nie wiem czego on ode mnie chce

Zaczęłam nową prace. Spodobał mi się tam jeden chłopak ( Michał ) . Okazał się babiarzem . Koleżanki z pracy zaczęły zapraszać mnie na piwo , bardzo mnie namawiały. To wzbudziło mój niepokój. Zawsze odmawiałam ( nie lubię piwa i nie jestem zbyt towarzyska). Po jakimś czasie przestały ale Tomek ( kolega Michała ) zaczął to robić. Proponował grupowego grilla, grupowe wyjście do klubu. Zawsze odmawiałam. Któregoś dnia spytał czy pójdziemy na piwo po pracy ( okazało się, że tylko we 2 ). Zgodziłam się dla świętego spokoju, skończyły mi się już wymówki. Chciałam odbębnić to spotkanie i mieć już spokój. Poszłam tam jak na spotkanie z kolegą ( bo tak go traktowałam ) , nic więcej. Nie było tragedii ale super extra też nie było. Po 2 dniach spotkaliśmy się w pracy. Widziałam w jego oczach, że ucieszył się na mój widok, ja no jego nawet też ale potem....było tylko gorzej i gorzej. Chodził jakiś naburmuszony i udawał, że mnie nie zauważa więc ja też go olewałam. Przez ponad tydzień totalnie mnie ignorował, jakbym nie istniała. " zabawiał" się w tym czasie z inną dziewczyną ( naszą koleżanką z pracy). Łaskotał ją przy byle okazji, żartował z nią, chodził za nią krok w krok. Moja znajoma sądzi, że robił to, żeby wzbudzić we mnie zazdrość, może to prawda. Nie przeszkadzało mi to, cieszyłam się, że dobrze się bawią. Z czasem zaczęło mi się to wydawać strasznie żałosne bo ona ma 19 lat a on 28 i od dawna z nikim nie był więc pewnie chciał sobie trochę pomacać kobiecego ciała , skoro miał okazje. Po tygodniu wzajemnej ignorancji zaczęło strasznie mnie to męczyć. On też zmiękł bo widziałam, że próbuje podejść i zagadywać ale zawsze w ostatniej chwili rezygnował. I znów chodził naburmuszony. Któregoś dnia wracaliśmy tym samym autobusem. Rozmawialiśmy. Wiedział, że mam szanse na staż w innym miejscu i rozważam skorzystanie z tej szansy. Namawiał mnie, żebym została. W głosie słyszałam, że mu  zależy. Następnego dnia było odrobinę lepiej ale potem znów zaczęło się dąsanie i robienie zgorzkniałych min. Od czasu do czasu próbuje podejść i zagadać ale ponieważ ja zawsze wtedy udaję, że jestem zajęta lub robię minę jakbym chciała powiedzieć : nie podchodź, nie chce mi się z tobą gadać, więc rezygnuje. Strasznie mnie już to męczy. Mam dosyć tej sytuacji tak bardzo, że jest mi niedobrze gdy pomyśle, że jutro muszę iść do pracy i on też może tam być. Nie wiem o co mu chodzi. Nie mam wielkiego doświadczenia w relacjach damsko-męskich bo nigdy nie miałam dużego powodzenia. Jestem nieśmiała i trudno mi mówić o uczuciach więc nie spytam go wprost czego ode mnie chce. Nie chce wyjść na idiotkę.
On nie robi tego, żeby mnie ośmieszyć. Nie chcę mnie upić, zaciągnąć do łózka, wykorzystać i rzucić ale do trwałego związku też chyba nie dorósł. Mi zależy tylko na trwałym związku.
Coś do mnie czuje ale nie wiem jak silne i poważne jest to jego uczucie. Na początku też chyba coś do niego czułam. Teraz to się zmienia. Bardziej podobało mi się to, że ktoś się mną zainteresował niż on sam w sobie. Teraz gdy o tym myślę widzę, że on bardzo przypomina mojego ojca ( w wyglądzie i charakterze ). Ja, delikatnie mówiąc ,nie wspominam mojego ojca dobrze. Mam do niego wielki żal i już dawno temu postanowiłam, że wolę być do końca życia sama niż związać się z kimś takim jak mój ojciec. Nie zniosę powtórki z rozrywki.
Pewnie jest niedojrzały emocjonalnie, mimo swoich 28 lat. Stąd te wahania nastrojów. Gdy uda mu się ze mną porozmawiać lub mnie dotknąć natychmiast ma lepszy humor. Potem znów się dąsa. I tak na zmianę. Chyba liczy, że to ja pierwsza zaproponuję mu związek ? Nie robię tego więc jest zły ?
Np. ostatnio stanął blisko mnie gdy rozmawiałam z koleżanką , coś zagadał i ( pół żartem pół serio ) położył swoją rękę na moim karku. Zasugerowałam, żeby ją zabrał. Zabrał i natychmiast poszedł. Nie wiem co moja koleżanka zobaczyła w jego oczach gdy tak koło mnie stał (nie patrzałam na niego tylko na nią ) ale jeśli jego wzrok odbił się w jej oczach to coś jest na rzeczy.... Widziałam, że na końcu języka miała słowa : piękna z was para. Może lepiej by było, żeby ktoś wreszcie to powiedział . Może wtedy by się jakoś określił.
On chyba też o tym myśli bo niedawno podczas luźnej rozmowy jeden facet ( z mojej pracy ) powiedział coś do Tomka na mój temat. Za coś mnie pochwalił a Tomek zasugerował, że wcale nie jestem w niczym lepsza od innych kobiet. W tonie jego głosu słyszałam, że mówi to do mnie ( stałam krok obok nich ) a nie do niego. Chciał, żebym to usłyszała. Potem jeszcze coś dodał co wcale nie było miłe. Urażona męska duma chyba daję o sobie znać. Zrobiło mi się naprawdę przykro.
Po kilku godzinach przechodząc obok otarłam się o niego ramieniem. Nie planowałam tego. Przejście było wąskie i tak jakoś samo wyszło. Natychmiast poprawił mu się humor.
To miłe, że mu się podobam ale nie chcę z nim być.
Boję się, że on zacznie się na mnie za to mścić dogryzając mi lub traktując gorzej niż resztę. Już raz powiedział na mój temat coś niemiłego. Może był wtedy zły ale to go nie tłumaczy. Ubzdurał sobie coś i wścieka się, że nie spełniam jego zachcianki o której nawet nie raczy mnie poinformować bo liczy, że sama się domyśle.
Męczy mnie to już. Postanowiłam, że jeśli będę miała okazję to odejdę z pracy ale do tego czasu muszę jakoś tu funkcjonować.
Jeśli będzie coraz gorzej to będę musiała z nim porozmawiać ale nie wiem jak mam mu to powiedzieć, żeby nie pogorszyć sprawy.
Zna ktoś jakiś sprawdzony sposób ?Teraz jest na tygodniowym urlopie. Zobaczymy co będzie jak wróci. Może do tego czasu już mu przejdzie?