST PRZEMOC PSYCHICZNA KONCZCIE TAKIE ZWIAZKI POKI NIE JEST ZA POZNO... pozdrawiam

Ja tez mam podobny problem.Moj maz nie panuje nad soba,zdaza sie ze do wyzwisk dochodzi rzucanie we mnie roznymi przedmiotami.Przez dluzszy okres jest ok,wrecz sielanka,ale gdy on czasem wybuchnie to nie wiem co mam robic.Doslownie dretwieje.Jestem osoba bardzo spokojna i w takich momentach nie potrafie sie bronic,poprostu zaczynam plakac.Podejrzewam ze maz moze miec nerwice,gdyz jest strasznie wybuchowy i czesto podnosi glos.Na poczatku naszej znajmosi taki nie byl.Nigdy nie widzialam zeby wobec kogos okazywal zlosc.Mysle ze to problemy finansowe,brak pracy,tak go zmienil.Ale ja czasami poprostu juz nie daj rady.Bo ile razy mozna sluchac od osby ktora jest dla ciebie najwazniejsza na swiecie ze jestes szma.. kur.. idio..

Dziewczyny rozumiem was doskonale, mój mąż też tak mnie traktował, do tego pił, dlatego tak jak już tutaj pisałam, bez lekarza się nie obejdzie. Ja bałam się odejść, byłam młoda, nie miałam pracy, a do tego co ludzie powiedzą? Rodzice i bliscy zamiatali pod dywan jego zachowania, to ja byłam najgorsza. W końcu przestał pić, zrozumiał że źle robił, poszedł na leczenie. Tylko teraz to ja mam problemy, a każdy ma mnie gdzieś. Ale wracając do tematu jeśli widzicie że z waszymi związkami nie da się nic zrobić,że partner nie chce się leczyć, nie czekajcie - odejdźcie od niego!

asisko lolcia  karola bardzo wam współczuję wiem że jaest wam jeszcze trudniej niż mi

asisko sąd tak łatwo nie odbiera matce dziecka więc maż większą szansę  wygrania niż mąż...

A  ja hmmm no właśnie.... na razie jesteśmy ze sobą, wizytę u psychologa ma 25.10  widzę że się stara  kontroluje to  co mówi nie kłóci się..... no jest inaczej.. a to chyba  też  za sprawą jego mamy bo któregoś wieczoru opowiedziałam jej DOKŁADNIE jak on się zachowuje co robi i mówi i chyba mu się głupio zrobiło jak rodzice na go skrytykowali..  W każdym  bądz razie dostał ostatnią szansę i jeżeli podejmie leczenie ,wreszcie będzie mnie traktował jak swoją kobietę będziemy  ze sobą   jeżeli nie  no to cóż przynajmiej będę wiedziała że nie  da  się go   "naprawić "

dziękuję za pomoc wam  wszystkim bardzo mi pomogliście

Agatka001 daj znać co u was i czy poszedł do psychologa?

Rozmowa z psycholożką byłą dosyć długa i trudna. Prócz tematu głównego, czyli ostatniego destrukcyjnego zachowania mojego chłopaka po alkoholu wypłynęły jeszcze innego dręczące nas problemy. To, że ostatnio coraz częściej czułam się w związku jak matka a nie partnerka, to, że mój facet nie czuje się przez to męsko, że przez to, że mu matkuję on ucieka do kolegów jak tylko ma okazje.

Były nerwy, były łzy, a później było lekkie oczyszczenie atmosfery.

Wstępnie mój partner na wizycie powiedział, że doszło do niego co zrobił... że sam tego żałuje bardzo i będzie żałował do końca życia, ale że wie, że sam sobie da z tym rade. Pani psycholog powiedziała, że należy dać mu szanse, że albo sam sobie poradzi jak on twierdzi, albo przekona się, że sam nie da sobie rady. Na razie więc terapia jest wstrzymana. Poza tym podczas wizyty wyniknął jeszcze jeden problem, mianowicie to, że nie mieszkamy razem. Mieszkamy blisko bo blok w blok ale nie razem. Planowaliśmy od września zamieszkać razem ale zaczęło się psuć i wystraszyłam się. Pani psycholog powiedziała, że raczej powinno się przeprowadzać terapie par z udziałem par mieszkających ze sobą (nie miałam szczerze mówiąc o tym zielonego pojęci).

Ogólnie psycholożka widziała duży problem w tym, że musiałam matkować i z tego brała się moje frustracja i frustracja mojego chłopaka. Ja sama bardzo tego nie lubię.... Męczy mnie to i czuję się jak mama z synem a nie jak kobieta z mężczyzną. Mój chłopak przyznał, że początkowo podobało mu się moje matkowanie i że przyzwyczaił do tego i siebie i mnie. Teraz też nie chce tego bo to odbiera mu męskości, i czasami pogrywa ze mną jak z matka robiąc mi na złość.
Od wizyty u psycholog bardzo mocno pracujemy nad tym aby tych relacji już nie było. Jest bardzo ciężko bo wchodzi w to nasze przyzwyczajenie ale widzę, że zarówno mój chłopak jak i ja powstrzymujemy się od tego. Warto jeszcze wspomnieć, że przyczyną niemożności osiągnięcia dojrzałości przez mojego chłopaka w dużej mierze jest traktowanie go jak 7letniego chłopca przez jego matkę. I najczęściej to właśnie ona też obsadzała mnie w roli 2-giej matki  nie partnerki. Ja dostawałam pieniądze od jego mamy na jego potrzeby tak żebym mogła mu to odpowiednio wydzielać, nie żeby on wszystko wykorzystał jednego dnia....
W tym przypadku i na postępowanie jego mamy należało zwrócić uwagę. Mój chłopak to jak najszybciej uczynił. Pewnie dla jego mamy był to szok i podejrzewam, że jego mama myśli, że mi się w głowie pomieszało i nie troszczę się należycie o swojego "chłopca" ale psycholog powiedziała nam, że to chora sytuacja i że tak nie może być. Więc wszystko zmieniamy na nowe- lepsze.

