Niezdecydowanie kobiety, po wspólnym zamieszkaniu

Słuchaj, w sumie to ja też myślę, ale nie odbija się to na moim zachowaniu czy stosunku do niej. Dopiero teraz, gdy jest ta sytuacja i marna atmosfera, zaczyna się to na mnie odbijać bo poprostu nie jestem pewny jej uczuć. Kompletnie nie wiem co mam robić, czy mieszkać tu z nią, czy wyprowadzić się i dać jej czas na przemyślenie. Ale do dupy jest, mieszkać z kimś pod jednym dachem, kto twierdzi, że nie wie co czuje i co bedzie z nami. Nie stało sie nic, co by mogło ją urazić, zmienić jej myślenie.
Próbuje z nia rozmawiać na ten temat, jedna twierdzi, że jest za wcześnie na te rozmowy. Więc tkwię w takim zawieszeniu i nie wiem co będzie

Staram się nie osaczać, nie przeginać z czułościami itp. Przez tyle lat była sama, niezależna... a teraz facet, wspolne mieszkanie... może się pogubiła... nie wiem naprawdę co o tym myśleć... Oprócz tego, że tu jest, mówi do mnie, śpi w jednym łóżku i czasem zrobi obiad, nic wiecej nie okazuje...

Albo się boi odpowiedzialności.
Do tej pory była sama i było źle.
Teraz jest ktoś kto kocha, wszystko układa się jak powinno i może przeraziło ją to.
Jednak to nie oznacza, ze trzeba się wycofywać.
Zamiast uciekać od rozmowy/chodzi mi o nia/ to właśnie trzeba się na niej skupić bo inaczej nic się nie rozwiąże.

Albo byłeś potrzebny do remontu i przeprowadzki. Wybacz, to nie jest cynizm. Znam takie niunie.

Wczoraj pogadaliśmy trochę na ten temat, ale nic konkretnego nie powiedziała. Powiedziałem wszytsko co mnie boli, przeszkadza... Przyznała mi rację, że traktuje mnie źle i że mam prawo myśleć to co myślę, że nie wie co to partnerstwo, że długo była sama i sie do tego przyzwyczaiła i żyje swoim tylko i wyłącznie swoim życiem. Przyznała, że zachowuje się egoistycznie, ale po godzinie stawierdziła, że jednak tak nie uważa, że powiedziała tylko to tak na odczepnego... Nadal twierdzi, ze nie wie jak będzie i tak samo mówi swoim znajomym. Najbardziej dziwi nie to, że tak naprawde to nic sie takiego nie stało między nami, że by tak się zachowywać. Zaproponowałem jej, żebyśmy jutro pojechali do moich rodziców na działkę, ale stwierdziła, że źle by się czuła skoro nam się nie układa. No nie układa się, ale tylko z powodu tego jak sie nagle zaczeła zachowywać. Poza tym nie ja chodze i opowiadam, ze jest miedzy nami zle.

Właśnie dostałem smsa o treści "nie ma w tym Twojej winy. To ja niestety nabroiłam. Przyznaje racje, i widze ze nie jestes teraz szcesliwy. Uwierz mi ze jest mi przykro ze narobilam jak narobilam i nabroiłam. I wiem ze to moja wina."

Niestety i tak się nic nie zmienia...
Tak sie czasem zastanawiam, ze moze poznała kogoś... i dletgo tak jest...
Przez ostatni tydzień, widzieliśmy się około 6 godzin, nie licząc snu...
Tak to jest w pracy, sami faceci...moze, coś...