Czy tak zaniedbane małżeństwo da się jeszcze uratować?

Podobno dzieci są szczęśliwe jeżeli wychowują je szczęśliwi rodzice. Dlaczego do pełnoletności? dzieci opuszczają gniazdo, a kobieta zostaje z poczuciem pustki lub uczuciem, że ja się poświęcałam a dziecko tego nie docenia i mnie zostawia.
A czy Ty go jeszcze kochasz? Czy jest coś co powoduje, że chcesz z nim być?

Dzięki za odpowiedzi. Problem polega na tym, że on nie chce ze mną rozmawiać. Mam wrażenie, że po prostu boi się, że pewne rzeczy zostaną powiedziane wprost i że będę oczekiwać od niego zachowań na które ob nie ma ochoty. Ale to są tylko moje przypuszczenia. Być może prawda leży zupełnie gdzie indziej. Co do wizyty u lekarza, to mój mąż prezentuje typowo męskie podejście - pójdę dopiero wtedy jak nie będę umiał ustać na nogach. Kiedyś namówiłam go na wizytę u lekarza w związku z jego chrapaniem. Lekarz stwierdził, że najpierw mąż musi schudnąć. Mąż obraził się na lekarza, zwyzywał od konowałów i na tym skończyła się z jego strony akcja walki z chrapaniem.
Macie rację, że to pseudomałżeństwo. Mimo to mam wątpliwości: zostać czy odejść. Gdzieś przeczytałam, że rozwód nie powinien mieć miejsca w momencie kiedy pojawia się pierwszy powód do rozstania, ale wtedy gdy upada ostatni powód do bycia razem.

1. Jest ojcem mojego dziecka. Sama pochodzę z rozbitej rodziny, wychowywałam się bez ojca i za podstawowy cel życiowy postawiłam sobie utrzymanie rodziny w całości. Może naiwne, ale dla mnie to ważne. Choćby bylejaki ojciec, ale żeby był.
2. W życiu codziennym to naprawdę fajny człowiek. Generalnie potrafimy się dogadywać jeśli chodzi o takie typowe, codzienne sprawy.
3. Był ze mną w trudnych momentach, kiedy przez wiele lat borykałam się z depresją i nerwicą lękową. Może to głupie, ale uważam, że jestem mu w związku z tym coś winna.
Popatrzyłam na to co napisałam i sama zaczęłam się zastanawiać czy to dobre powody do bycia razem.

Ja uwazam, ze powinnas mu pomoc, moze on ma poprostu depresje zwiazana z dzieckiem? Moze ma takie odczucia? Napewno go kocha ale wiecie ile kobiet ma depresje po ciazy, moze facet tez ma.. sama nie wiem..
Moze jesli powiedzialabys mu o rozstaniu zrobilby cos ze soba?
Ale ja jednak uwazam, ze powinnas mu pomoc, chyba, ze jest aki oporny na rozmowy i zrobienie czekogolwiek w tym zwiazku.
Ale jednak on z toba byl gdy mialas ta depresje i nerwice.

Może trzeba wprowadzić do związku  trochę szaleństwa , wyjazd na weekend, wyjscie na miasto, wspolne kolacje?

1.Też pochodzę z rozbitej rodziny i właśnie myślałam podobnie wychowując trójkę dzieci......niestety gdy po 27 latach wystąpiłam o rozwód to dopiero dzieci uświadomiły mi,że takie utrzymywanie małżeństwa dla "niby ich dobra" było moim błędem. Teraz już wiem,że wyrządziłam im krzywdę,ale to jest niestety nie do naprawienia.Dzieci są doskonałymi "odbiorcami" stosunków między rodzicami ...a jak są "sztucznie" utrzymywane relacje w "niby pełnej rodzinie" to one to wyczuwają i nie chcąc rodzicom "robić przykrości" bardzo cierpią.
2.Generalnie mój mąż tez w sprawach codziennych a nie osobistych był ...hmmm...w sumie może nie fajny ,ale normalny(bez "fajerwerków")....
3.Przez tyle lat małżeństwa też miałam trudne chwile i on mi pomagał i odwrotnie......ale czy takie zachowanie ma byc powodem do wdzięczności i w związku z tym życie "obok siebie",bo za pomoc trzeba "zapłacić".....

