Coś co odrzuca ludzi

mam tak samo jesli chodz o facetów .. Kazde poznanie kogos predzej czy pozniej konczy sie na tym ze mnie wyzywaja od najgoszych albo olewaja przez charakter...

saragina jesli nie masz szacunku do samej siebie,nie oczekuj tego od innych.Sama czujesz sie bezwartosciowa osoba,wiec nie dziw sie,ze inni Cie tez za taka uwazaja,czesto tak to wlasnie dziala.
Najwyrazniej pozwalasz im na takie zachowanie,dajesz przyzwolenie.
Popracuj nad odbudowaniem poczucia wlasnej wartosci,moze wtedy Twoje relacje z ludzmi sie zmienia.

Witaj,
Smutne to co napisałaś. Nie, nie wierzę, że ludzie rodzą sie z niskim poczuciem wartości. Myślę, że tacy się stają na skutek domu rodzinnego, wychowania, złych doświadczeń w relacjach z innymi etc.
Fammefatale ma rację co do poczucia własnej wartości, ale to nie jest rada jak sobie z tym radzić. Poza tym co napisałaś o swoich uczuciach, nie wiemy nic więcej o Tobie. Czym się zajmujesz, czy pracujesz, czy się uczysz, mieszkasz w małej miejscowości czy w dużym mieście? Zrozumiałam, że nie masz przyjaciólki. Ale może masz w swoim otoczeniu kogoś starszego z kim mogłabyś porozmawiać: kogoś z rodziny, nauczyciela itp. Jeżeli nie, to może warto by się spotkać z psychologiem, ale takim sprawdzonym, nie przypadkowym. Odbudowanie poczucia własnej wartości wydaje się być w Twoim przypadku najważniejsze. Musisz w siebie uwierzyć mimo złych doświadczeń. Nie ma ludzi bezwartościowych (pomijając patologiczne przypadki). Znajdż w sobie to co najlepsze i staraj się to rozwijać. Jeśli Ci to pomaga to pisz na tym forum. Tu jest dużo życzliwych osób. Może czyjaś rada będzie dla Ciebie skuteczna.

Ta agresja wynika z odruchu obronnego. Ja sie tak bronię po prostu + impulsywny charakter.

Dobrze, że w domu czujesz swoją wartość. Zawsze to już coś.
Z tego co ostatnio napisałaś wynika, że brak Ci pewności siebie. To nie to samo co poczucie niskiej wartości (choć czasem idą w parze). I co ważniejsze - chyba łatwiej z tym walczyć. Jak pisałam wcześniej, spróbuj z kimś (na początek ze starszym skoro z rówieśnikami nie wychodzi) o tym porozmawiać.
Rozumiem, że agresja bywa postawą obronną, ale na pewno sama wiesz, że to nie jest dobry sposób. Spróbuj nad tym panować. Drobnymi kroczkami, bo na pewno nie jest to łatwe.

Jaki tytuł ?

Ja mam podobnie. Zawsze słyszałam, że trzeba mnie dobrze poznać aby zrozumieć że jestem fajną dziewczyną. Z pozoru niedostępna, rzadko się uśmiecham, w gruncie rzeczy jeśli ktoś mnie pozna lepiej zazwyczaj polubi. Hmm niskie poczucie wartości, bierze się z dzieciństwa, w to wierzę, z braku uczucia lub jego nadmiaru. Jako nasto i dwudziesto- latka często analizowałam ten fakt. To niskie poczucie wartości i trud nawiązania relacji z innymi powodował samotność , okropną samotność. Ale muszę ci powiedzieć droga autorko, że fakt iż zdajesz sobie sprawę z tego jest pierwszym siedmiomilowym krokiem do szczęścia. Dziś jestem po trzydziestce.... wciąż "nieśmiałek i kompleksik" siedzą we mnie. Ale jestem już bardziej świadoma swoich zachowań i staram się je celowo korygować. Ale z takimi uczuciami walczy się przez lata, niemalże codziennie, np. aby zdobyć się na uśmiech, na otwartość, na odrobinę życzliwości...

Mama zawsze wspominała ile złego ojciec zrobił. Ma krytyczne podejście do mężczyzn jak i babcia. Nie, nie jest szczęsliwa bo nic dla siebie nie robi.

