Pytanie, jakie zadałam w temacie może być dla niektórych oklepane i banalne. Szczerze to nie wiem czy powstał już jakiś podobny wątek i wybaczcie jeśli powielam temat. To dla mnie bardzo ważne. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad sensem słów "Kocham Cię", ogólnie nad pojęciem miłości. Moi rodzice rozwiedli się jakieś pięć lat temu i do tej pory nie znam głównego powodu ich decyzji. Tata mieszka w innym mieście, ma nową kobietę z którą ożenił się rok temu. Moja mama nie szuka partnera. Dopiero niedawno odkryłam, że jest typem samotnika i odejście ojca było jej na rękę. Moja cioteczna siostra od kilku miesięcy jest w separacji z mężem. Dodam, że mają dwuletnią córkę. Ostatnio ją odwiedziłam, zawsze miałyśmy dobry kontakt i podczas rozmów poruszałyśmy przeróżne tematy. Zaczęłam podpytywać ją o separację, dlaczego do tego doszło itp. aż w końcu zapytałam, czy miłość w naszych czasach jest w ogóle możliwa. Odpowiedziała mi, że nie ma czegoś takiego, jak czyste uczucie miłości. Wiążąc się z kimś musimy zwracać uwagę na to, czy dana osoba jest w stanie zaspokoić nasze różne potrzeby, czy jest w stanie zapewnić nam bezpieczną przyszłość, stworzyć związek oparty na zaufaniu, wzajemnym zrozumieniu, czyli patrzymy na poszczególne cechy partnera, odpowiednio je do siebie dopasowując i to nie jest "uczucie", tylko próba znalezienia kogoś odpowiedniego z kim bezpiecznie będziemy mogli iść przez życie i jak to ujęła - tylko 20% to czyste uczucie, reszta to rozsądek. Starałam się mniej więcej opisać o co jej chodziło, z tymi procentami zapamiętałam doskonale. I nie wiem co o tym myśleć. NIe jestem może wielką romantyczką, ale jakoś inaczej wyobrażałam sobie miłość. Sądziłam, że jeśli kogoś się kocha, darzy TYM uczuciem, to nie liczy się nic innego, można wszystko przetrwać, jakoś poradzić sobie z problemami. Niestety rodzice i siostra kompletnie odebrali mi nadzieje. Przy wyborze partnera mam patrzeć na grubość jego portfela, na jego ukończone szkoły? Na to jak podchodzi do życia, czy traktuje je poważnie, a może bawi się każdą chwilą? Jeśli okaże się lekkoduchem nie przejmującym się jutrem, to mam go sobie odpuścić bo może zniszczyć mi plany na przyszłość? Nie rozumiem czegoś takiego. Może źle interpretuje słowa siostry, ale myślałam, że kocha się pomimo wszystko. A Wy jak sądzicie? Byliście kiedykolwiek tak zakochani, że mieliście w nosie wszystko i wszystkich? Czy w ogóle istnieje taka intensywna, bezwarunkowa miłość?
Podobne tematy
Hej,
nie chcę studzić Twoich nadziei na miłość, bo wiem jak ważne jest to uczucie, ale wiem też że nie wszystkim jest dane.
Istnieje ta pierwsza szalona młodzieńcza (zauroczenie), ale w dorosłym życiu nie wygląda już tak wzniośle. Brakuje motyli przy kazdym spotkaniu, ale przy każdym rozstaniu czujesz tęsknotę. Brakuje szaleństwa wykraczającego po za granice rozsądku, ale każda przygoda wzbódza emocje, czasem się dusisz, ale bez niej potrafisz oddychać.
Tak chyba jest. Piszę chyba bo miłość się o mnie otarła i pozostawiła tylko zapach, ale nadzieja jest wieczna. Żyj więc nadzieją i staraj się stworzyć coś co trudno osiągnąć - MIŁOŚĆ która wypełni Cię po kres i pozostanie do końca pomimo upadków które zdarzają się zawsze...