Sama chyba zauważasz,że "z dnia na dzień" oddalasz się od męża,odkrywasz coraz więcej zachowań i spraw,które Was dzielą.......a za kolejne 10 lat życia w ten sposób  prawdopodobnie znienawidzisz i jego i siebie.
Z tego co napisałaś to jest facet,który w żaden sposób nie da sie namówić na terapię....ale mimo wszystko spróbuj....może jednak...a jak uznasz,że to nie ma sensu to dla dobra dziecka zastanów się nad sensem trwania w tak sztucznym związku........

Wybrałaś NAJGORSZY sposób rozwiązywania problemów......to Ci nie pomoże......to złudna poprawa sytuacji....z czasem pogłębi rozterki i wtedy znajdziesz się "w martwym punkcie" .....
Ten "wolny czas" poświęć na wszystkie za i przeciw.Najlepiej weź kartkę,podziel ją na pół i wypisuj z jednej strony dobre momenty a z drugiej złe....to powinno Ci trochę pomóc w podjęciu decyzji.
Na wakacje możesz pojechać,bo skoro i tak od dłuższego czasu robisz wszystko z poświęcenia dla dziecka to również ten wyjazd tak potraktuj.
Będziesz miała czas na podjęcie decyzji ........spokojnie wszystko przemyśl.....pamiętaj : spokojna i uśmiechnięta mama jest dziecku potrzebna a nie "kłębek nerwów" i do tego szukający pomocy i ukojenia problemów w alkoholu.
Wierzę,że potrafisz to zrobić...dasz radę tylko zrób to wszystko przy pomocy rozsądku a nie alkoholu... :):)

Obiecałam sobie wczoraj, że  nie wezmę alkoholu do ust. I tak też się stało :-) Pierwszy od dłuższego czasu trzeźwy wieczór.
Czytam po raz kolejny cały ten wątek i dochodzę do wniosku, że chyba wiem czemu się miotam. Zastanawiam się po prostu czy zwykłe lubienie człowieka, rodzaj braterskiej miłości może być podstawą do trwania naszego małżeństwa? I czy ja chcę tkwić w takim układzie? Myślę, że robienie analiz swojego związku mam już za sobą. Wiem jakie są jego silne strony, a gdzie mamy problemy. Najważniejsze w tej chwili wydaje mi się zebranie na odwagę i przeprowadzenie konkretnej rozmowy. Boję się jej jak diabli. Bo wiem jaką przykrość sprawi nam ta rozmowa. Bo jestem nieasertywną sierotą i mogę znów zgodzić się na rzeczy, których tak naprawdę nie chcę. Bo ta rozmowa na zawsze zamknie pewien rozdział i nie wiem czy następny będzie lepszy czy gorszy. Ale wiem - nie, jestem tego pewna - że bez tej rozmowy nic się nie zmieni. Nie ma wyjścia

Lady_AL/F.....Dziękuje za docenienie mojej walki w "własne ja"...:):):)......jest zdecydowanie lżej jak spotyka sie kogoś kto potrafi powiedzieć "słowo" wsparcia a nie wyśmiewa mnie,że mi odwaliło na starość...:):):)
Pozdrawiam serdecznie.....

owcake
Chwała ci za te 3 punkty, jak ważne w życiu człowieka, wdzięczność i postanowienie dotrzymania obietnicy danej samemu sobie.

