"wypalona miłość"

jesteśmy ze soba ponad 1,5 roku

Zgadzam się z cisowinka , nie warto brnąć w coś na siłę, później będzie Ci u niego wszystko przeszkadzać i zacznie się koszmar.

łądnie prosił a Ty sie teraz meczysz, fajnie.

Nie ma co robić smutnych min. Nawet gdy człowiek bardzo się stara, to często nie da się przejść przez życie nikogo nie krzywdząc.... Poza tym myślisz, ze robisz dobrze poświęcając się, a tak naprawdę przedłużanie tej sytuacji tylko powiększy jego cierpienia, które jest nieuniknione bo nie będziesz z nim z litości przez cale życie...

Jeżeli w każdej dziedzinie Twojego życia nie masz za grosz zdecydowania, to będziesz miała ciężko w przyszłości.... Ty masz mu oznajmić, ze to koniec, a On MUSI to zaakceptować, a nie decydować za Ciebie...

Rozumiem Cię ja kiedyś też musiałam podjąć decyzję o odejściu ,długo się do tego przymierzałam ale utwierdzałam się w tym cały czas że stał się moim przyjacielem ,ale nie kochałam ,wiedziałam jak on mnie kochał jak nikt inny ,był na prawdę dobrym człowiekiem był w najtrudniejszych sytuacjach ,zawsze przy mnie aż czasem się dziwiłam ,bo chorowałam ,byłam w różnych stanach a jemu się nic nie odwidziało że przetrwał to .Decyzja była trudna ale tak musiało być męczyłam się odtrącałam jego i nie zapomnę do końca życia tego dnia gdy powiedziałam jemu w oczy że nie kocham że to koniec,również płakał,mówił że przecież kocham jego że to nie prawda upadł na ziemie przed drzwiami ze swoimi rzeczami i płakał ,to był dramat ...ale nigdy tego nie żałowałam bo nie można być z kimś bez jakiegokolwiek uczucia ,chęci jakiejkolwiek bliskości z tą osobą ,jeszcze on chyba miał jakieś nadzieje przez długi czas,mieliśmy kontakt,ale to do niczego dobrego nie prowadziło i urwałam to całkowicie.Nie da się tak żyć ranisz jego i siebie przede wszystkim .Ostatecznie twardo powiedzieć koniec ,nie kocham nie chcę i musi to zrozumieć .

jakbym widziała siebie sprzed 10 lat.. mnie też facet prosił i płakał.. zgodziłam się.. to trwało 2,5 roku i o 2,5 roku za długo!
Jeżeli "tego" nie czujesz, to daj sobie spokój. Zwłaszcza, że masz przed sobą jeszcze dużo czasu i możliwości poznania kogoś, kogo naprawdę pokochasz.

Ja sie odstatnio znajduje w identycznej sytuacji. Tylko mam troche inne rozwiazanie, niz reszta netbabeczek. Co prawda juz raz je wyrazilam i zostalam zbesztana, ale.
Tez ostatnio nasz zwiazek jakos podupada na uczuciach, przynajmniej moich. Nie chce mi sie na niego patrzec, z nim byc, widze juz tylko jego wady. Ale zdarzaja sie, raz na jakis czas dobre chwile. Poza tym dobra jest ta swiadomosc, ze jednak jest ktos na kogo w razie czego mozna liczyc.
Mysle, ze dopoki nie dzieje sie nic wielkiego typu :
a) zdrada
b) poznanie kogos nowego, lepszego
c) klotnie codziennie
To nie ma co ze soba zrywac. Wiem juz, ze malzenstwa czy cos, to z nas nie bedzie. Ale czemu mam zostac znowu sama. Nic tym rozstaniem nie zyskam. A tak przynajmniej jest z kim pojsc do kina.

Nie wiem, moze to zle podejscie. Zrob sobie liste za i przeciw. Co ma Ci dac to rozstanie. Wieksza wolnosc? Swobode? Mozliwosc chodzenia na randki? Jesli nie ma jakiegos znacznego plusa, to nie zrywaj z nim jeszcze. Poczekaj, moze to tylko chwilowy kryzys. Ja przynajmniej zamierzam czekac az do ostatniego momentu, az nie bede mogla wytrzymac. Dopoki nie zwariuje, trwam. A noz widelec jeszcze mi sie odmieni i bede z nim szczesliwa.

Powodzenia!

Ex najpierw mnie męczył i ranił, potem płakał, błagał na kolanach. Zgodziłam się zacząć od nowa. Efekt - zmęczył mnie, zranił i oszukał po raz kolejny. Nie chciałam żeby przepadło 20 lat. No i dzieci mamy... To przepadł jeszcze rok, masa pieniędzy i kawał zdrowia.

Nie macie ślubu, dzieci, kredytów. Łatwiej teraz, niż gdy będziesz związana dzieckiem i innymi sprawami. Zapewniam Cię.

loveaellie  z jednej strony się z Tobą zgadzam ,bo jest tendencja że ludzie zbyt pochopnie się rozstają ,zamiast pewne rzeczy przepracować ze sobą rezygnują.Ale jest druga strona ,takie trochę egoistyczne myślenie ,dawanie nadziei drugiej osobie ,która za pewne kocha ,żeby być aby być bo nic lepszego się nie trafiło a lepiej tak jak samemu .Myślę że jeśli obojga osobom jest ze sobą dobrze ,mimo jakiś sporów potrafią z tego wychodzić i dalej cieszyć się sobą ,szanować to jak najbardziej powinny ze sobą być,często ludzie mylą uczucia ,albo im się wydaje że nie kochają ,albo sami nie wiedzą co czują a jak tylko tracą tą osobę zdają sobie sprawę jak ważna jest .Miłość to nie wieczne motyle w brzuchu ,euforia ,to mija i zostaje prawdziwe uczucie .Warto się zastanowić co by było jakby zabrakło tej osoby ,jakby związała się z kimś innym ,tylko żeby to nie był chwilowy żal,pustka z przywiązania i strachem przed samotnością .

Ja raz miałam takie zawahanie ale szybko się pozbyłam tego ,nie żałowałam że dałam nam szansę ,jestem pewna że kocham ,jednak jestem tą drugą stroną ,gdzie partner nie jest pewny i nie umie określić swoich uczuć,ale to już nie będę się wgłębiać w ten temat