Ślub - skąd ten strach?

Ja myślę, że taka "panika wewnętrzna" jest całkiem normalna. Ja ze swoim mężem zamieszkaliśmy razem na dwa miesiące przed ślubem. Nie miało to jakiegoś większego znaczenia w późniejszym naszym dogadaniu się... Tego tak zwanego "docierania się" nie trzeba się bać, bo jeśli ludzie potrafią ze sobą rozmawiać to idzie to całkiem sprawnie Pewnie że bywają lepsze i gorsze dni, ale musimy byc tego świadomi i nie zamartwiać sie na zapas. Już teraz rozmawiajcie na wiele tematów odnośnie wspólnego zamieszkania. Skoro znacie się już dłuższy czas, to pewnie znasz już go na tyle, żeby wiedzieć co potem trzeba będzie dopracować.

Kochaniutka, lęk zawsze będzie się u nas pojawiał. Człowiek, który się w ogóle nie boi jest głupim człowiekiem... Lęk czasem nas ostrzega, ale czasem trzeba uwierzyć swojej intuicji. Teraz gdy kochasz i jesteś kochana, to nie powinnaś się już bać. Jeśli się dogadujecie, jesteście szczęśliwi, to nie martwiłabym się jakąś "drobną przedślubną paniką" To zupełnie normalne

Eh... dziewczyny pewnie macie rację - niepotrzebnie się tak nagle zaczęłam stresować To dla mnie poważna decyzja i to, że nie mogę "przetestować" jakby się nam razem mieszkało przed ślubem pewnie dokłada swoje. Mam taką maleńką manię testowania wszystkiego co się da zanim totalnie się zaangażuję - taka moja wada. Nie oznacza to, że chcę w jakiś sposób testować innego człowieka, w tym przypadku w osobie mojego narzeczonego, ale mieszkałam kiedyś z byłym chłopakiem pół roku i powiem szczerze, że gdyby nie ta próba to pewnie teraz byłabym bardzo nieszczęśliwą mężatką i nie poznałabym obecnego Do tego przeczytałam tutaj dużo wątków w stylu "żałuję że za niego wyszłam", "dwa miesiące po ślubie a ja chcę rozwodu", "on się nagle zmienił" i takie podobne... sami rozumiecie. Przecież ludzie którzy tutaj piszą na pewno nie mogli przewidzieć, że coś takiego ich spotka, bo wtedy nie decydowaliby się na wspólne życie, a jednak ich spotkało. Podążając tym tokiem myślenia to mój cudowny narzeczony również może się zmienić, a nie chciałabym mieć w tym wieku rozwodu na koncie, pomimo iż uważam, że to lepsze rozwiązanie niż tkwienie w jakimś chorym układzie. Może powinnam pozostać sobą i troszeczkę na nim wymusić przynajmniej z miesiąc przed ślubem wspólne mieszkanie?

Masz rację Margolinka, ale sama rozumiesz jak to jest jak się człowiek w stanie nieuzasadnionego lęku naczyta takich rzeczy Jeśli chodzi o zamieszkanie to zrobię co w mojej mocy, bo uważam, że jest mi to potrzebne. W tej kwestii problemem jest to, że mój luby nie odczuwa w szczególności takiej potrzeby, ale to z obawy przed reakcją rodziców... On ma starszych rodziców z zasadami, a oni z kolei "dają" nam dom w prezencie, bo wybudowali sobie nowy. A więc mój ukochany nie ma ochoty perswadować im wspólnego zamieszkania jeśli niedługo się pobieramy i wszystko będzie "na legalu" jak on to mówi Oczywiście zaznaczę, że nocujemy u siebie nawzajem ile tylko chcemy, ale to różnica. Wiem, że jak się uprę to zamieszkamy ten miesiąc czy dwa przed ślubem razem, ale po waszej pomocy dziewczyny trochę mi już zdrowy rozsądek wrócił i umysł wytrzeźwiał

"lubię to" !

Jak widzisz inne osoby też to przeżywały.

Mnie taka sytuacja dopadła w wieczór w przeddzień ślubu. Nie panika, ale jakieś rozterki, których nawet zdefiniować nie potrafię, a byliśmy razem od 2 lat, a od pół roku mieszkaliśmy wspólnie. Pół nocy nie spałam. W końcu sama uznałam, że to typowa obawa przed tak poważną zmianą w życiu. Rano byłam spokojna i pewna jak nigdy wcześniej.
Powiedziałam później o tym mężowi i oboje się tym ubawiliśmy. Zapytał tylko żartobliwie czy nie żałuję.
Dziś jesteśmy już razem wiele lat i NIGDY nie żałowałam (nawet w trudnych chwilach, których nie brakuje w małżeństwie).

Zatem bez obawy, bo z Twojej wypowiedzi wynika, że nie ma żadnych powodów.

Życzę dużo szczęścia.

P.S.
Wspólne zamieszkanie to dobry pomysł.

I ja również ! Ale co do tego strachu, wydaje mi się, że jest to zupełnie normalne ;] Każdemu ważnemu wydarzeniu towarzyszy stres, i strach. Ale jak będzie już po wszystkim to minie, pozdrawiam.

Doroto to nie tak, że czuję presję, po prostu ślub nie był dla mnie nigdy jakimś szczególnym spełnieniem marzeń, ani koniecznym celem do zdobycia, by czuć się spełnioną- jak dla wielu moich koleżanek, które skupiają się na samym wydarzeniu, w ogóle nie przejmując się tym, że po ślubie dalej jest życie. Dla mnie najważniejszym jest abym była szczęśliwa w związku i ta druga osoba ze mną także, żebyśmy mieli radość z wzajemnych relacji. Doszłam do wniosku, że już nadszedł czas coś zmienić a mój luby poprzez oświadczyny i ślub chce mi właśnie pokazać, że powinniśmy już żyć na własny rachunek. Jestem pewna, że chce z nim być, ale jak myślę o samym ślubie to jakoś mnie zatyka od środka
      Co do wspólnego zamieszkania troszkę wcześniej niż po ślubie przekonałyście mnie ostatecznie i pogadam z nim żebyśmy tak zrobili;) Może faktycznie to mnie uspokoi. A co do domu to nie wybudowali nam domu tylko zostawiają nam stary do kapitalnego remontu i nie jest to dla mnie jakakolwiek karta przetargowa... bo rzeczy materialne można szybko zyskać i szybko stracić Raczej traktuje to jako miły gest w stronę mojego narzeczonego, bo to jego rodzice i jego dom. Ogólnie jego rodzice są bardzo w porządku tylko kierują się dość konserwatywnymi zasadami.