Witam Was Moje Drogie...
z moim narzeczonym jesteśmy razem 5lat, od roku mieszkamy wspólnie. Ślub planujemy w przyszłym roku, wszelkie formalności mamy już załatwione. W naszym związku dobrze się układa. Wiadomo, bywają zgrzyty, jak w każdej parze, chwilowe, lecz nie groźne. Potrafimy się dogadać i dobrze nam razem. Jednak coś ostatnio poszło nie tak. Miesiąc temu na weselu mojego brata On za dużo wypił, co mu się zwykle nie zdarza. wcześniej tego dnia panowała między nami nie miła atmosfera związana z pośpiechem, gdyż byłam świadkową i miałam mnóstwo spraw na głowie i przyznam, że momentami nie potrafiłam opanować nerwów. Jednak w drodze na ślub przeprosiłam Go za swoje zachowanie. W trakcie wesela bardzo się rozczarowałam. on się bawił z innymi a ja przeważnie siedziałam. Po tym jak widziałam, że udaje się do orkiestry na kielicha zwróciłam mu uwagę, żeby uważał i zwolnił z piciem tym bardziej, że był drużbą. Powiedziałam także, że chcę aby więcej się ze mną bawił, gdyż jest mi przykro tak samej siedzieć, Owszem przetańczyliśmy kilka kawałków po czym znów zostałam sama. Także bawiłam się ze świadkiem, który był bez partnerki. mój facet pokazał mi chyba, że jest zazdrosny, wziął marynarkę i wyszedł na zewnątrz. Nie przejęłam się tym, nie spodziewałam się, że wsiądzie w auto. daleko nie pojechał, wyjechał tylko z placu, tak, abym ja go nie widziała. Gdy zadzwoniłam powiedział, że wraca do domu, bo ma już dość. Zapytałam dlaczego? odpowiedział mi, że zawsze się wszystkiego czepiam, że zawsze robi coś nie tak... długi katalog zarzaleń. Udało mi się go jednak namówić, aby wrócił, po czym zabrałam mu jego kluczyki, ze względu na bezpieczeństwo.
Po jakimś czasie zaczął kłócić się na zewnatrz z równie pijamym kolesiem. Wzięłam go na stronę i powiedziałam, że ma się tak nie zachowywać jak się zachowuje. Tego wieczoru próbował jeszcze dwa razy udać się do domu, tym razem pieszo. a ja głupia szłam za nim z obawy, że coś mu się stanie. a on stale powtarzał, że ma dość tego marudzenia, że mam iśc sobie do tego świadka jak chce tańczyć - to mnie zaskoczyło. Wprawdzie wszystko co tego wieczoru usłyszałam z jego ust totalnie mnie zaskoczyło (dodam tylko że nie używał na mnie przekleństw - tego raczej bym mu nie darowała). Teraz jak o tym myślę, to żałuję z jednej strony, że tak za nim biegałam, w rzeczywistości zawsze wracał. Lecz wtedy to ja się o niego bałam nie wybaczyłabym sobie gdy coś się stało.
Nie potrafiłam opanować wtedy łez. szedł i wracał. Nie obyło się bez zainteresowania szczególnie ze strony mojej rodziny. Wója i moja chrzestna rozmawiali z nim. Nie wiem co im powiedział, on również dobrze nie pamięta co wtdy mówił. W dzień poprawin jednak pół mojej rodziny wiedziało o naszej kłótni. nad ranem gdy wracaliśmy do domu. on uparł się, że zabiera swoje ciuchy i odchodzi. Nie pozwoliłam mu na to by robił bałagan w pokoju w ktorym mieli spać goście weselni. Udało mi się go namówić, aby się położył. po kilku godzinach przebudziliśmy się i zanim cokolwiek powiedziałam, on szepnął mi do ucha, że jest totalnym głupcem, że nie wie jak mógł coś takiego mi zrobić. Tyle wstydu i na dodatek popsuta zabawa. Płakał i przepraszał. Obiecał, że już nie tknie wódki, bo robi się wtedy całkiem głupi i nieświadomy tego co robi... Przez wrzesień było kilka okazji w czasie których mógłby wypić jednak odmawiał. Dużo rozmawialiśmy o tym co się wydażyło. Powiedziałam mu co czuję, że go kocham i zależy mi na nim jednak boję się, że popadnie w alkoholizm( jak jego tata, choć tego mu już nie powiedziałam), że trudno mi teraz pokonać wstyd przed rodziną. Za rok mieliby się bawić na naszym ślubie, co oni o tym wszystkim będą myśleć ( a chyba najgorsze co będą gadać ;/) Choć przeprosił kilka osób w dzień poprawin, lecz to nie wymarze jego incydentu. Powiedziałam mu wprost, że jeśli teraz nie jest pewien NAS to wolę o tym wiedzieć, że wydaje mi się, że czasami będąc pijanym mówi się rzeczy których nie ma się śmiałosci powiedzieć normalnie. Odpowiedział, że, gdyby mnie nie kochał i nie chciał ze mną być to już by go tutaj nie było, że owszem często marudzę, lecz przyzwyczaił się do tego. Po tym jak już sobie wszystko wyjaśniliśmy jest tak jak dawniej. Tylko mi to wszystko nie daje spokoju.
Dużo czasu też myślałam o sobie... o tym jaka jestem. Owszem bywa, że marudzę jak stara zgroza ale zwykle to coś w stylu: pomóż mi ( w domowych obowiązkach), nie bałagań, nie jedź zbyt szybko i inne takie. Musiało go to boleć, także teraz macham na niektóre sprawy ręką zamiast ciągle się czepiać czasami bywało, że pierduł. Stale myślę także o tym co moja mama powiedziała mi w poprawiny: Ślubu nie będzie... czuła się upokorzona, po tym jak jej jeden z drugim gościem powiedzieli co się miedzy nami wydarzyło. Nie mogła w to uwierzyć, że On mógł mi powiedzieć to co powiedział i że spieprzył mi wesele brata. Do domu do mamy, jadę dopiero za tydzień, boję się tej rozmowy. Czuję się jak między młotem a kowadłem. Kocham i jestem gotowa wybaczyć, bo daję wiarę, że mógł nie wiedzieć co w rzeczywistości wyprawia. Z drugiej strony, jak sobie o tym myślę, to nie wyobrażam sobie, że mama i On mieliby być skłóceni. Nie wiem czy mama będzie mu wstanie wybaczyć po tym ile wstydu narobił.
Dodam tylko, że na poprzednich imprezach także weselach, coś takiego nie miało miejsca. zawsze sie świetnie bawiliśmy i gdy prosiłam, by już nie pił to nie pił.
Także same widzicie, że to co się ostatnio wydarzyło zupełnie mnie zaskoczyło. Przez rok mieszkania razem, po tym jak zmienił pracę i poznał nowych znajomych, wydaje mi się teraz, że całkiem się zmienił. Co ten alkohol z nim robił... nie miałam przez jakis czas okazji tego widzieć, bo bywał na delegacjach kilka tygodni. Ale czy jest sens zwalać winę na wypitą w czasie wesela zbyt dużą ilość alkoholu. Zupełnie nie wiem co mam myśleć, dopadają mnie wątpliwości co do naszego małżenstwa. Przeszło mi przez myśl, by przełożyć nasz termin jednak wszystko jest już pozamawiane, powpłacane zaliczki. Jego i moja rodzina wie o tej dacie.
Będę wdzięczna gdy się wypowiecie co o jego zachowaniu sądzicie? Co wg Was powinnam teraz począć...
Dzięki
Nie te to inne 