Jeśli chodzi o jego agresję słowną to Pani psycholog powiedziała, że może on sobie z tym sam poradzić, jeśli bedzie bardzo chciał ale jedyne co jest niepokojące to, to, że wcześniej to zdarzało się w jego rodzinie... Ale czas ma pokazać. Jak jeszcze raz mój chłopak będzie miał napad to musimy się po nim zgłosić znów do psychologa i wtedy juz będzie musiała być przeprowadzana terapia.

Chcę tylko dodać jeszcze, że zrobiło mi się lżej po wizycie u psychologa ale teraz kiedy minęło już trochę czasu wiem, że wszystko zleży od naszej cieżkiej pracy i że samo nic nie przyjdzie.

Wiesz, szczerze to ja Ci współczuje, że jesteś na tyle głupia, by przez te miesiące pozwalać się w ten sposób traktować.
Kochasz go i on Ciebie ? WĄTPIĘ! Jakby facet Cię kochał, nie wyzywał by Cię, nie żądał by od Ciebie współżycia fizycznego mówiąc ?z innymi chciałaś a ze mną nie?, szanował by Cię i co najważniejsze, okazywał by to.
Jeśli nadal tkwisz w tym związku i słuchasz go, to jesteś głupia, jeśli wierzysz w zmiany, to jesteś idiotką.
Faceci (bez urazy panowie bo nie mam nic złego na myśli) są prości, jak im zależy i kochają to okazują to, po prostu.
Twój ?ukochany? ma cię za ?ku*wę? itp. i tak Cię traktuje, co tu się zastanawiać??

silent_gnostic nie oceniaj tak latwo i pochopnie mnie ze jestem glupia i idiotka bo ja wiem i widze jak zachowuje sie facet ktory kocha kobieta i odwrotnie..
Problem polega na tym ze zaczelam podejrzewac u niego jakas chorobe, nie wiem nerwica schizofrenia cos w tym stylu. Czasami dziwnie sie zachowuje, raz sie cieszy smieje, ma wysmienity humor innym razem przygnebienie, słowa typu "ja sie zabije". Jedengo dnia usmiechniety wital mnie w dzwiach proponuje rozne atrakcje innego zaczynal plakac i mowic ze on mnie nigdy nie zostawi ale ja napewno odejde. Jakis czas temu kiedy mial isc do sklepu (ma 100m) powiedzial ze boi sie ludzi i nie pojdzie. Kiedy indziej latal co godzina po brakujace produkty. Jak zapytalam o co chodzi to powiedzial "czasami mam takie dni ze sie wszystkiego boje, boje sie ludzi" Nie wiem co o tym myslec, troche slyszalam na temat schizofrenii ze chorzy jednego dnia sa nadopiekunczy i kochajacy a drugiegio potrafia byc okrutni. Ze najwiekszymi wrogami sa najblizsi. Niektore jego zachowania nasuwaja mi mysli ze moze on na to cierpi. Dodam ze jego wujek (brat mamy) choruje na schizofrenie paranoidalna.. ale podobno nie jest to choroba dziedziczna.
Czy byl ktos w podobnej sytuacji?

Dziekuje bielinka za wiadomosc.
Szkoda mi tego czlowieka, widze ze ma problem, zachwiany system wartosci, nie odroznia co jest dobre a co zle. Ze slowami krzywdzi. Wczoraj wyszlam od niego i juz nie mam zamiaru tam wrocic... Ojciec alkoholik zapil sie na smierc jak byl maly, matka pijaczka w domu ciagle tylko alkohol, imprezy, awantury. Przez pare lat mieszkal u babci, od paru mieszka z matka. Czasami pija razem........ To co tam sie dzieje jest masakra. Nic dziwnego ze taki czlowiek nie potrafi odnalezc sie wsrod "normalnych ludzi". Chcialam mu pomoc, chcialam zeby jego zycie stalo sie w koncu normalne, zebysmy byli szczesliwi. Ale niestety jestem za slaba. Uderzylam go wczoraj pare razy, zaluje tego okropnie, nie umiem sobie z tym poradzic. On tego nie pamieta bo byl pijany. Na szczescie mam wspaniala rodzine na ktora moge zawsze liczyc, wiec moze z tego wyjde. Nikomu nie zycze aby znalazl sie w takiej sytuacji, nikomu nie zycze stycznosci z alkoholikiem....