kocham kumpla mojego męża !

Nie napisałaś ile masz lat (chyba, że to ta liczba przy nicku), ani ile jesteście małżeństwem. To trochę ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi.

Nie chcesz zostawiać męża i chcesz tylko krótkiego romansu, który Twoim zdaniem nie ujrzy światła dziennego?

Kumpel Twojego męża jest porządnym facetem. Takich rzeczy nie robi się kumplom. I oby tak zostało.

W Twoim małżeństwie przestały już być "motylki" w brzuchu i odczuwasz pożądanie wobec innego mężczyzny. To się zdarza. Ale natura dała nam rozum po to by go używać, m.in. do panowania nad sobą. To jest typowe zauroczenie kimś nowym i chyba sobie zdajesz z tego sprawę.

Pytasz co robić? Nie pakować się w romans tylko spróbować odświeżyć swoje uczucia do męża, którego chyba kochasz. Nie napisałaś tego wprost, ale tak to odczytałam (skoro nie chcesz go zostawić, a nie podałaś że nie możesz odejść bo np. dzieci, kredyt etc.).
Przez jakiś czas go unikaj, a zauroczenie samo minie.

I nie łudź się, że romans nic nie zmieni w Twoim/Waszym życiu. Bo może zmienić wszystko. A Ty będziesz tego wówczas żałować tylko może być za późno. Tak jak nie możesz mieć gwarancji, że ten romans nie ujrzy światła dziennego. Może nie, a może tak. Wtedy już nic nie będzie takie samo. Zatem odpowiedz sobie na pytanie czy jesteś na to gotowa?

Życzę Ci abyś podjęła właściwą decyzję.

Tak trzymać. Naprawdę się cieszę.
Nie wiadomo co się może wydarzyć. Może on zmienić faktycznie zdanie. Nie wiem co będziesz czuć jak go spotkasz. Różnie może być. Życie nas zaskakuje. Zapewne Ty sama jeszcze jakiś czas temu nie wyobrażałaś sobie, że tak się będziesz czuć.
Ale tak jak Ci napisałam poprzednio: masz rozum i teraz widzę, że go używasz.  Zatem postaw na to co dla Ciebie jest ważne i nie pakuj sie romans.

Życzę Ci szczęścia.

Nie wiem co napisać. Nie spotkałam się jeszcze z tym, żeby ktoś wziął ślub na złość komuś. Widziałam już najróżniejsze motywy zawarcia małżeństwa, ale z takim się jeszcze nie spotkałam. Ludzie pobierają się z miłości, dla pieniędzy, aby uciec z domu, aby nie tkwić w samotności etc. Nie wszystkie te motywacje mi sie podobają, ale je rozumiem. Natomiast taka jak Twoja jest dla mnie niezrozumiała. Jeżeli tylko byłoby motywacją (a mam nadzieję, że nie) to przede wszystkim zrobiłaś sobie na złość. Z Twojej wypowiedzi wynika jednak, że było coś więcej skoro piszesz, że coś "zamarło" w Twoim małżeństwie. Napisałaś też, że jesteście razem od 6 lat, no to chyba jest jakiś powód tak długiego już stosunkowo związku. Jeżeli tak jest i chcesz to reaktywować to bardzo dobrze. 
Jakkolwiek dla mnie małżeństwo jest bardzo ważne, to nie nie twierdzę, że należy tkwić w beznadziejnym związku. Jeżeli tak oceniasz swoje małżeństwo to nie ma co w nim tkwić. Ale najpierw uporaj się z małżeństwem, a dopiero później zaczynaj inny związek. W przeciwnym razie jest to nieuczciwe.
Chcesz się wyszaleć? Rozumiem. Ale małżeństwo nie stoi temu na przeszkodzie. Z moim mężem robiliśmy już szalone rzeczy i nadal (choć rzadziej) się nam zdarza. Chyba, że przez określenie "wyszaleć" rozumiesz związki z mężczyznami. Tego faktycznie z małżeństwem pogodzić się nie da. A przynajmniej nie powinno się łączyć.
Twojemu mężowi się nie dziwię, bo nawet jeżeli wybaczył, to i tak przecież pamięta. Może nie powinien wypominać skoro wybaczył, ale cóż, jesteśmy tylko ludźmi. Chcesz Wam to ponownie "zafundować"?

Zastanów się nad tym wszystkim na spokojnie i nie pakuj się w taki romans. Jak nie chcesz być z mężem to odejdź i dopiero wtedy sypiaj z kimś innym.

Napisz jeszcze.

powiem tak.? Człowiek jest tylko człowiekiem i nic tego nie zmieni. Jedni są tacy drudzy są inni? Nie wiem z czego mi się to bierze ale poprostu co jakiś czas szukam wrażeń. Jeszcze nie zdążyło mi się coś takiego jak teraz przyznam szczerze dlatego nie wiem co mam zrobić. Najlepiej bym to poprostu przespala ale sami rozumiecie ze nieraz się poprostu nie da. Rozum chce a w głębi czujesz coś innego i choćbym nie wiem jak bardzo chciała działam wbrew sobie. Nieraz to jest idealna cecha która mam ze jak obiore sobie cel to dążę do niego. Jeszcze nie przegrałam ale potyczki były. Teraz poprostu nie wiem czy nie szkoda czasu na to zeby łamac moje zasady-  od czasu jak jesteśmy małżeństwem zaznaczam ze nie zdradziłam męża ani razu w żaden sposób! Stwierdziłam ze po slubie potraktuje to jako świętość i będę grzeczna. No i staram się póki co nic złego jeszcze nie zrobiłam. Nawet nie wiem czy mam chęć to zmów przechodzic ? Wiadomo ukrywanie się wiąze się z komplikacjami. Zastanawiam się czy czasem będę głupia jak popsuje przyjaźń mojego męża z tym kolega w końcu rzadko zdąża się taka lojalność? Milion myśli na minutę jestem rozdarta i wiem jak mam postapic tylko nie wiem czy wyjdzie mi to w praktyce!

