ZWIĄZEK Z ROZSĄDKU?

Może tak się stać że w końcu trafi was te uczucie ,nie wiem jak długo się spotykacie ale wnioskuje że to początek znajomości więc jeszcze czas na miłość,wszystko jest na najlepszej drodze  ku temu U mnie to uczucie też nie przyszło od razu a później nawet nie wiem kiedy i byłam szalenie zakochana .

Mi się wydaje, że jednak miłość nie przychodzi tak sobie po prostu. Trzeba na nią zapracować i poczekać. To chyba jasne, że nie czujesz motylków w brzuchu nie zauroczyłaś się, bo jednak to już nie głupiutkie lata, gdy się miało jakieś 16 lat. Na pewno patrzysz rozsądnie w przyszłość i nie będziesz bez sensu skakała, gdy on na Ciebie popatrzy. Wydaje mi się, że to bardziej stosunki przyjacielskie - lecz po każdej przyjaźni może nastąpić miłość. Ja bym się nad tym nie zastanawiała, bo im więcej się myśli tym więcej się ma pytań i niewiadomych. Jeśli tak jest dobrze to czemu w to nie brnąć, a może po paru miesiącach coś nagle się zmieni?

Długie związki z rozsądku u mnie mają krótką metę: po co się z kimś męczyć, skoro się go nie kocha.
Ale trzeba pamiętać, że czasami dopiero po paru miesiącach bycia razem zaczyna naprawdę zależeć. Tak było u mnie :0)
Co do szaleństwa zakochania: wydaje mi się, że zależy od osoby, niektóre osoby są młode duchem i nawet po 50tce potrafią poszaleć i znaleźć drugiego męża. Więc LATA NIE SĄ WYZNACZNIKIEM. Nie martw się, że będzie 30stka, a co tam!
A może warto nie unikać rozmów i pogadać z nim poważnie?

Catwoman - na pewno tak, lecz zależy od człowieka. Czasami babcia po śmierci dziadka przeżywa drugą miłość i jest tak szczęśliwa jak kiedyś. Więc miała słabe doświadczenia, lub jest niedoświadczona? Wątpię
Wydaje mi się, że wszystko zależy od charakteru. Logiczne jest, że w wieku 30lat zachowanie będzie zupełnie inne niż w wieku 20 lat, ale nie można się ograniczać

A może dodajcie trochę spontaniczności do tego związku ?
Napisz mu jakiegoś fajnego smska ?
Może on czeka tak samo jak Ty ?
A co do babci to macie rację, jestem po 40 stce i teraz przeżywam swoją WIELKĄ prawdziwą miłość, i wiem już co to motylki w brzuchu hihihi, ale wszystko ma swój czas i . Długo na to czekałam i doczekałam się, i właśnie mój facet uwielbia te smsy, bo jak twierdzi , to co nas spotkało jest piękne i trzeba to pielęgnować a smsy są jak najbardziej od tego
Pozdrawiam i życzę powodzenia

Związek z rozsądku, bycie z kimś tylko po to żeby nie być samej, to nie  jest moim zdaniem przepis na życie. Sama widzisz ile Ci w tym związku brakuje. Wyobraź sobie teraz, że decydujecie się na małżeństwo, że zgadzacie się żyć na dzisiejszych warunkach. No i co? Istnieje prawdopodobieństwo, że z czasem będziesz szukać emocji poza związkiem, będziesz szukać tego za czym tęsknisz.
Jesteś w najlepszym dla kobiety wieku :-) jeszcze można zaryzykować, jeszcze można pożyć z nadzieją na spotkanie księcia z bajki, z nadzieją na te łaskoczące w brzuchu motyle. Rozważ poważnie wszystkie przysłowiowe "za i przeciw".

powiedz mu co potrzebujesz, on nie siedzi w twojej glowie, naucz go siebie!!
napisz smsa aby ci cos mielgo napisal, aby jutro przyeszedl po ciebie,  w prawdzie mecze sie skonczyly ale moze na sobote ywpozyczcie ajny film i obejrzyjcie  w objeciach
pokaz mu czego oczekujesz, byc moze on mysli ze wlasnie tak jak jest ci odpowiada

Ciezko powiedziec czy Ty go kochasz czy nie...Dogadujecie sie swietnie, macie wspolne zainteresowania, w lozku tez dobrze- zyc, nie umierac.

Ciezko mi tutaj poradzic. Bylam jednak kiedys w podobnej sytuacji. Kiedy spotkalam mojego chlopaka, to zadnych fanfar czy motylkow nie bylo. Zaimponowal mi inteligencja, poczuciem humoru i zainteresowaniami, ale zadnego pociagu do niego nie mialam. Jak mnie kumpela spytala to jej odpowiedzialam, ze fajny gosciu tylko nie w moim typie. Trzy miesiace pozniej, ja na niego zaczelam patrzec jak na najprzystojniejszego faceta na ziemi, i tak jest teraz ciagle, a jestesmy juz ze soba od roku!

Moze trzeba troche dac czasu temu Twojemu zwiazkowi.

