Czy istnieje dobre wychowanie i złe?

Witaj
Ja mam swoje dziecko ale dla mnie takie zachowania dzieci są nie do przyjęcia.I nigdy nie były.Mało tego,zawsze drażniły mnie i drażnią w porównaniu z tym co napisałaś- drobiazgi.Na przykład przerywanie rozmowy przez dziecko,wymuszanie wyciem,płaczem histerią.
Postanowiłam sobie,że moje dziecko takie nie będzie.I nie jest.Moja córka jest po prostu wychowywana- nie chowana.
A w tych opisanych przykładach dzieci po prostu nie są wychowywane.
Dziecko nie może być najważniejszym na świecie ogniwem rodziny(tak jak w pierwszym wypadku)i każdy z członków rodziny musi mieć takie same prawa: do spędzania czasu na przykład, i rozrywki każdego są tak samo ważne jak dziecka.Nie wyobrażam sobie,żeby moje dziecko dyktowało mi jak mam spedzić wieczór.
Moja córka ma świadomość,że jest dzieckiem a ja rodzicem i to ja decyduję jak i z kim spędza czas.Wie też,że pewne rzeczy,zachowania są przywilejem tylko dorosłych a pewne tylko przywilejem dzieci.
Jestem za tym,żeby wychowywać dziecko w kochającym domu ale pełnym też zasad i obowiązków.Fajnie jak te obowiązki i zasady stają się nieodłącznym elementem życia czyli muszą być wpajane od najmłodszych lat.
Przykład z ferii zimowych: córka uczy się drugi rok jeździć na łyżwach.W ramach bezpieczeństwa jeździ w kasku narciarskim.Ostatnio zauważyłam w wypożyczalni specjalne kaski dla młodych łyżwiarzy.Wypożyczyłam córce.Obok siedziała 9 letnia dziewczynka i robiła cyrki i histerię bo mama i tato nie godzili się by jeździła bez kasku.Okazało się,że wcześniej jeździła bez a teraz ryczała,że to wstyd i nie wyjdzie w kasku.Moja córka zbaraniała bo dla niej kask tak samo potrzebny jest jak łyżwy do nauki jazdy.Tłumaczyła więc starszej od siebie dziewczynce po co jest kask i że można wylądować w szpitalu jak się walnie głową o lód.

Moja córka ma siedem lat i od noworodka poświęcałam je dużo czasu,nie ma więc ochoty na gry komputerowe- wystarczy jej pogranie dwa razy w tygodniu po piętnaście minut.Uwielbia za to czytać,malować,lepić.Postrzega to jako ciekawszą zabawę niż gry albo lalki.
Wydaje mi się,że to fantastycznie procentuje- córka czyta płynnie od dwóch lat,jako trzylatka jeździła na nartach,wie jak jeść homara,spaghetti,posługiwanie się nożem nie jest jej obce,zamawia sama posiłki w restauracji,nie niszczy zabawek bo ma świadomość,że one kosztują.
Mimo,że chodzi jeszcze do zerówki uczy się w szkole muzycznej,musi dużo ćwiczyć i być systematyczną.
To wszystko przychodzi bardzo łatwo- najważniejsze wypracować tylko zasady.
Przyznam,że wstyd byłoby mi gdyby moje dziecko nie mówiło dzień dobry,do widzenia,czy przepraszam.

Gdyby dzieciaki robiły mi takie numery,że kopią mi w ścianę albo wchodzą bez pozwolenia na podwórko zwyczajnie ochrzaniłabym je i także mamusię.Nie masz obowiązku znosić okropnych "bachorów"i nie Ty musisz cierpieć z powodu braku ich wychowania.

Uff gojka102 cieszy mnie to bo już myslałam, że ten świat całkiem zwariował. Podoba mi się Twoje wychowywanie. Jak kiedyś powiedziałam wyżej wymienionym znajomym jakie mamy plany co do wychowania naszych dzieci (były zbliżone do Twoich) pukali się w czoło. Oni chwalą się tym, że dziecko nie traktują jak dziecko tylko jak równoległego partnera. Co dla mnie jest pomieszaniem z poplątaniem.

Leila01 na właśnie- ja też mam czasem wrażenie, że rodzicom się nie chce albo udają, że czegoś nie widzą... Ja tego nie pojmuję.

No właśnie nie za bardzo jeszcze wiem gdzie leży granica. Nie chcę reagować ponieważ obie rodziny są dumne jak paw i pewne swojego w kwestii wychowywania dzieci...