Istnieje, bez tych procentów które napisałaś - jestem pewien, że sam tego doświadczam 
Kiedyś dla kobiet bardziej liczyły się wartości rodzinne i ja bym w tym upatrywał dzisiejszy "kryzys" miłości. Carpe diem, egoizm, przyzwolenie na wybaczanie zdrad (w imię miłości, hehe 
)
W tym wątku coś o tym pisałem (presja wyjścia za mąż przed 30 i posiadania dziecka) http://www.netkobiety.pl/t41259.html
Moni mam ogromną nadzieję, że nie dołączę do grupy osób, którym niestety nie udało się doświadczyć tego uczucia, a mogły jedynie delektować się jego namiastką, czyli piszę teraz o tych 20 % o których mówiła moja siostra. Jeśli chodzi o pierwszą młodzieńczą miłość o której powyżej napisałaś, to mam już ją za sobą. Mocne zauroczenie, odwzajemnione dopiero po roku udręki, niestety wiem, że było to TYLKO zauroczenie, które w momencie kiedy on zaczął się mną interesować, znacznie osłabło. Nie zmienia jednak to faktu, że byłam w nim na swój sposób zakochana, motyle w brzuchu przy każdej rozmowie, przy każdym jego spotkaniu, czyste szaleństwo, ale po rocznym cierpieniu i wypłakiwaniu się w poduszkę, wyzbyłam się uczucia i zemsta była słodka Do tej pory mam do niego sentyment i przyznam, że czasami tęsknie za tym "stanem zakochania". Chciałabym w przyszłości czuć takie szaleństwo, nie zważać na wiek, bo jakby nie patrzeć już liczę sobie 23 latka, a to nie tak mało i niestety wiek zobowiązuje i narzuca pewne schematy i wzory zachowań, co wypada, a co nie. Ja oczywiście nie zawsze się do nich stosuje i w środku daję sobie max 19 lat 
No, ale wracając do tematu, właśnie boję się, że w moim wieku już nie wypada myśleć o takiej miłości, poszukiwać uczuć, które wywołują w nas tak skrajne emocje, które opisałaś w swoim poście. Nadzieja jest choć nieźle nadszarpnięta. Dziękuję ślicznie za odpowiedź Tobie również życzę znalezienia tej jedynej miłości kowaledlo, zgadzam się z Tobą w 100%! Skoro Tobie się udało to może jednak i mi się uda, oby 
Istnieje, tylko dla każdego oznacza coś innego - i stąd nieporozumienia.
1. Nie kocha się kogoś, tylko swoje wyobrażenia na jego temat. Jeśli są bliskie rzeczywistości, da się być razem. Jeśli dalekie, prędzej czy później to wyjdzie i "miłość" pryska.
2. Oczywiście istnieje zakochanie. Ale nie przeobrazi się w miłość, jeśli zobaczymy coś, co nas zrazi. Mnie przeszkadzało, że ex był nieskuteczny w działaniu i odporny na wiedzę. Nie dało się nic z tym zrobić.
3. Dlatego trzeba się poznać i przynajmniej sprawdzić jego priorytety. Jeśli on nie lubi dzieci a Ty marzysz o gromadce, nic nie wyjdzie, bo ktoś będzie musiał działać dla drugiej osoby wbrew sobie. Jeśli Ty chcesz inwestować, a on wydałby wszystko na zabawki i wakacje, będziecie się męczyć. Chemia nie wystarczy (poczytaj o preferencji czasowej).
4. Nie związałabym się z nikim bez miłości. Ale oprócz miłości potrzebny jest rozsądek, żeby nie skończyć jak Bonnie i Clyde.
- BabaOsiadła
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Wiążąc się z kimś musimy zwracać uwagę na to, czy dana osoba jest w stanie zaspokoić nasze różne potrzeby, czy jest w stanie zapewnić nam bezpieczną przyszłość, stworzyć związek oparty na zaufaniu, wzajemnym zrozumieniu
Twoja cioteczna siostra ma rację. Motylki w brzuchu i inne bzdurki szybko przemijają i nie zostaje nic. Podstawa to przyjaźń, zrozumienie i właśnie zaufanie.
Dobrze. Załóżmy, że moja mama własnie tym się kierowała. Raczej nie załóżmy, tak było. Mój tata miał i ma dobrze płatną pracę, jest spokojny, wyrozumiały, do rany przyłóż. Nie idealizuję. Zawsze opiekował się mamą i nami, nigdy nie odmówił pomocy zarówno finansowej, jak i duchowej kiedy, ja czy moj brat potrzebowaliśmy jej. Moja mama też taka była i jest nadal, uważałam ich za wzorowe małżeństwo, myślałam, że naprawdę darzą się prawdziwym uczuciem, aż pewnego dnia po 27 latach małżenstwa postanawiają się rozwieźć? Dobrze, dochodziło ostatnimi laty do kłótni, do jakichś sprzeczek, ale chyba skoro się "kochali", założyli rodzinę, to powinni wspólnie rozwiązać swoje problemy, jakoś spróbować wszystko naprawić a nie od razu się rozwodzić, prawda? Po 27 latach moj tata znalazł nową partnerkę, jest z nią nie z nami, nie z moją mamą, więc pytam się, co łączyło go przez te 27 lat z moją mamą, rozsądek? Bo jeśli byłaby to miłość, prawdziwa miłość to chyba daliby radę dalej być razem. Nie rozumiem czegoś takiego.
Baja Lura, na to pytanie Ci tylko moze matka i ojciec odpowiedziec. Czasami milosc wygasa po latach, czasami jej nigdy nie bylo. Ludzie sie zmieniaja.
W malzenstwie moich rodzicow nigdy milosci nie bylo- tata zdecydowanym gejem (cud, ze na swiat przyszlam ), matka zainteresowana wylacznie soba, ale Wiesz co? Sa ze soba 37 lat i sie swietnie dogaduja. Jasne, ze tam jakies kolateralne romanse byly i "wujkow" pamietam bardzo dobrze z dziecinstwa, ale w sumie rodzina sie razem trzymala. Nie wiem czy to lepsze niz milosc i motyle, pewnie nie za bardzo romantyczne, jednak nie moge sie oprzec wrazeniu, ze innej rodziny sobie nie moge wyobrazic.