Jak to jest ze studiami ?

Zależy na jaki kierunek, ale jeżeli ma dobre oceny to raczej nie powinno być problemu z większością kierunków Zawsze może iść do pracy i studiowac zaocznie, albo dziennie i dorabiać w weekendy.

Na studia może iść nawet za parę lat by podnieść kwalifikacje. A jeżeli chce iść do pracy to pewnie ma w tym jakiś cel...

Nie zmuszaj go, bo tylko kłótnie będą niepotrzebne...

A jeżeli ma dobre oceny i dobrze zdał maturę to nie powinien mieć większego problemu z dostaniem się na studia.

Być może autorka sama się wybiera na studia i chcę aby jej chłopak też poszedł ?
Ale fakt nie tędy droga...

Nie chodzi o to czy ktoś po studiach sobą "coś reprezentuje" tylko o możliwość rozwoju osobistego, mozliwość znalezienia lepszej pracy etc. Nie wspomnę już o zawodach, do wykonywania których studia są niezbędne.

Komentarz do:"pensja wykształciucha wystarcza na waciki" jest zbędny.
Jakkolwiek pojęcie "wykształciucha" pojawiło się w nieco innym kontekście niż określenie człowieka po studiach, to jeżeli już to utożsamiasz to powiem, że dzięku studiom stać mnie na dużo więcej niż waciki.

Zresztą wcale nie uważam, że wszyscy powinni studiować.
Natomiast pary powinny dobierać się pod względem poziomu intelektualnego, ambicji itp. Może nie identycznego poziomu, ale zbliżonego.

Nocnalampko -  mnie osobiście w Twojej wypowiedzi nic nie ubodło, tylko jakoś te "wykształciuchy" niefajnie zabrzmiały. Może dlatego, że to pojęcie pojawiło się "w obiegu" w zupełnie innym kontekście niż na forum.
I nie chodzi o to jaki tytuł naukowy mam przed nazwiskiem. I tak tego nigdy nie piszę, chyba, że muszę.

Co do ostatniego zdania z Twojego ostatniego postu to się zgadzam. Może nie w 100%, ale często tak własnie jest.

Ja chodzę do technikum, a specjalizacja to dietetyk; owszem, myślę iść na studia, chociaż większość osób mówi mi, żebym nie szła, bo to strata czasu i pieniędzy, ale ja mam własne zdanie na ten temat i wiem, że chcę na pewno iść na studia. Mój chłopak z kolei nie chce iść, dlaczego? Powiedział, że chce iść do pracy, bo nie chce, żeby go rodzice utrzymywali. Ale jeśli znajdzie pracę w swoim zawodzie (mechanik), to czy ta pensja wystarczy mu na utrzymanie rodziny? Nie myślimy jeszcze o dzieciach, ale wydaje mi się, że on w ogóle nie myśli o przyszłości.

Jeżeli chłopak kształci się w kierunku mechanika, ma zapewnioną pracę, tzn. wie że jakiś warsztat go przyjmie, ja bym go na studia nie namawiała. Jeżeli chce w przyszłości pracować jako mechanik, może nawet założyć własną firmę, to doświadczenie i lata praktyki z pewnością bardziej mu się przydadzą niż studia.

Jaki kierunek mu proponujesz? Na studia nie jest trudno się dostać dlatego tak wysoki jest procent magistrów w społeczeństwie. Dodajmy - magistrów bez pracy. Na co im studia, skoro i tak nie mają doświadczenia (a bez tego pracodawcy nie chcą zatrudniać)?

Twój chłopak jest rozsądniejszy niż Ci się wydaje - szybciej się usamodzielni i wyprowadzi od rodziców niż jego koledzy, którzy minimum 5 lat spędzą w akademiku i przy piwie. Powinnaś go zachęcać i wspierać, namawiać co najwyżej do podjęcia kursów związanych z prowadzeniem własnej firmy.

Ok piszecie tutaj o założeniu własnego warsztatu, myślał o tym i nawet ja zapytałam go o to czy chce złożyć swój warsztat a wiecie jaką odpowiedź uzyskałam ? "na taki warsztat trzeba mieć kupę forsy" ok trzeba ją mieć ale gdy ja mu mówię o tym, żeby wyjechał za granice i zarobił sobie na ten warsztat to mówi, że on za żadną za granicę nie pojedzie i na tym się urywa temat.. Sami dobrze wiecie, że mechaników jest teraz na pęczki. Ja mieszkam w małym miasteczku można nazwać to trochę większą wsią i mechanicy są co kawałek. Więc, żeby założyć swój warsztat trzeba wybrać odpowiednie miejsce i mieć na to pieniądze a mogę się złożyć, że tu w polsce napewno nie zarobi tyle pieniędzy żeby było stać go na otwarcie własnego warsztatu. Znam jednego chłopaka też skończył technikum mechaniczne wyjechał za granicę wrócił po 3 latach, otworzył swój warsztat i bardzo dobrze idzie mu prowadzenie tego warsztatu ale on przynajmniej chciał spróbować i spróbował i nie żałował z początku był z tego niezadowolony bo myślał, że to nie wypali a dziś jest człowiekiem sukcesu

Chce iść do pracy i pracować jako mechanik i chce być tak jak jego wujek czyli przychodzić z pracy i iść do kolejnej jego wujek tak właśnie robi. A gdzie czas dla rodziny ?

Pytałam go o rodzinę powiedział, że chce mieć dopiero dziecko jak będzie go na niego stać.. JA jestem osobą, która ma plan na życie wiem, że nie zawsze będzie tak jak ja sobie to ustaliłam ale zawsze mam ten plan "b" ja chce skończyć szkołę pójść na studia skończyć studia i myśleć o rodzinie i pracy a on.. ? Chce mieć pierwsze dziecko w wieku 40-stu lat ? Nie umiem już z nim nawet porozmawiać bo wiecznie jakieś problemy..

Nie uszczęśliwiaj go na siłę. Możesz podsuwać mu propozycje, ale niech nie czuje, że na niego naciskasz, bo będzie zirytowany i może poczuć, że nie spełnia Twoich oczekiwań.
Widać zależy mu na pracy, więc może niech faktycznie pomyśli nad zaocznymi.