Ci opisani przez Ciebie rodzice wcale nie wychowują swoich dzieci. Aż strach pomysleć co z nich wyrośnie.
Obserwowałam takie "chowanie" dziecka w domu bliskiej rodziny. Od początku dziecko było tam "Panem na włościach," kimś kto wydaje rozkazy, a rodzice byli sługami. Nigdy zadnemu z nich słowo NIE nie przeszło przez usta. Dziecko robiło co chciało i kiedy chciało, to ono ustalało zasady. Gdy ktoś do nich przychodził, to dziecko decydowało, czy ten ktoś, ciocia, czy babcia może posiedzieć, czy ma natychmiast wyjść. Nie można było spokojnie porozmawiać, bo dziecko miało najwięcej do powiedzenia. Chłopak mial 11 lat, a matka ciągle go karmiła łyżką, bo on ręce miał zajęte jakąś grą. Nigdy o nic nie prosił, rozkazywał i wrzeszczał. Do przedszkola nie chodził, bo nie chciał. W szkole były z nim kłopoty, bo "nie potrafił" się podporządkować zasadom. Rodzice ignorowali uwagi nauczycieli, a syna wspierali w głupocie.
Rodzina próbowała coś powiedzieć na ten temat, ale rodzice chłopaka się obrażali za każde słowo krytyki. Byli bardzo pewni siebie i swoich "metod" wychowawczych, chociaż nie były to żadne metody. Chłopak po prostu sam się chował.

Dzisiaj to dziecko ma 23 lata. Żadnego wykształcenia, zaledwie skończone z trudem gimnazjum, żadnej pracy. Terroryzuje rodziców. Słów jakich wobec nich używa wstyd powtarzać. Nie ma prawa jazdy, ale bez pardonu wyrywa ojcu z rąk kluczyki i jeździ samochodem. Pieniądze rodzice dają pod groźbą "dania w łeb". W domu robi co chce. Znika bez zapowiedzi na kilka dni. Na wyrzuty reaguje wypchnięciem siłą matki za drzwi i trzasnięciem nimi. Ma konflikty z prawem. Cóż, zachowuje sie tak, jak go nauczono od małego. To ON rządzi.
Teraz rodzice płaczą i się żalą, ale to ONI są winni. Teraz próbują stawiać opór, ale to za późno. Zmarnowali synowi dzieciństwo, nie nauczyli niczego dobrego, nie przygotowali go do dorosłości, nie nauczyli żyć. Jest źle, a będzie jeszcze gorzej w miarę upływu czasu.

Uff cieszę się dziewczyny, że ktoś uważa tak samo jak ja.

Niestety z moich obserwacji wynika, że takiego wychowania jest coraz więcej.

Ciekawa jestem dlaczego tak jest?
Mam wrażenie, że rodzicom po prostu się nie chce. Wolą nie widzieć. Albo całkiem pomieszały się priorytety-dla mnie moje dziecko nigdy nie będzie partnerem tylko dzieckiem.

Stara anegdota, kilka razy ją już słyszałam ale warto przeczytać:

Rzecz dzieje się w tramwaju. Czas akcji: godziny szczytu. Sceneria: pojazd wypełniony po brzegi. Bohaterowie: starszy pan, kobieta, dziecko. Kilkuletniemu chłopcu najwyraźniej jazda tramwajem bardzo się dłuży. Błysk w oku i już swój niecny plan zabicia czasu wprowadza w życie. Stojący obok starszy pan dostaje? kopniaka w nogę. ?Cóż ? myśli ? to musiał być przypadek. Tramwaj szybko jedzie, wokół sporo ludzi, chłopiec z pewnością zrobił to niechcący?. Po chwili jednak smyk z zacięciem i chytrym uśmieszkiem kopie starszego pana po raz drugi. Tym razem nie może być mowy o pomyłce. Starszy pan, widząc bezczelną radość dziecka, zwraca się do kobiety, by skarciła syna za jego niegrzeczne zachowanie. Kobieta znudzonym głosem odpowiada: ?Nie skarcę go, wychowuję syna bezstresowo?. Co zrobić, starszy pan nie zamierzał wchodzić w dyskusję i odsunął się od nieznośnego chłopca. Gdy tramwaj zatrzymał się przy przystanku, siedzący obok kobiety młody chłopak wstał, wyjął z ust gumę do żucia, przykleił ją do czoła kobiety i powiedział: ?Wie pani, ja też byłem wychowany bezstresowo?, po czym spokojnie wysiadł z tramwaju.

FollowMe: Nie słyszałam tej anegdoty. Na pewno zapamiętam...