A, dla lepszej oceny sytuacji powiem Wam, że od miesięcy juz słycham jednej piosenki- Madame- Bajora. Tak, żeby samej zrozumieć;)

dzięki! :* A może faktycznie, że lepiej poczekać.. Cho ciaż zrozumiałam, że ja zołzą trochę jestem, bo nie zawsze musi być po mojemu. Doświadczenia uczą:)

Witaj Koto.Wronko (fajna nazwa, która nieźle współgra z wyobrażeniem twojego charakteru )
Wiesz, on mógł być bardzo wzruszony tym, że płakałaś. Chłopy tak mają że nie potrafią płakać gdy ich kobieta płaczę. Muszą być silni. Czy jesteście sobie pisani i czy pasujecie do siebie to tu od razu nie znajdziesz odpowiedzi. Piszesz ze swoich argumentów i przedstawiasz swój punkt widzenia. To że teraz piszesz o nim jako o typie pracującego na dom to nie znaczy, że on nie zbiera kasy na chlanie z kumplami i na inne laski. Oczywiście Ci tego nie życzyłbym, bo naprawdę wzruszyła mnie Twoja historia.

Też miałem kiedyś podobną sytuacje i mój związek się rozpadł. Kiedy przeczytałem fragment o dzieleniu się swoimi przemyśleniami i życiem duchowym to poczułem, że to znam... Tylko ja odważyłem się zdradzić. W sumie to tak głupio wyszło bo wtedy zaczynałem dopiero chodzić z moją dziewczyną (nie całowaliśmy się, nie dotykaliśmy się, więc co to za zdrada?). No, ale ona tego nie zrozumiała.

Dru coraz bardziej zaczynam cie lubić
Ja po rozstaniu też długo nie mogłem nikogo znaleźć i też niewyobrażalnie cierpiałem. Mieszkam w okropnej dziurze no i zacząłem pić, zresztą już o tym wiesz. Brak jest tego szału, wymiany poglądów, siły do słuchania nowych utworów, oglądania nowych spektakli (nawet tych drętwych) gapienie się w te charakterystyczne rysy w twarzy partnera... Widzisz nie jest źle, na twój lep znajdzie się jakiś kiep ;-)

Jenka, masz racje. Uważam się za tchórza przez zdradę. Chodziło mi o to, że zdrada emocjonalna wg mnie jest przeźroczysta jak lustro weneckie. Ja boję się i nienawidzę zdrady emocjonalnej tak samo jak zwykłej zdrady. Cieszę się, że w końcu jej udało mi się to powiedzieć. Ciężko okłamywać kogoś kogo się kochało. Dzisiaj jedna osoba z was powiedziała, że lepiej BYĆ niż MIEĆ. Może właśnie ta myśl sprawiła, że postanowiłem być z nią szczery. Później moje, nasze życie legło w gruzach no ale jednak coś z tym zrobiłem. Zdradziłem ją na początku związku, kiedy jeszcze mi nie zależało, później uświadomiłem sobie jak bardzo jest cudowna i nie chciałem się zbabrać tymi problemami. Chciałem wszystko wrzucić pod dywan. I mieć ją do końca życia. Teraz siedzie w niedziele wieczorem sam.

Dzięki, ze chciało ci się pomyśleć o mnie
Dla mnie od pieniędzy ważniejsze jest tylko życie. Niestety (choć nie chce być natrętny) zdradziła mnie moja na serio pierwsza dziewczyna. I też miałem uraz. Właśnie wiem, że powinienem sobie podarować już dawno. Mam zły nawyk rozpamiętywania błędów. Załuje że już pierwszego dnia kiedy pisała mi teksty typu "nie chce cie znać" to ja zamiast wtedy odejść do dostałem impuls w głowę, że może akurat mi przebaczy. I tak się zaczęło. Poczułem się tym urażony, dostałem w kompleks. Do dzisiaj nie mogę znieść zazdrości.

Zdrada emocjonalna.. hm. Dość zawiłe pojęcie, ulotne. Weźmy pod lupę parę przyjaciół, tej samej płci. To, że dzielą się swoimi przemyśleniami, tym co się zdarzyło w ciągu dnia, skarżą się na swoich partnerów jest społecznie uznane za normalne i akceptowalne. A jeśli jest to przyjaźń damsko-męska to zaczynają się schody.. Rozumiem, że wzrasta ryzyko, iż z takiej przyjaźni może zrodzić się głębokie uczucie i ewoluować z miłości przyjacielskiej do miłości romantycznej. No ale to indywidualna sprawa tej dwójki ludzi, czy są dojrzali, czy na to pozwolą i w razie czego co z tym zrobią, jak reagują na tą relację ich partnerzy. Akurat ja już więcej nie pozwolę na to, żeby ktoś mówił z kim mam się kontaktować (po tej sytuacji z przeszłości) i mój facet wiedział, z kim rozmawiam, że często i że się dobrze z tą osobą dogaduję. Jasne, że był zazdrosny, ale ja jestem w gorszej niż on sytuacji. Mam tylko dwie bliskie mi osoby on zaś normalną rodzinę, kilkoro przyjaciół. Gdybym mogła wybierać z kim się będę dobrze dogadywać to wybierałabym kobiety na przyjaciółki, ale niestety nie jest mi to dane. To, że ktoś ma osobę przeciwnej płci za przyjaciela nie determinuje od razu zdrady emocjonalnej, tego, że przekracza się jakieś granice i rozmawia np. wspólnej przyszłości czy wysyła jakieś sprośne sms-y. Jeśli się mogę spytać, undead nightmare, to co takiego Ty zrobiłeś, że uznałeś to za zdradę emocjonalną?

