Strach przed ponownym porzuceniem...

A ja bym chciała dowiedzieć się, co dokładnie jest powodem Waszych kłótni. Konkrety.

Kochana, znasz takie powiedzenie, że co za dużo, to niezdrowo? Ze strachu przed odrzuceniem jesteś gotowa wypełnić każdą chwilę jego życia i on wyraźnie to wyczuwa. Uważasz, że nieustanna bliskość ukochanej osoby jest wspaniała? Nie, jest męcząca. To są niewielkie rzeczy, po prostu chcesz być miła, masz dobre intencje, ale to jest irytujące. On ma tak bardzo dość Twojej wszechogarniającej obecności, że wystarczy jedno Twoje krzywe spojrzenie, a już budzi się w nim agresor. Rada na to jest jedna: daj mu wytchnąć, ale nie na zasadzie, że przyniesiesz ku kapcie i gazetkę, i pozwolisz wypocząć, tylko na zasadzie usunięcia się na bok i zajęcia się sobą.

Po pierwsze: dlaczego wypytujesz o jego byłe po znalezieniu ich zdjęć? Facet ma prawo je trzymać, jeżeli czuje do nich sentyment. Ja sama trzymam zdjęcia swoich byłych i jakby mój mężczyzna miał mieć o to pretensje, to by mnie chyba krew zalała. Nie pytaj, nie dociekaj. Daj ukochanemu prawo do wspomnień.
Po drugie: nie odpowiada na SMS przez kilka godzin? Prawdopodobnie nie ma czasu, jest zajęty. Może też po prostu nie ma ochoty albo nie wie, co odpisać. Nie pisz do niego wiadomości bez treści (typu: "Co porabiasz, kochanie?"), nie pisz bez powodu. Kiedy zauważy, że piszesz tylko z ważnymi sprawami, z pewnością zacznie przykładać do nich wagę.
Po trzecie: nie mów, że mógłby coś zrobić i ostatecznie nie rób tego za niego. Nigdy. Postaw go przed faktem dokonanym. "Kochanie, chcę mieć wieczory dla siebie, dlatego od dzisiaj ja zmywam po obiedzie, a ty po kolacji". I nie zmywaj. Bądź konsekwentna. Jeżeli on nie pozmywa, nie rób tego za niego. W zamian rano daj mu śniadanie na brudnym talerzu. W końcu zrozumie.
Po czwarte: jeżeli ma do Ciebie pretensje o to, że przypadkiem go obudzisz zbyt wczesnie, niż jaśnie książę sobie tego życzy, powiedz: "W porządku, kochanie. Od dzisiaj śpię na kanapie w salonie" i w tym również bądź konsekwentna. Nie wracaj do łóżka na jego pierwsze skinienie. Niech się trochę postara. Niech wie, że wyrządził Ci przykrość.
Po piąte: wybaczanie jest w porządku, ale nie przyznawaj mu racji, jeżeli jej nie ma! Nie daj się wpędzić w kozi róg i poczucie winy. Nie wracaj do niego po każdej kłótni na kolanach, prosząc, aby Cię z powrotem przyjął, bo on w końcu zacznie to wykorzystywać. Nie będzie szanował kobiety, o której wie, że może zrobić jej najgorsze świństwo, a ta i tak uzna, że to jej wina i będzie go za to przepraszać.

Bądź twarda. Niektórych mężczyzn trzeba wychować. Jeśli to nie pomoże, nie bój się go zostawić, bo taki związek nie będzie miał przyszłości. Powodzenia!

hmm...tylko dlaczego ja mam znow na wszystko uwazac;/ obmyslac taktyke itd- to znow jakby nie bylo zbytnie angazowanie sie... najchetniej - mowiac kolokwialnie - olałabym to wszystko...tylko czy bycie biernym cos zmieni?;/ naprawde czuje ze moj facet wie, ze moze -moze nie wszystko ale- duzo...jest tak pewny tego ze jestem jego, ze nie jeden zonaty mezczyzna nie ma takiej pewnosci... czasami zachowuje sie jak zbuntowany nastolatek ktory chce zrobic na zlosc rodzicom...nie traktuje mnie jak partnerki...uwaza ze "sie czepiam" co kolwiek bym nie powiedziala...a naprawde staram sie nie przesadzac...on jest poporstu obojetny na to czy mi sprawi, czy nie sprawi przykrosci...czasami mysle ze w ogole nie szanuje moich uczuc...

Jest dokladnie tak jak piszesz...tylko ze jego problem przez to znika-ja przestaje pytac...a moj-zaniepokojenie- zostaje i narasta.

akurat rozpieszczonego dzieciaka to chyba dopiero ja z niego zrobilam bo on przez rodzicow rozpieszczany nie byl...

i znowu...tym razem pozwolil sobie o duzo za duzo...normalna rozmowa przy obiedzie, zaczela przybierac zly tor dlatego by uniknac kolejnej awantury powiedzialam, ze nie bede z nim rozmawiac bo widze ze zaczyna sie denerwowac i ze wrocimy do tematu pozniej...on nalegal bym powiedziala co mysle na poruszony temat bo jest spokojny...powiedzilam, spokojnie starajac sie wytlumaczyc o co mi chodzi i...chyba nie spodobalo mu sie co uslyszal gdyz nagle wstał, doslownie rzucil mna o ziemie i powiedzial ze mam wypie*****c z jego domu i ze mam 10 minut...bylam w takim szoku, ze nie wiedzialam co powiedziec a juz napewno nie wiedzialam co zrobic...siedzialam na podlodze z oczami wbitymi w niego...po kilku minutach powtarzania ze mam sie wynosic itd zaczal plakac i przepraszac...boje sie go.