No to widzisz, wszystko jasne Pozostaje teraz praca nad sobą, gdybyś nie dała rady lub po prostu chciała dowiedzieć się o wiele więcej o sobie...skorzystaj z pomocy psychologa:) Jest na NFZ, warto czasem umówić się i pogadać

ps. a ma w ogóle jakiś problem?

Nie kosztuje, jeśli jest na NFZ. po prostu użyj wujka google i poszukaj poradni psychologicznych w swoim mieście/rejonie.

Co do chłopaka- trudno to stwierdzić:) To moze być faktycznie wpływ jednego rodzica, a może już tak mieć:)

popróbuj w innych ośrodkach, lub w miejscowościach niedaleko ciebie, naprawdę warto to przegryźć z psychologiem:)

Twój chłopak nie otrzymał kobiecego wzorca: jak powinno sie traktować kobiety, nie wiadomo też co na temat kobiet przekazał mu ojciec. tajemniczość jest tak naprawdę kryjówką gdy człowiek ma w sobie silny lęk przed odrzuceniem, wyśmianiem, okazywaniem uczuć. Niedojrzałość- myślę że w takim przypadku to po prostu lęk. Nawet dla facetów z pełnych rodzin świat kobiet wydaje sie być odległą galaktyką, mozna sobie wyobrazić jak ten świat postrzega chłopak wychowany tylko przez mężczyznę..

a nie jest gejem?

Wkurzyłam się w ogóle dzisiaj na niego bo znowu się spotkał ze swoją przyjaciółką i nie odebrałam telefonu. Kocham go i boję się stracić. Skąd mogę mieć pewność, że mnie z nią nie zdradzi? Nie wierzę w przyjaźń damsko-męska.Nie uspokaja mnie nawet fakt, że ona ma już kilka lat chłopaka. Byle co i jest awantura bo się boję.

Ale dlaczego chłopak, który był otoczony męzczyznami lepiej się czuję i swoboniej zachowuje wsrod kobiet a ja wychowana wsrod samych babek  czuje sei lepiej wsrod nich a niepewnie wsrod grupy facetow?

Szukaj specjalisty. Mam wrażenie że boisz się bliskości. Niby chcesz, niby jesteś fajna jak się ciebie pozna bliżej ale odpychasz. Działaj w kierunku specjalisty.

Nie jest gejem. Wczoraj wrócił z swoją psiapsiółeczką poznym wieczorem ze sklepów jak się okazuje i jak się zapytałam czy nie przesadza to powiedział, że są wakacje a przeciez on i tak chodzi pózno spać. I rzeczywiście ja przez niego nie raz kładłam się też o 3 jak coś razem robilismy. Z biegiem czasu jednak to zaczyna meczec Dzisiaj jestem nabuzowana bo nie odpisał mi na SMS. DOmyślam się, że śpi jak zwykle do późna jak to on ale w glowie juz sie uklada tysiace mysli. Boje sie ze on mnie za plecami zdradza i oszukuje ciagle. Nie moge znalezc dowodow na to. Chyba z nim zerwe bo zwariuje. Najgorsze, ze w kazdym zwiazku bede sie doszukiwac niewiernosci i braku uczucia. Jak nie w tym to nastepnym. Zalezy mi na nim. To jego ciągłe łazenie z nią doprowadza mnie do cholery. Ma innych znajomych ale ja sobie akurat upieprzyl. Jesli bym mu to powiedziala to i takpopatrzyłby na mnie tym swoim niewinnym wzrokiem  a potem robil swoje bo on nei widzi problemu z perspektywy drugiej osoby. Z reszta boje sie ze jak zacznie sie czuc ograniczany to sam mnie zostawi. Koleżanka mi powiedziała, ze przesadzam bo ona też duzo czasu spedza z przyjacielem.

Dzięki;)

wpisz w google i na pewno znajdziesz. Podałbym linki ale nie wiem czy wolno. Ale w google znajdziesz od razu

2 miesiące u psychologa to niestety z reguły za mało. Tak, prywatne wizyty kosztują. Może spróbuj na NFZ. Jak nie psycholog to może psychiatra. I może grupowa terapia nie indywidualna. Nie odpuszczaj bo masz poważny problem.

