Trudne relacje z mamą i moim chłopakiem

Dziękuję, Teo

Wiesz, to nie jest tak, że nie poczuwam się dorosła. Myśl o przeprowadzce pojawia się w mojej głowie od dłuższego czasu. Sytuacja, która teraz zaistniała jest po prostu kolejną kropelką do czarki. Ale co do zbyt wczesnej reorganizacji życia, masz rację. To nie może być nagła, nieprzemyślana decyzja

Wiesz, bywa tak, że zastanawiam się czy by dla świętego spokoju nie zakończyć relacji z moim chłopakiem. Wtedy na szczęście pomaga brat, stwierdzając, że jestem głupia . Bardzo polubił mojego partnera i świetnie się dogadują. A moi rodzice... mama ma inne spojrzenie na wszystko, jest bardzo wyczulona. Ojciec jest trzeźwym alkoholikiem. Przeszła piekło w domu, ja na jej miejscu bym odeszła, a nie trwała w związku "dla dobra dzieci", bo nie mieliśmy z tego żadnego dobra.

Problem polega na tym, że mój chłopak jest dość specyficzny. To nie jest typ grzecznego chłopczyka pod krawatem, ale na ile go znam, to dobry człowiek. Czy nam się uda? Nie mam zielonego pojęcia, ale na samą myśl o tym, że powinnam przestać się z nim spotykać gdzieś w środku czuję sprzeciw. No ale myślę nad tym. Szukam spokoju. Zwykłego spokoju.

Dosyc szkodliwych matek, gdybym sluchal swojej to bym wyrosl albo na geja albo jakiegos niedojde. W zadnym momencie zycia nie zalowalem ze jej nie sluchalem jej porabanych zyciowych rad. I dla swoich dzieci ja na pewno taki nie bede. Niech sie odstosunkuje skoro masz 26 i tyle. Martwic to sie mozna o malolaty zeby nie popelnily bledu. Niech sobie gada a ty rob swoje byle madrze.

Ja omijam taką tematykę w domu szerooooookim łukiem. Inaczej zaczęłoby się takie cudowanie, że bym zaczęła zbierać na własny karton do spania...

Mnie jego charakter nie przeszkadza, bo zasadniczo mam bardzo podobny. Remi ma rację, ja biorę pod uwagę słowa mamy. Nie jest to tak, że się po prostu buntuję... to nie jest bunt, a przynajmniej nie tylko. Czasem się duszę w relacji z mamą. Mamy zupełnie inne poglądy. Może moje zweryfikuje życie. A nawet nie "może", wręcz na pewno. Jestem etykiem z wykształcenia, podobnie zresztą jak mój chłopak (poznaliśmy się na studiach, choć zaczęliśmy ze sobą być dopiero po czterech latach koleżeńskich relacji), więc trochę jestem zwichrowana na tym punkcie.

Remi, prawda jest taka, że ja się zastawiam. Niemal nieustannie. Myślę, analizuję. Biorę pod uwagę plusy i minusy. Staram się nie iść w zaparte, patrzeć na to trzeźwo, z głową na karku. Wiem, że mama się martwi, czasem za bardzo. Nawet, jeśli stanie się tak, jak mówisz, to nie wiem, czy zwróciłabym się z tym do mamy. Kiedy zostawił mnie poprzedni facet, bo nie chciałam się z nim jeszcze przespać, to potraktowała to machnięciem ręki. A tamtego faceta bardzo lubiła i "trzymała za nas kciuki". Dalej go lubi, chociaż wie, jak bardzo mnie zranił. Do tej pory mi o nim czasem przypomina, a parę razy wyraziła żal, że z nim nie jestem. Wiem, że nie chce źle, ale wbija mi to szpileczkę w bardzo wrażliwe miejsce. Nie jestem już głupiutką nastolatką, choć z mojego postu może tak wynikać. Tylko widzisz, różnych ludzi różnie się postrzega. Bywa, że ci, którzy z pozoru są w porządku okazują się w efekcie niewiele warci i na odwrót. Tyle mnie życie nauczyło, żeby nie oceniać po pozorach. Być może będę sobie pluła w brodę. Ale wiem, kogo będę za to obwiniać i na pewno nie będzie to mama.

Nie oczekuję od swojego chłopaka tego, że się zmieni. Nie zmieniam go. Nie chcę. Nie na tym to polega, przynajmniej ja tak to widzę. Nigdy nie chciałam go "ugrzeczniać".

Krisskross, ostre słowa. Ja wiem, że mama jest też tylko człowiekiem, może się mylić, choć zna życie lepiej ode mnie. Ostatnie zdanie bardzo mi się podoba, zwłaszcza po "a". Ale nie zgodzę się, że martwić można się jedynie o małolaty. Martwisz się, gdy ci na kimś zależy, zawsze. Tak samo ja martwię się o mamę, jak i ona o mnie. Ja chcę po prostu "wyprostować" nasze relacje. Poprawić je. I nie dotyczy to tylko tej materii, ale ogółem.

Teo, właśnie tego się boję. Boję się, że jeśli zrobię coś TYLKO ze względu na mamę, będę miała żal i do siebie i do niej. Nie wykluczam takiej sytuacji, że mama faktycznie ma rację. Daleka jestem od tego. Boję się też, że mogę, jak ten głupiutki podlotek, nie zauważyć czegoś, co byłoby "sygnałem alarmowym" i pójść w zaparte. Tego staram się unikać.

Generalnie nie ma odpowiedzi, bo ona siedzi w człowieku. Mój znajomy poznał dziewczynę, ona uciekła z domu od mamy, mija 14 lat i są zgodnym i szczęśliwym związkiem. Ona pogodziła z mamą, jednak niesmak został i to kłucie w sercu owego męża, bo to wcale nie jest fajne, jak ktoś nie akceptuje ciebie jakim jest się.
Z drugiej strony - nauczyłem w życiu jednego - tego, że jak coś Ci poważnie w kimś nie odpowiada, to nic z tego nie będzie. Można próbować zmieniać, oszukiwać się, ale nic nie będzie. Jeśli ktoś chce być szczęśliwy i jego rodzina by była - nie będzie szczęśliwy z tym, kogo rodzina nie akceptuje. To że myślisz, analizujesz i rozważasz - to oznacza, że jesteś kimś. Bo najłatwiej powiedzieć - idę na żywioł, co mi tam.. A tymczasem rozum powinien iść w parze z emocjami. Bo związek to jednak rozum, za parę lat miną emocje, zostanie co? No właśnie co?
I powiem, że każdy kto pozna albo akceptuje kogoś jakim jest, albo widzi coś co nie podoba. Jeśli widzi, to będzie widzieć więcej z czasem. Zmarnować życie łatwo, ale mamę ma się tylko jedną i to niesprawiedliwe mówić, że ona nic nie wie, nie słuchać, nie rozważać - bo wie. I to wiele...