Chłopak a praca

Gdyby się starał już dawno znalazłby pracę. W jakim jesteście wieku? Mieszkacie razem?

Mamy 20 lat, nie mieszkamy razem. Powiedziałam Mu ze mam dosyć czekania aZ On sie weźmie za siebie i powiedziałam ze jesteśmy 4 lata razem wiec wydaje mi sie ze to dobry moment na krok do przodu, to On stwierdził ze mam 20 lat i życie mi nie ucieknie i nic mi sie nie stanie jak poczekam. Bo On niby tez myśli i nas poważnie, praca, potem zamieszkać razem potem rodzina ale wszystko w swoim czasie, ja to rozumiem ale tez nie chce czekać do 30 żeby On do pracy poszedł łaskawie

Praca jest, tylko ludziom się nie chce pracować. Postaw mu jakieś warunki, jeśli chce być czimś utrzymankiem to niech sobie poszuka sponsorki, nie daj się wykorzystywać. Sytuacja jak z serialu 'Świat według Kiepskich'. Jeśli teraz chce poszaleć za młodych lat, to za co? Za to co Ty zarobisz? A potem jak mu się łaskawie zachce znaleźć pracę to kto go przyjmie? Bez doświadczenia nikt! Zresztą jak już się przyzywyczai do lenistwa i życia na krzywy ryj za czyjąś kasę, to nie będzie umiał się przestawić do trybu życia z jakimiś obowiązkami, a niestety z tym się wiąże praca.

Jakbym słyszała siebie sprzed roku. Też miałam chłopaka, który nie chciał pracować. Ja miałam wtedy 18 on 20. Ja się nadal uczę, lecz on skończył zawodówkę i siedział w domciu i zamiast się brać za znalezienie pracy, to pomagał tatusiowi przy jego rodzinnej firmie. Gdyby ojciec go zarejestrował jako pracownika nie miałabym się do czego doczepić, ale on nie miał zamiaru przecież płacić za ubezpieczenie. Kazałam mu się wziąć za siebie. Żeby poszukał pracę. Na początek jakiejkolwiek nawet za najniższą krajową - przecież trzeba od czegoś zacząć. Byle tylko wykazał chęci. Mi już nawet nie chodziło o to, żeby na bieżąco miał kasę, tylko o emeryturę na przyszłość. Przecież rodzice umrą i nikt go utrzymywać nie będzie. Mi bardziej zależało na jego robocie niż jemu samemu. Byłam nawet taka głupia, że za niego pisałam CV. Prosiłam ojca żeby zobaczył czy u niego w zakładzie nie ma wolnych miejsc. I okazało się, że było wolne stanowisko. Na rozmowę kwalifikacyjną miał iść ze mną, bo się bał iść do pracy. Masakra...Jak to sobie przypominam to nie wyobrażam, że spędziłam z takim chłopięciem rok czasu. Jakie ja miałabym z nim życie? Bym go musiała całe życie za rączkę prowadzić. Nie czułam się z nim bezpiecznie, żadnego oparcie w nim nie miałam. To ja musiałam robić w tym związku za faceta. A ja jestem słabą kobietą, potrzebuję silnego męskiego ramienia a nie chłopaczyka, który sra w majtki na myśl o rozmowie kwalifikacyjnej. Skończyło się tak, że nie wytrzymałam, zarwałam z nim i to przez telefon, z bezsilności i natłoku myśli. Nie miałam siły się z nim użerać. Potrzebowałam partnera a nie dzieciaka.

Hmm, co Ci mogę poradzić? Widzisz ja przez pryzmat to co mnie spotkało proponowałabym jedno - zerwanie. Ale znasz już moją historię i może za bardzo na Twoją sytuacje patrzę przez pryzmat swojej. Ja jestem zdania, że dojrzałemu facetowi zawsze będzie zależało na pracy, bo to jest podstawa żeby z drugą połówką planować przyszłość. Bez kasy się niczego nie da. On jest leniwy, próżny a to nie za dobrze świadczy o nim jako o przyszłym mężu. Poszukałabym na Twoim miejscu osoby pracowitej, takiej, przy której poczujesz się bezpiecznie. Da Ci oparcie, bo ten chłopak Ci tego nie daje a tego każda kobieta potrzebuje w związku. Ciepła, poczucia stabilności i bezpieczeństwa.

ale jemu się nie chce pracować czy boi się, że czegoś nie znajdzie? jeśli to pierwsze to gorzej, bo jeśli drugie to przecież jest mnóstwo agencji pracy, które mu pomogą znaleźć coś