Jakieś 5-6 lat byłem sam. Napiła do mnie dziewczyna, bo gdzieś zobaczyła mój komentarz i jej się spodobało. Zaczęliśmy, pisać, gadać, zadzwoniła do mnie, smsowaliśmy, w końcu spotkaliśmy się, upiliśmy się, uprawialiśmy seks. Nie długo po tym spotkałem moją, właśnie ostatnią dziewczynę. No i spotkałem się też z nią, ale ona była zgwałcona kilka lat temu przez swojego chłopaka. No i ja zacząłem się nią opiekować. Nie dotykałem jej, bo zaraz były fochy, patrzenie w drugą stronę, półgodzinne ciszę. Pomyślałem, że to nie to, ale zaraz dostawałem smsy diametralnie odmienne, wylewne, że mnie lubi tylko coś ją blokuje. Tak przebiegała nasza znajomość. Mimo randek jednak nie było tej namiętności. Z kolei tamta dziewczyna była zawzięta i pisała do mnie, wysyłała nagie zdjęcia, dzwoniła, rozśmieszała, dzielila się poglądami. I chociaż bardziej byłem zakochany w tej trusi, to jednak nie-mogłem-się-z-nią-dogadać. Jak Van Damme na volvo jeśli wiesz co mam na myśli.
Teraz żaluje że nie zdefiniowałem się wcześniej, no ale taka była wygodna sytuacja: Tu mogę się rozerwać, bo później będzie siedzenie i irytowanie się, że Panna Trusia nic nie gada, a później będzie pisać, żebym się nie gniewać. Czułem, że nalezy się wycofać bo jej się nie podobam, ale za chwile dostaje sms z tekstem: "nie wiem jak ci to powiedzieć, ale przeszłość mi nie pozwala". No a tu za chwilę sms od drugiej "cześć, kończ sranie i wchodź na gg, mam fajną muzykę do przesłuchania".
I tak się ciągło pół roku z dziewczyną, którą nazwałem tu Trusią. Zakochałem się w jej bezradności, kobiecości, czułem że ona by mnie nie zdradziła, tuliła się we mnie i bez słowa, milczała, ale ja potrzebowałem gadać, uprawiać seks, wyrażać emocje. Zacząłem nawet palić mj, żeby usiedzieć przy niej, bo ona choć miała barwne życie to nie dzieliła się z nim tak jak drugą panna.
W końcu drugi raz spotkałem się z nią. Małe mieszkanko, sam na sam, alkohol, nasza muzyka, ona napalona, zaczęła mnie obcałowywać szarpać jak lwica bawoła. Fajnie się czułem, jak chyba każdy na moim miejscu.
Jakiś czas później wróciłem do Trusi. Postanowiłem z tym skończyć, bo już wtedy prześliśmy magiczną barierę pocałunku czułem się zawstydzony, że zdradzam przecież. No ale tamta myślała, że jestem sam. Trochę się czułem sam, bo z Trusią to była tak jakby sam...
Przechodziłem jakieś transformacje, zmieniałem nr, goliłem głowę. Chciałem zapomnieć o tym.
No ale panna nr 2 jak to "nr 2" była niezadowolona i robiła jakieś śledztwo, dowiodła, że już jestem z Trusią (dałem jakiś status na fb czy coś) i napisała do Trusi. Trusia wkurzona jak sto diabłów spytała mnie co mam do powiedzenia, a powiedziałem nie to nie prawda, kłamałem, ściemniałem. Głupio mi było. Cholernie głupio. Poźniej Bańka Zakochania pękła od szramy. Po jakimś czasie kiedy my i Trusia mieliśmy kryzys powiedziałem jej o tym, a ona wzięła nogi za pas i tak mija dwa lata już. No i co? Byłem bezrobotny, po studiach, bez perspektyw, pogubiony. Żałuje, ale też nie powiedziałem prawdy wtedy kiedy było to konieczne.

Związek zawsze powinien być z rozsądku,potem doliczamy miłość.Ale u nas zawsze bywa na odwrót,zakochujemy się,a potem kiedy dochodzi rozsądek - rozstajemy.

Jeśli facetowi zależy na dziewczynie,nie ciągnie jej od razu do łóżka.Do tego musi być nie wymuszona zgoda dziewczyny,nie wolno nikogo do niczego zmuszać.Nic na siłę,wtedy związek przetrwa.