Jestem psychiczna? W domu chyba uważają, że tak ;/

Niestety bez tego nie ruszy się naprzód. A taka stagnacja nie dość że trwa latami długiiimi to jeszcze się pogłębia.

Ja wiem, że do psychologa nie chodza tylko czubki. W końcu u trzech pschylogów byłam. jeszcze mi w domu mówią,. że chodziłam dwa meisicae do psycholog i nic mi nie dala. A według was jaka jest diagnoza? Jaki mam główny problem bo sama już nie wiem?

Cześć. To co napisałaś jest smutne,ale niestety prawdziwe. Jakbym czytała o sobie. Myślałam,że ktoś klątwę na mnie rzucił. Nie mogę zrozumieć dlaczego jestem tak słaba,dlaczego daję się tak wykorzystywać. Nie odnajduję się w tym świecie pełnym przemocy. Teraz jest tak,że jeśli jesteś dla kogoś miła lub pomagasz komuś,to od razu ktoś myśli,że musi ci się za to odwdzięczyć,chociaż ja pomagam bezinteresownie. Sama zwyczajnie BOJĘ SIĘ prosić o pomoc,bo myślę,że kogoś tym obrażę. To jest chore,zdaję sobie sprawę,że ludzie to wykorzystują (w pracy byłam postrzegana jako czarna owca i byłam kozłem ofiarnym). Nie umiem być asertywna. Boję się,że jeśli komuś odpowiem nie tak jak tego oczekuje,to dana osoba będzie cierpiała i się na mnie obrazi. Nie mam przyjaciół. A takich dla których są ważne TYLKO pieniądze,a nie PRZYJAŹŃ nie chcę mieć. Pytanie-czy w dzisiejszych czasach,kiedy człowiek człowiekowi - WILKIEM-istnieje jeszcze Coś takiego jak Przyjaźń?

Ja też nie mam przyjaciół,jestem samotna.Kiedyś miałam wielu znajomych,ale nie przyjaciół.Czasami watpię czy nawiążę z kimś przyjażń,czy na to nie jest już dla mnie za póżno..Ale mam oparcie w Bogu,dlatego nie jestem rozgoryczona i mimo samotności nigdy się nie nudzę,nie miewam też stanów "depresyjnych".Wiara w Boga czyni mnie szczęsliwa osobą,wierzę w jego miłość.

Jest też jeden temat, który mnie jeszcze nurtuje. Otoż, nie jestem pewna jakiej jestem orientacji seksualnej. Niby zawsze zakochiwałam się w chłopakach ale to było tylko na podłożu emocjonalnym natomiast kobiety wywołują we mnie pociąg. Moje pierwsze doświadczenia o zabarwieniu seksualnym przeżyłam z dziewczyną i teraz po latach myślę,. że to mi się podobało. Na myśl o wspolzyciu z facetem odczuwam bardzo rzadko jakieś pobudzenie. Wolę kobiece ciało choć zakochuje się w facetach. Jakiej ja jestem orientacji w takim razie?

Bardzo często czytam takie zdania: "Nikt mnie nie zaprasza", "Nikt ze mną nie rozmawia".......więc proponuję by to OD WAS wyszła inicjatywa:) Same zacznijcie zapraszać, rozmawiać, dać się poznać, oswoić ze sobą-niech ten ktoś zdecyduje, czy mu to odpowiada.

Ludzie są teraz beznadziejni. Z nikim się nie dogadasz nawet jak gadasz w tym samym języku.

JA JAK NAJBARDZIEJ JESTEM ZA!!!!Fajny byłby taki zlot.Warto to zorganizować,ale kto się tego podejmie?To znaczy-gdzie,kiedy,kto i wogóle jak miałoby to wyglądać...coś na kształt "zlotu czarownic"???Jestem otwarta na propozycje.Pozdrawiam ciebie wuzetka serdecznie i inne dziewczyny też!!!

Złota rada, ale hasło "popracuj" co to znaczy? Co ma robić w tym kierunku?

Łatwo jest komuś radzić "zrób to", "uwierz", "przestań", "zacznij" -gdyby to było tak proste, ludzie nie mieliby problemów. Dlatego najpierw zalecałabym w każdym przypadku wizytę z psychoterapeutą lub psychologiem- bo on "pracuje" z osobą z problemami, uczy ją jak myśleć i zachowywać się inaczej.