Witam.
Mam 21 lat, od 4 lat jestem w związku z chłopakiem, również 21 letnim.
Ostatnimi czasy można powiedzieć że mam z nim 'małe' problemy. Ja studiuję dosyć wymagający kierunek, w czasie wakacji trochę popracowałam, niedługo wracam na uczelnie. Mój chłopak pracuje w domu, tworzy strony www, ma nienormowany czas pracy. Dodatkowo, od kilku miesięcy uczęszcza na siłownie i traktuje to jako swoją wielką pasję 
Ale do rzeczy.
Mój M. jest bardzo nieśmiałym chłopakiem, przynajmniej w stosunku do ludzi których nie zna. Początki były trudne, byłam jego pierwszą poważną dziewczyną, wiec w wielu kwestiach nie wiedział jak ma się zachować, przyszło z czasem. Obecnie jest na dobrych relacjach z moimi rodzicami i rodziną.
Przez to, że pracuje w domu, nie ma w zasadzie żadnych konkretnych obowiązków ani terminów, strasznie się rozleniwił. Gdy oboje byliśmy jeszcze w liceum przynajmniej jakoś funkcjonował no bo musiał. Teraz nagminne są jego pobudki o godzinie 13 czy 14, wynikające z tego awantury i jego głupie wymówki. Zawsze coś go akurat boli, akurat miał dużo pracy, akurat budzik nie zadzwonił. Bardzo mi to przeszkadza, bo często umawiamy się na jakąś konkretną godzinę, pół godziny przed spotkaniem dzwoni że właśnie dopiero wstał. Usiłowałam mu wytłumaczyć, żeby tak nie robił, bo to nie jest w porządku do mnie, w końcu też mam swoje życie, plany, które on swoim zachowaniem jakoś mi krzyżuje. Zawsze kończy się to awanturą, że przecież nic się nie stało, że zaraz będzie itp, zjawia się np z trzygodzinnym opóźnieniem.
Nie mam już pomysłów jak temu zaradzić. Być może to ja jestem za rygorystyczna dla niego i powinnam dać spokój? Planujemy wspólną przyszłość, często o tym mówimy, ale jego podstawowe zachowania w życiu codziennym mnie przerażają.
Podobne tematy
- Tegan
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
W Twoim wieku byłam w bardzo podobnej sytuacji, pierwszy poważny chłopak, zmieszkaliśmy razem, też "PRACOWAŁ" w domu bo 2h robienia strony dziennie nie nazwałabym pracą, uczył się zaocznie a ja codziennie latałam na zajęcia (czesto po 10h) oraz do pracy na część etatu i dochodziły jeszcze próby zespołu w którym śpiewałam. Wracałam czesto koło 22-23 do domu, musiałam się jeszcze uczyć na nastepny dzien a w domu burdel i nawet nic do jedzenia nie było -ewentualnie pizza do odgrzania. Efekt był taki że całkowicie straciłam chęć na bycie w tym związku, szacunek do niego i przytyłam 10kg jedzac tylko fas foody wieczorami, ale nie mialam juz sily gotowac. Uważam że to taki wiek 21 lat to malo, sama wiem ile sie we mnie zmienilo przez ostatnie 5 lat i w tym moim bylym partnerze tez. Ostatnio gadalismy i pisal ze nie wie jak mogl tak się zachowywać i ze byl szczeniakiem. No cóż. Decyzja należy do Ciebie albo bedziesz czekać aż on dorośnie co może nastąpić lub nie, albo możesz odejść, albo znów z nim o tym porozmawiać i zobaczyć czy przyniesie to jakiś efekt.
- fairytale
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Facet po prostu nie ma dyscypliny i w sumie jeżeli większość czasu siedzi w domu to nie ma się co dziwić, ale na spotkania z dziewczyną na której mu zależy nie powinien się spóźniać. Ja bym zrobiła tak, że umowilabym się np. na 12 a przyszła o 13 i niech stoi gdzieś na Ciebie i czeka, wtedy zobaczy jak to jest
- Anemonne
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Witaj na forum.
Usiłowałam mu wytłumaczyć, żeby tak nie robił, bo to nie jest w porządku do mnie, w końcu też mam swoje życie, plany, które on swoim zachowaniem jakoś mi krzyżuje. Zawsze kończy się to awanturą, że przecież nic się nie stało, że zaraz będzie itp, zjawia się np z trzygodzinnym opóźnieniem.
Po co na niego czekasz trzy godziny? Po co tłumaczysz? Jak się nie zjawia o czasie, to wracasz do domu/wychodzisz na miasto (w zależności od tego, gdzie na niego czekasz) i tyle. Tłumaczeniem wiele nie zdziałasz, skoro brak Ci konsekwencji. Pokaż mu, że jeśli nie wyrobi się na czas, to się nie spotkacie, miej swoje sprawy i zajmij się nimi.
Jak temu zaradzić?
Skończyć z wychowywaniem chłopaka, zacząć szanować siebie.
6 2012-09-07 14:15:47 Ostatnio edytowany przez wichrowe_wzgorze (2012-09-07 14:16:06)
Ostatnio umówiliśmy się około godziny 13. 12:45 dostaję smsa, myślałam że już jedzie więc pytam za jaki czas u mnie będzie, a on z wyrzutem że przecież dopiero wstał. Po raz kolejny nie wytrzymałam, powiedziałam co myślę więc jak zwykle zwalił winę na późne pójście spac i że jak jest to dla mnie takim wielkim problemem to następnym razem umówimy się na 16. Często też w takich sytuacjach padają z jego ust słowa, że przecież spotkanie ma byc przyjemnością i nie ciągle awantury, no właśnie, ale moja cierpliwośc dla jego spóźnień już dawno się skończyła. I zawsze on uważa, że to moja wina bo mam pretensje.
Postanowiłam nie odzywac się do niego, nakreśliłam temat i dałam czas do namysłu