dor57Pozwoliłem sobie Ciebie zacytować

Nie wyrządziłaś krzywdy, chyba że była przemoc fizyczna czy psychiczna jak to mówią patologia
W przypadku autorki postu nie ma tam przemocy ni patologii, coś sie wypaliło, największą krzywdę wyrządzasz kiedy odchodzisz, rujnujesz wówczas poukładany świat dziecka, małe dzieci pojmują inaczej miłość nie da się wytłumaczyć dziecku że tatuś czy mamusia nie sypiają ze sobą bo coś tam .. że nie rozmawiają ze sobą bo coś tam ...
Dzieci widzą owszem odbierają wszystko i chłoną, ale dla nich jest najważniejsze że budząc się i kładąc spać widzą że rodzice są razem. mają świadomość że jak mama zrobi źle to polecę do taty że jak tata nakrzyczy to polecę do mamy. To jest cała istota i życie dziecka.
Po latach jak zrozumieją uczucia jakie żądzą światem będą w stanie Ci powiedzieć że źle zrobiłaś czy zrobiłeś że zostałeś ale nie w wieku 2-5-10 lat, nie można wymagać od nich tego. Tam gdzie nie ma patologii i przemocy dzieci kochają oboje rodziców, a odchodząc krzywdzimy Je właśnie najbardziej.
To moje zdanie, autorko postu , proponuję udać się do poradni małżeńskiej , specjalista może pomóc w zrozumieniu problemu i wskazać kierunek do jergo rozwiązania

Popadnięcie w alkoholizm jest najgorszą rzeczą,jaka mogłaby Cię spotkać-poczytaj o życiu alkoholika..Nie pij,bo to największa tragedia dla Ciebie i Twojego dziecka.Albo odejdź od męża albo zmuś się do rozmowy z nim.Wypunktuj mu,co musi zmienić,żeby z Tobą być.Nie masz wyjść oprócz tych dwóch.Jeśli się z Tobą nie zgodzi,nie masz wyjścia-czeka Cię rozwód,jeśli nie chcesz zmarnować siebie,a co za tym idzie-dziecka.Odwagi!!

hmm mi się wydaje, że Twój mąż to wszystko wie i widzi, co się dookoła dzieje. Jednak widocznie potrzebuje wielkiego kopa albo od Ciebie albo od życia by zabrać się za siebie. Nie rozumiem jak można się zaniedbać?? On wie doskonale, że nie jest atrakcyjny dla Ciebie, ale widocznie trzeba nim porządnie wstrząsnąć ! Mężczyźni nie wszyscy są twardzi i pewni siebie, niektórzy zapomnieli jak to jest, albo się im po prostu nie chce. Jest jak jest i tyle - też znam takich osobiście. Wydaje mi się też, że on bardzo przeżywa, dusi sam w sobie swoją niemoc sexualną, widać po zachowaniu, że potrzebuje zainteresowania i rozmowy. Pogrążacie się w tym oboje nie robiąc nic.
Sama walczyłam kiedyś ze swoją nadwagą i do tego trzeba mieć naprawdę mocną motywację - ja wieszałam swoje zdjęcie na lodówkę - pomagało jak diabli, nie mogłam na siebie patrzeć ...
Z nim jest podobnie, tylko pewnie nie ma siły zacząć walki ze sobą.
Myslę, że gdyby miał silną motywację do walki o swoja higienę, zmieniłby się dla Waszego uczucia i to bardzo szybko.
Popadł w jakiś marazm i jego problemy dla niego wydają się nierozwiązalne.
Spróbuj dowiedzieć się co się dzieje? Ewidentnie ma jakiś problem, czegoś się boi i nie chce o tym otwarcie mówić.

Powodzenia
Pozdrawiam
Kretka

To już będzie drugi, tak poważny kop ode mnie w okresie trwania naszego związku. Wtedy była rozmowa, jego wyprowadzka na tydzień (na moją prośbę) i dwa miesiące, kiedy widziałam, że naprawdę się stara. Potem wszystko wróciło do normy. To też moja wina, bo widząc, że przestaje się starać, powinnam go była jakoś mocniej zmotywować. A ja tego nie zrobiłam.

