Pomoc finansowa rodzinie bardziej szkodzi niż pomaga ?

Myślę, że masz dużo racji w tym co piszesz. Co prawda ja jestem zdania, że nie jest istotna forma pomocy, ale chęć i wysiłek na rzecz tej pomocy, to jednak zgadzam się, że w niektórych sytuacjach takie wspieranie (finansowe) nie powoduje nic dobrego. Pomoc materialna drugiej osoby może odnieść jakiś skutek jeśli ta osoba te pieniądze "inwestuje" w poprawę swojego życia. Zakup brakujących rzeczy do domu, w życiu, jedzenia itd., nie rozwiązuje żadnego problemu, ponieważ nie przyczynia się tak naprawdę do poprawy stanu życia takich osób, a jedynie chwilowo je wspiera. To też czasem jest ważne - jeśli mówimy o chwilowych problemach w rodzinie, wśród przyjaciół etc. Natomiast jeśli wsparcie finansowe drugiej osoby sprowadza się do wydania tych pieniędzy na rzeczy, które w żaden sposób nie zaprocentują to najczęściej jest to w długim terminie pomoc, które nie odniesie dobrego skutki. Dobrze jest, jeśli taka pomoc zaprocentuje, tak jak choćby to o czym piszesz - czyli sfinansowanie komuś np. dodatkowej edukacji, kursu, studiów - czyli wykorzystanie pojawiającej się pomocy do tego, aby poprawić swoją sytuację w długim terminie czasu.

Pomaganie rodzinie różnie się kończy. U nas była taka sytuacja, że brat męża stracił pracę, więc mąż pomógł mu znależć inną, no, zatrudnił go w swojej firmie. Ale na tym nie koniec, bo zaraz zaczęły się naciski, żeby dał pracę akurat bezrobotnej sąsiadce szwagra, potem córce przyjaciółki szwagierki, potem żonie kumpla szwagra i tak w nieskończoność. Była odmowa, bo te osoby nie były do niczego w firmie potrzebne. Szwagier i szwagierka traktowali firmę męża jak instytucję charytatywną, która przygarnie wszystkich co sami sobie nie radzą.
Więc zamiast wdzięczności była wielka obraza i traktowanie męża jak potwora bez serca.
Szwagier pracuje w firmie, ale obrażony jest cały czas i po rodzinie rozpowiada, że jego brat jest chciwy, nieludzki i powodzenie mu w głowie przewróciło. Tak, oni (brat męża i jego żona) chętnie by chodzili w glorii tych, co pomagają biednym i pokrzywdzonym, ale ta pomoc to ma być cudzymi rękami, najlepiej naszymi. I z naszej kieszeni.
Zamiast fajnych stosunków rodzinnych, mamy teraz rodzinne bagienko.

Jeden nasz znajomy ma zespół muzyczny i zarabia też nagłaśnianiem różnych imprez. Zatrudnił kiedyś z litości swojego bratanka, który nie miał pracy od dłuższego czasu. Bratanek traktował pracę u wujka bardzo luźno. Kiedyś po prostu nie przyszedł do pracy przed dużą imprezą i znajomy miał wielki problem, bo na gwałt musiał szukać zastępstwa, a czas gonił. Wkurzył się, opieprzył chłopaka i powiedział, że koniec z pracą u niego. I co? Też wielka obraza i gniewy. Ojciec chłopaka (brat znajomego) przyszedł i zrobił awanturę. Jego zdaniem znajomy powinien pomóc bratankowi, a najlepiej płacić mu pensję bez konieczności przychodzenia do pracy.

Jak więc pomagać rodzinie? Owszem, opłacaliśmy kursy językowe bratankom, korepetycje przed maturą siostrzenicy, dokładaliśmy do opłat za wynajęte mieszkanie dla studentów z rodziny, wykupujemy drogie leki dla rodziców. Pomagamy jeśli trzeba, w naglych sytuacjach i nie tylko materialnie.
Ale to za mało, zdaniem rodziny, bo skoro jesteśmy ludźmi zamożnymi.... Owszem, mamy dom na wsi, mamy każde po samochodzie i stać nas na zagraniczne wakacje. Ale dom ma też szwagier i jeszcze parę osób z rodziny. Samochody mamy ze średniej półki, tak jak inni i też nie jedyni wyjeżdżamy na wakacje. A firma to nie ORLEN, tylko taka średnia firemka, dodatkowa działalność mojego męża. Jest z tego zysk, oczywiście, nie narzekamy. Ale na rodzinnych spotkaniach czujemy sie przypierani do muru, bo "...Marcin skończył politologię i pracy nie ma, nikt mu nie chce pomóc...", i tu pełne wyrzutu spojrzenie na męża. Albo "...ciocia Jadzia (moja cioteczna siostra) i wujek Stefan  nie mają na opał..." i rzut okiem. A mówiliśmy Marcinowi, że z tej politologii, to chleba nie będzie, ale co tam, niech chłopak uczy się czego chce, on do matematyki głowy nie ma, a prawo to za ciężki kierunek, niech się chłopak bawi, bo od tego ma się młode lata. No to jest jak jest. Ciocia Jadzia mieszka z mężem w domu 350 metrów kwadratowych i z dwóch małych emerytur nie da się tego utrzymać. Jak mówimy, że chałupę trzeba sprzedać i kupić małe mieszkanko w bloku, to oburzenie. Jak to, krwawicę sprzedać? Dla wnuków będzie! No to niech dzieci im opał kupią. Dzieci biedne, nie stać ich, nie tak jak WAS. Wniosek? Wziąć Marcina pod swoje skrzydła, a cioci Jadzi zafundować opał, by trzymała swoją chałupę dla przyszlych pokoleń.
Już nam się odechciewa tych rodzinnych spotkań, bo to zwykle parę godzin opowieści jak to ludziom  bieda w oczy zagląda, jacy są pokrzywdzeni i jaki to świat jest podły i niesprawiedliwy, a ci co mają kasę to potwory. Zamiast podzielić się z nimi, to nic ich nie obchodzi. I że NA PEWNO nieuczciwie zarobione te pieniądze, bo człowiek uczciwy, panie dzieju, to się niczego w TYM KRAJU nie dorobi, tylko "garbia" na plecach. CBA i Urząd Skarbowy na nich nasłać, zrobiliby z nimi porządek, bo to przecież NASZYM kosztem się pobogacili, ZŁODZIEJE!
Słuchać się tego nie da i gula rośnie.

