Witam serdecznie, drogie Netkobietki!
Trafiłam na to forum dosyć dawno, lecz dopiero teraz odważyłam się napisać i poprosić Was o radę.
Byłam w związku z facetem, moją zupełną przeciwnością przez około 8 miesięcy. Muszę dodać, że był to związek na odległość, dzieliło nas prawie 300 km.
Od jakiegoś czasu zaczęło się między nami psuć. Nawet nie, ja po prostu nie planowałam się w nim zakochać, jednak tak samo wyszło.
Wiele razy w czasie związku zrywałam z nim, lecz po prostu nie umiałam odejść.
Zerwaliśmy ponad 2 miesiące temu, przestaliśmy się dogadywać i zaczęła wychodzić różnica charakterów - ja jestem ekstrawertyczką, on chowa wszelkie emocje w sobie. Nie chciałam utrzymywać z nim kontaktu, gdyż na przysłowiowe 'do widzenia' bardzo mnie zranił swoją ignorancką postawą.
Potem spotkaliśmy się przypadkowo w innym mieście i stwierdziliśmy, że będziemy razem, walczyć o siebie.
Niestety on przestał się po jakimś czasie angażować, odzywać, odpisywać; co dziwiło mnie bo praktycznie co kilka dni zmieniał zdanie, co do tego, czy mnie kocha czy nie. Muszę wspomnieć, że ma teraz bardzo trudny czas, gdyż kończy studia i wyjeżdza na mgr do innego miasta niż dotychczas.
Kwestia jest taka, że ja po prostu nie umiem stwierdzić, czy go kocham ani czy chcę z nim być. Zdaję sobie sprawę, że jest to trochę głupie... Sama na siebie się wkurzam, że pozwalam na to, by on mnie tak traktował...zapominał, nie pisał... Jeśli już musi to odpisuje z łaską, sucho, nigdy nie mówi o swoich uczuciach, chociaż piszę do niego maksymalnie raz dziennie, nie narzucam się i nie błagam go, żeby mi wiecznie pisał, że mnie kocha.
Nie wiem co się dzieje z tym człowiekiem. Spędziłam dużo czasu na uczeniu go, jak to jest być z kimś w związku (praktycznie byłam jego pierwszą poważną dziewczyną, on zaś - 2 moim prawdziwym facetem 
) Wcześniej pokazywał swoje zaangażowanie, umieliśmy rozwiązywać razem problemy, zawsze odbierał i miał czas dla mnie - teraz za to robi wymówki, że go nie ma, bo jest zajęty.
Najlepsze jest to, że w czasie rozmowy, gdy po nim wymuszę, to zapewnia mnie że mnie kocha, ale nie umie ze mną być. To wszystko jest chore, bo z doświadczenia wiem, że facet się tak nie zachowuje, gdy mu zależy.
Ja sama nie jestem przekonana co do swoich uczuć wobec niego. Z jednej strony, myślę o nim, po prostu jest w mojej głowie, dawałam mu wiele szans i jasno określiłam, co musimy zmienić, jednak on z nich nigdy nie korzystał.
Nie wiem co już jest nie tak, niby ma przyjechać po tej obronie... ale nawet nie wiem czy chcę. Mam wrażenie, ze to obcy człowiek...
praktycznie tylko ja walczyłam o jakąkolwiek uwagę, zmiany; pytałam się, co z nim jest, jak mu pomóc, ale oddalił się ode mnie.
Teraz sama nie wiem, czego chcę. Odejść bez słowa, czy poczekać na to, gdy przyjedzie po obronie, tak jak obiecał?
Z drugiej strony mija kolejny dzień, w którym się nie odzywa, a ja jestem przed ważnymi egzaminami i nie chcę, żeby psuł mi krew przed nimi.
Co robić Netkobietki? Co dolega mojemu ex?
Odejść bez słowa, nie bawić się w kochał-rzucił-powrócił, czy wyjaśnić mu to w twarz?
Nie chcę znowu czekać na niego, bo ja dałam z siebie wszystko - oczywiście nie byłam bez winy, każdy ma swoje mankamenty...
Życie toczy się dalej, nie płaczę, nie rozpaczam... Staram się budować świat na nowo bez niego...
Dodam, że najbliższy czas, w którym on mieszkał by w moim mieście to co najmniej 2 lata, a ja zastanawiam się, czy po studiach nie wyjechać na stałe za granicę.
Pomóżcie Netkobietki! Nie wiem, czy go kocham ani czy chcę z nim być. Jak to w ogóle sprawdzić?
Pozdrawiam cieplutko,
Fever_91