[*] Moralność.

Piszesz że co jakiś czas szukasz wrażeń, że były już z Twojej strony zdrady i romanse więc po cholerę jasną tkwisz z tym małżeństwie świadomie krzywdząc własnego męża???
Współczuję Twojemu mężowi takiej żony.

amor21 jesteś młodziutka. gdy miałam 21 lat, zaczynałam eksperymentować z innymi facetami (będąc oczywiście w związku z jednym ) i doskonale rozumiem że hormony grają pierwsze skrzypce! Bo taka jest prawda, nie ma się co bajać. I masz problem, którego Ci nie zazdroszczę, -chyba też dlatego nie wychodziłam za mąż wcześniej.
Natomiast po latach (po slubie!) dotarło do mnie, że małżeństwo to decyzja. To nie może być poryw serca, oczekiwanie na romantyczną resztę życia, ale decyzja. Że chcę być z tą jedną osobą i całą intymność budowac razem z nią. Ze mamy być dla siebie nawzajem wsparciem i budować wspólny świat.

Ty tego jeszcze nie czujesz. I masz dwa wyjścia zasadniczo: albo odejsc. Sprawiedliwie, szczerze odejść od męża ,uznać, ze byłaś za młoda zawierając związek małżeński, albo udać się do psychologa- terapeuty rodzinnego. Może najpierw, na początek sama.
Bo 2 rzeczy mieć nie możesz- rozczaruję Cię ale.... no nie możesz. To nie działa.
Powodzenia!

amor21, nie widzę innej mozliwości jak wizyta u specjalisty (psycholog, psychoterapeuta).
Masz rację...rok...a przed Tobą o ile dobrze pójdzie, jeszcze jakieś 60 lat z tym facetem dzień po dniu.
Przez 60 lat nie dasz rady zwalczac tego sama.

Zgadzam się, ale dodałabym mimo wszystko: także dla swojego dobra.

Amor - to co napisałas w późniejszych postach zmienia trochę postać rzeczy. Wyraźnie nie dojrzałaś jeszcze do małżeństwa. Mogę zrozumieć chwilowe zauroczenie pod warunkiem, że się nad nim zapanuje, a przynajmniej próbuje panować. Ty jednak tego wyraźnie nie chcesz. Piszesz, że Twój mąż się już wyszalał, a Ty jeszcze nie. Chyba to już było wiadome przed ślubem?

Nie mam zamiaru, ani Cię potępiać, ani rozgrzeszać. Chyba dokonałaś już analizy swojej sytuacji, a jeżeli nie to czas najwyższy to zrobić. A potem podjąć decyzję i ją wdrożyć w życie. Choć nie dojrzałaś do małżeństwa, to jesteś dorosłą osobą. A dorośli tak robią. A przynajmniej powinni robić.

amor21, nie ten, to będzie inny. Myślisz, że masz na tyle siły by rok po roku, ba! dzień po dniu mieć siłę na to, by zmieniać swoją naturę.?

Niepotrzebnie kierujesz się uprzedzeniami:) Przejrzyj forum i policz, ile kobiet ma takie nastawienie jak autorka wątku, a ile wręcz odwrotne.

amor21, zrozum wreszcie: to nie kwestia CZASU trwania małżeństwa ale Twojego wieku i charakteru! Potrzebujesz się wyszaleć, przejrzeć w oczach innych mężczyzn zanim wybierzesz kogoś, z kim będziesz chciała się już na spokojnie związać [lub nie].
Po prostu nie porozmawiałaś ze sobą samą zanim podjęłaś decyzję o małżeństwie, a teraz są tego skutki.
To bardzo poważny krok ale może.... po prostu lepiej w zgodzie ten związek zakończyć niż brnąć w niewierność. Bo jak Ci napisałam powyżej: nie możesz mieć 2 rzeczy naraz i być szczęśliwa.

Ja się zastanawiam po co Ty zaczęłas się w ogóle bawić w małżeństwo?
Ojjjj żebyś jeszcze po tyłku od życia nie dostała...

Więc odejdź to bedzie najlepszą rzecza jaką zrobisz dla męża.

obawiam sie ze to nie będzie takie proste. On mi nie da odejść!

amor, Twoim zdaniem w jakim wieku człowiek bierze odpowiedzialność za własne życie?
Wg mnie ten wiek już dawno przekroczyłaś ale nadal zwalasz winę za SWOJE nieudane wybory, za SWOJE życiowe porażki, na wszystkich wokół.

Moja rada: zauważ w końcu że jesteś DOROSŁA, i to Ty a nie nikt inny, podejmuje tak dziecinne nietrafione decyzje.

Czytając Twój pierwszy post odniosłam wrażenie że w życiu kierujesz się wyłącznie popędem płciowym.

Czyli mam odpowiedź na to ze chodzi tylko i wyłącznie o męża.

Tylko? Mąż to mało?

Chce tylko krótkiego romansu który nigdy nie ujzy światła dziennego.

Nie możesz mieć pewnośi, że nie ujrzy światła dziennego. Awtedy to wiesz...

popieram  w 100% Kobieto otwórz oczy albo lepiej niech otworzy oczy twój mąż!  Nie dorosłaś jeszcze do małżeństwa i rodziny jeżeli  ciągnie cię  do miłosnych przygód imprez i wrażeń weż rozwód i się baw a twój mąż ułoży sobie życie od nowa bo teraz ranisz go tylko  skokami w bok...