byłam bezrobotna długi czas, z przerwą na pracę i bez. wykonywałam różne zajęcia: klenerka, sprzątaczka, praca w szkole, kasjer,inkasent, sprzedawca itd. wiem jak się szuka pracy w małym miescie i w duzym, wiem jak jest ciezko. niestety czesto praca puka do wielu z nas, a my jej nie chcemy:)
pierwsza praca jaką podjęłam na studiach to było sprzątanie w biurach, potem kasjer w realu i tesco. za śmieszne pieniadze. dzieki wpisaniu w cv  tego reala załapałam się na cpn potem do pzu itd. w tym roku słuchałam narzekania w szkole, jak to źle im się pracuje-fakt praca ciężka, ale nie tak źle jak ja miałam-nie stałam na deszczu(chore migdałki przewlekle), ani nie wstawałam o 5 rano w niedzielę.
rok temu ośmieliłam się zapytać mojego narzeczonego, czy jego siostra gdzies pracuje.
-uczy się-uciął rozmowę-studiuje i czyta ksiązki.
fakt narzeczony człowiek po technikum, który skończył 12 lat temu szkołę nie miał zielonego pojęcia jak studiowanie na kierunku xxxxx wygląda, bo ja sama kończyłam pokrewny i pracowałam od 3 roku ile się dało. nawet ulotki nosiłam.
studiowanie wyglądało tak, że czytała ksiązki i słuchałą radia na stancji u babci. chyba nic więcej. oczywiście broń boże nie pytaj, bo się obrazi:)
wróciła miesiąc temu do domu i jest bezrobotna:
- nie ma doświadczenia, a nie dają szansy
szansy??????????????????????????????????????????????????????a co robila 5 lat na studiach na kierunku prostym jak barszcz. nie wymienie, zeby nie obrazic nikogo. no weterynaria to nie była.
miasto wojewódzkie dawało szansę nawet najprostszego zajęcia na 4 godziny raz na dwa dni.
szwagierka zbiera grzyby. ma 27 lat i żadnego doświadczenia.
no i zadziera nosa.
drugi przyklad-moj kuzyn, rodzina alkoholowa, matka i ojciec pije, kuzyn wyszedl z wiezienia, spedzil tam 4 z 8 lat za znecanie nad rodzina, niepijacy alkoholik aktualnie. zalatwiaja mu robote, kursy w UP(chyba widlowe czy prawa jazdy), przyjdzie porobi i rzuci prace.
tu za ciezko, UP on nie chce, tam za malo placa.
ma podstawowke.
jestem zla. i mam dosyc leni:(

marena niestety na rynku pracy juz nie jestem taka ciekawa, male dziecko... i jak tu pogodzic kasjera do 22?gdyby wypadlo? kazda prace bym zlapala, ale przy pomocy bliskich:(
"ma te swoje ksiazki i uczy sie"-a tam nie cierpie tego

Niestety to prawda.Moj brat ma firme...i wszyscy sie do niego przyczepili.Nawet jak go na grilla znajomi zapraszaja to kupuje wszystko od kielbas, mies po napoje i musztardy. Nawet jego dziewczyna postanowila zostawic prace bo przecierz jak juz ma magistra i tam juz honor nie pozwala pracowac. I tak ja utrzymuje, plus kosmetyczki, paznokcie, fryzjer, ciuchy, kosmetyki- kiedys tak nie bylo. Szkoda mi go bo chlopak ugania 7 dni w tygodniu cala firme ,bo jest sam , tylko ojciec mu pomaga dopilnowac roznych spraw. Ale jak nie daj Boze zachoruje to nikt go nie zastapi. I dlatego nie rozumiem ze jego panna zwolnila sie z pracy zaraz po obronie magistra, nie rozumiem rowniez tego ze chcac sie zwolnic nie szukala innej lepszej jej zdaniem, albo brak checi wkrecenia w biznes. Tyle ze dba o niego i gospodarna jest.W sumie jak brat byl w tarapatach finansowych to dwa razy zyczalam mu pieniadze, ostatnim razem nawet pokazna sumee a jestem w trakcie budowy domu.Moze kiedys ja bede potrzebowac pomocy.