Nie raz zaczynałam już rozmowę na temat tego co go gnębi. Za każdym razem ucinał ją mówiąc, że nic się nie dzieje, tylko trochę się stresuje pracą (od zeszłego roku ma nową). W końcu znudziło mi się pytanie bo ileż razy można? Skoro nie chce powiedzieć, to ja tego siłą z niego nie wyciągnę. Zresztą doskonale wiem (po tamtym pamiętnym kryzysie), że w przypadku naprawdę poważnych problemów, woli je ukrywać przede mną. Prosiłam go wtedy żeby nigdy więcej tego nie robił, bo podkopuje moje zaufanie do niego. Ale najwyraźniej znowu mamy podobny problem

Owszem, wspomnialem jakis czas temu jako propozycje, ale odpowiedziala wymownie "nooo ..." tak wiec narazie umowilem sie sam ale za jakis czas sprobuje ja wyciagnac.

Sytuacja jest o tyle trudniejsza, ze ona w obliczu problemow zamyka sie w sobie i ignoruje je udajac ze nie istnieja, nie wyciagna pomocnej dloni zeby zaradzic sprawom wspolnie.

owcake.....w dalszym ciągu trzymam za Ciebie kciuki i mam nadzieję,że ten weekend przyniesie Ci rozwiązanie tej ciężkiej sytuacji niezależnie od tego w jakim kierunku pójdzie Wasza rozmowa.
Tylko proszę.....staraj się tę rozmowę przeprowadzić bez żadnych "wspomagaczy" alkoholowych.Dasz radę, bo jesteś silną kobietą....musisz w to tylko uwierzyć a to nie jest takie trudne......
Pozdrawiam serdecznie....:):):)

Wilku sprawdź pocztę :-)

On sam tej walki nie wygra. Powinien Cię teraz na rękach nosić i obsypać kwiatami za to, że dałaś mu taką szansę.

Pewnie niczym. Inaczej będzie tylko wtedy, gdy on zorientuje się co stracił i gdy będzie już za późno. A wtedy tylko od Ciebie będzie zależało co z tym zrobisz.

Przepraszam, nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało. Oczywiście, że wszystko zależy od działania obu stron, tu nie ma żadnego ALE. Wszystko będzie dobrze

Wilku! Problem nie leży w tym czy cel - spadek wagi, higiena - zostanie osiągnięty. Myślę, że jeśli mu zależy -a mam wrażenie, że tak - to cel zostanie osiągnięty. Pytanie brzmi: czy po osiągnięciu celu JA będę potrafiła iść z nim do łóżka? Czy sprawy nie potoczyły się zbyt daleko i czy da się odbudować tą intymną więź? Powiedziałam mężowi wprost, że będę się starać, ale nie mogę mu tego obiecać.

No właśnie i tu tkwi sedno mojego problemu. Nie wiem czy można na nowo poczuć do kogoś pociąg. Myślę, że się dowiem za jakiś czas i być może wtedy odpowiem. Wiem jedno - poza sprawami łóżka mój mąż jest 100% facetem. Czy to wystarczy? Bóg raczy wiedzieć.

Poza łóżkiem 100% facet... kiedy zaczniejsz swoje 100% dalej obcinać , z kolejnych przymiotów, nadal pozostawiajac sobie 100%, zacznij zadawać sobie inne pytanie, bo nawjwyraźniej mechanizm usprawiedliwiania sytuacji, który sobie przyjełaś sprawdza się, tyle że sama się okłamujesz.. bo np,(zupełnie z kosmosu) gdy zacznie przychodzić co drugi dzień do domu, to napiszesz, że pomimo , że nie sypiacie, pomimo że przychodzi co drugi dzień, to w te dni, co jest obecny, to zupełnie 100% faceta.... ehhh. no to do sedna =pytanie, skoro on jest 100% mężczyzna, to Ty przynim czujesz się 100% kobieco?  No tak jak sobie wmówisz że poza łóżkiem to tak, ale  ... pewnie gdybyś czuła się na prawdę w 100%, tak jak udajesz gdy patrzysz na niego, to byś tu nie pisała.

Nadal upierwasz się przy 100%?

Ja Ci napiszę kiedy wychodzi mi owe 100%:
Dodatkowe 40 kilo + zaniedbanie higieny + niedogadzanie swojej kobiecie + kurza ślepota = 100% facet

poza tym, nigdy nie spotka CIę to NAJgorsze, bo nieszczęścia chodzą parami

Kluczem do wyjasnienia obecnej sytuacji może właśnie jest użyte przez Ciebie. Tłumaczysz sobie ... wicąż sobie tłumaczysz, to tamto, do tego stopnia, że wciąz patrząc na tort którego ubywa, wmawiasz sobie, że masz go w 100%. Nawet teraz sobie tłumaczysz, mimo, że masz czarno na białym. po co tutaj napisałaś, jak nie po to by dostać pomoc. Tyle, że nawet jeśli ja otrzymasz, to możesz nie umieć jej zastosować, bo wciąz będziesz sobie wiele rzeczy tlumaczyć. A może tą pomoc, po którą tu sięgasz, właśnie jest tym uświadomieniem sobie - że był moment, kiedy przyjełaś strategię tłumaczenia sobie tego i owego, by przyjąc że tak można, że tak może być, że sobie z tym poradzisz, że to wacale nie jest takie na jakie wygląda, bo masz to i tamto. A nie przysżło Ci do głowy, że z tym co Ci przeszkadza i doprowadziło do obecnej sytuacji, należało walczyć wcześniej, by nie dopuścić do tego by czuć co obecnie czujesz - niechęci i braku wiary w przełamaniu się?
ZObacz - mąż, jak twierdzisz zrozumiał i podjął wyzwanie - obojętnie czy mu sprosta, czy nie, - co takiego zrobiłaś teraz by to osiągnąć, a nie byłaś w stanie wcześniej zrobić? nie sądzę byś cokolwiek takiego znalazła. Dla tego twierdze, że to co robisz teraz te 100%, to jasne postawienie sprawy - to zwlekanie - było spowodowane tym, że to Ty szłaś przez długi okres czasu na łatwiznę wciąż ... tłumacząć sobie.
nie wiem jakie z tego wnioski wyciągniesz, za to dla mnie Twoja sytuacja potwierdza jedno, co powtarzam, że w poważnych związkach trudne sytuacje, nie są wytworem działania wyłącznie jednej strony. Przyzwolenie, to też reakcja.

Otrzymałam tu jasny komunikat: nie mogę uciekać od problemu, muszę z mężem porozmawiać. To też właśnie uczyniłam

Tak, przyszło mi to głowy. I uważam to za swoją część winy

Porozmawiałam z nim szczerze. Wcześniej uciekałam przed tym, bo wiedziałam, że ta rozmowa nie będzie miła ani dla niego ani dla mnie. Tak, biję się w piersi. Okazałam się tchórzem uciekając przed problemem

Absolutnie się z Tobą zgadzam. Jestem w takim samym stopniu winna jak mój mąż. Ale ja przynajmniej próbuję jeszcze powalczyć. Myślisz, że jestem na straconej pozycji? Że już nie warto?

ad 1 cytaty:
- to dobrze, (pracując dalej nad tym zapytam) a jak Ty sobie na codzień radzisz z problemami, czym ten problem wymagający rozmowy, rózni się o innych? Gdy będziesz miała problemy z czymkolwiek innym ,  będziesz szukała odpowieniego forum i czekała na to by ktoś Ci powiedział - o tym trzeba porozmawiać? Nie jestem złośliwy -chce byś się natomiast zastanowiła, nad powodem, który w sobie nosiłaś, a sprawiał, że wcześniej nie rozmawiałas z mężem, w sposób, który sprawiłby, że on zrozumial, że macie problem... bo wiesz samo gadanie to puste gadanie.

ad 2 cytaty:
- cieszę się, bo to oznacza, że prawdopodobnie zyskałaś odrobinę więcej czasu, który wciąz ma Twój związek

ad 3 cytaty:
- człowiek uczy się na własnych błędach, oby nie za często i nie za późno było, gdy to zrozumie

ad 4 cytaty:
- nie tak dratycznie, nie przesadzałbym z tym, że w takim samym stopniu, Twoja wina polega zupełnie na czymś innym, niż jego, a to trudno porównywać - za to jesteście winni obydwoje tej sytuacji, a to spora różnica.

Pytasz czy jesteś na straconej pozycji. Mam nadzieję, że zastanowiłaś się nad tym, bo brzmi to jak pytanie - czy warto próbować, a skoro one się pojawiło na końcu to ... wiesz pewnie się mylę, ale mam wrażenie, że Twoja zmiana zachowanie jest spowodowna tym, że ktoś zwrócił na Ciebie uwagę mogła być to nawet przygoda, po której powiedziałaś sobie, że za wcześnie by pogrzebać związek, a teraz im więcej Ty pracujesz i mniej widzisz efektu po stronie męza, szukasz usprawiedliwienia by zrezygnować z pracy nad małżeństwem. Widzisz mogłaś napisać o tym w innym dziale, ale wybrałaś dział o nazwie rozstanie, ZDRADA, FLIRT, rozwód - dość tendencyjny, nieprawdaż. Obawiam się że jeżeli Ty juz starciłas nadzieję..obym się mylił, bo uważam, że szansa jest zawsze - wazne jest co innego, czy jest w Tobie miłość do męża. Konsekwencji nie muszę tłumaczyć, prawda?

jeśli jest jak piszesz, to sporo pracy prez Tobą.

Piszesz w czasie przeszłym o tym, co rozważałaś. Za to nic o wnioskach.
Zabawy w niedopowiedzenia lub przemilczanie nie bawią mnie, a czuję, że tak właśnie jest i nie mam na myśli męża, ale o odpowiedzi jakich tu udzielasz. Może mam małą wyobraźnię, jednak trudno mi sobie wyobrazić kobiety rozważającej skok w bok, nie mającej konkretnego punktu zahaczenia ? kandydata. Stąd uważam, że nie widmo przekwitania, a chęć przeżycia czegoś ekscytującego jest głównym motorem a jest to związane z tym, że pozwoliłaś się komuś do siebie zbliżyć i to spowodowało zmianę Twojego spojrzenia i nastawienia na małżeństwo. Zresztą kolejność nie ma znaczenia, bo było pewnie jedno i drugie. Reszta, podobnie jak owe 100% mąż, tłumaczenie potrzeb, pomijając istotne czynniki dla zachowania 100%. Twoje zasady ? durne, na obecną chwilę przed czymś Cię powstrzymują ? stąd durne dla Ciebie, ale czujesz coraz większą presję i jesteś bliżej skoku w bok niż ratowania małżeństwa..
Rozważanie czy mąż zrobił skok w bok ? to strata czasu ?poszukiwanie usprawiedliwienia dla swojego zachowania i swoich myśli. Rozważanie czy ktoś coś zrobił, do niczego Cię nie doprowadzi. Ty o tym wiesz, masz swoje lata. Jedynie rozważanie z pkt. 1 i 2 są zasadne, ale prowadzą do jednego ? skok przed rozstaniem czy, skok po rozstaniu.
Widzisz zabrakło mi rozważań, na temat jak popracować nad małżeństwem, jak wspólnie usiąść, jak wspólnie to zrobić, jak się w tym wspierać, co zrobić by było dobrze? a Ty w tytule pytasz ? czy to się jeszcze da zrobić, a temat ciągniesz wciąż na tę nutę. Żalisz się, a nie szukasz sposobu na to jak to zrobić, albo co robić, by do rozpadu nie dopuścić. Owszem porozmawiałaś z mężem, ale w zasadzie mam wrażenie, ze z tym zostawiłaś go samego, tak jak związek czy on da rade, czy nie ? no cóż to jego sprawa?. Zatem może w końcu dowiemy się prawdy? Widzisz pisałem z kobietami na temat tego, czego im brakuje w życiu, włącznie z tym, jak bardzo sferę intymną mają zaniedbaną i jak trudno z tym, żyć, ale żadna z nich nie rozważała skoku w bok, bo kochały. Dla tego pytam się po raz kolejny, kochasz męża, czy masz kogoś, z kim zastanawiasz się czy nie pójść na całość?

A potrafisz sobie wyobrazić kobietę pozbawioną seksu przez ok półtorej roku? Taką co już zaczyna z braku seksu chodzić po ścianach? To teraz wyobraź sobie, że ta kobieta ubzdurała sobie, że być może czysta mechanika załatwi sprawę. Wziąć pierwszego lepszego, puścić się z nim i być może przestanie chodzić po ścianach? Żaden tam kochanek na stałe. Po prostu jednorazowy numer. Potrafisz uwierzyć, że kobiety potrafią tak pomyśleć? Jeśli nie, to właśnie znalazłeś eksponat do muzeum dziwów.

Tak, durne. Bo gdyby nie one, być może nie męczyłoby mnie tak strasznie bezseksie. Inna sprawa, że być może po wszystkim poczułabym się jak puszczalska szmata i z podkulonym ogonem powróciłabym do obecnego układu, ciesząc się, że jest jaki jest, byleby był.

A to dlaczego? Otyli faceci nie zdradzają? Skoro mój facet nie odczuwa potrzeby seksu ze mną przed tak długi czas to jaka jest pierwsza myśl? Pewnie kogoś ma.

Jakbyś siadał już któryś raz do takiej rozmowy wiedząc, że poprzednie razy nie dawały efektów to też mógłbyś poczuć zwątpienie.

Tytuł nie jest mój. Został nadany przez moderatora, co przyznam szczerze mnie mocno zaskoczyło, bo wg mnie nijak się ma do rzeczywistości

A przepraszam jak Ty sobie to wyobrażasz? To ja mam za niego schudnąć? To ja może go mam myć, żeby był czysty? Wiem, że powinnam była wcześniej rozpocząć rozmowę na te tematy. Przyznaję się do błędu.
Nie mam nikogo do roli romantycznego kochanka. Nie planowałam motyli w brzuchu tylko zwykłą prozaiczną rąbankę, żeby upuścić pary. Czy tak bym potrafiła? Nie wiem. Skąd mam to wiedzieć skoro nigdy nie byłam w takiej sytuacji? Czy kocham męża? Są dni kiedy jestem tego pewna, ale są dni kiedy wydaje mi się, że mylę przywiązanie z miłością.

Dunkis, proszę nie wmawiaj mi dziecka w brzuch dobrze? To, że moja sytuacja nie pasuje do Twoich wcześniejszych rozmów z innymi kobietami? Co ja mogę na to poradzić? Sama mam mętlik w głowie i jedyne co wiem na pewno to to, że chciałabym, móc o sobie powiedzieć, że jestem szczęśliwa. A na razie mam z tym problem.

Cześć widze że nie jestem sama bo mam podobna sytuację jak u Ciebie.Jestem 5 lat po ślubie i z tego 3 a moze 4 lata już nie sypiam z męzem.I z tych samych powodow i nie wiem tez co mam zrobic...ale ja uwielbiam sex i niestety zdradziłam i to nie raz.Nie mogłam wytrzymac bo przecież ile mozna.Wszystko byloby ok jakby nie top ze juz calkowicie on mnie do siebie zraził pod każdym względem.Nawet zastanawiam sie czy go nie zostawic.

raczej zastanów się dla czego jeszcze tego nie zrobiłaś