Trudna miłość

Witam wszystkich serdecznie. Od półtora roku spotykałem się z dziewczyną, przez pierwszy rok było nam cudownie, zero kłótni, coraz większe uczucie między nami, no było idealnie. Moja była była osobą szaloną i to mnie w niej bardzo pociągało, no i też lubiła kluby gdzie ja od zawsze miałem o tym złe nastawienie i to zaczęło psuć nam związek. Któregoś dnia oznajmiła mi że znajomi ją wyciągnęli i poszła, o mnie oczywiście zapomniano. Następnego dnia strasznie się o to kłóciliśmy, no ale przeszło to. Przy każdej imprezie zazwyczaj musiałem wracać o 1-2, ona chciała zostawać dłużej i przez to tez się kłóciliśmy bo ja uważałem że skoro dziewczyna idzie z chłopakiem na imprezę to razem wracają. W lutym tego roku była 18stka jej przyjaciela w klubie, ja niestety nie mogłem przyjść i znowu wywiązała się kłótnia niestety. Ale potem pogodziliśmy się i żyliśmy tak jak wcześniej. Tydzień temu "niestety dopiero" zauważyłem że mogę ją tym ranić, że wygląda to na brak zaufania a tak nie jest, gdzie by nie szła sama nigdy nie przeszło mi nawet przez myśl że jej wtedy nie ufam. Postanowiłem się z nią spotkać i o tym pogadać, poszedłem oczywiście do kwiaciarni po piękny kwiatek na przeprosiny i pojechałem do niej. Jak mnie zobaczyła to nawet się nie przywitała tylko poprosiła żebyśmy poszli na ławkę a w momencie kiedy chciałem dać jej kwiatek pojawiły się u niej łzy i odmówiła jego przyjęcia, kolana mi się ugięły w tym momencie. Podczas rozmowy powiedziała mi że ten związek ją wymęczył strasznie, że cały czas ją blokowałem i ona ma tego dosyć, chce odpocząć, chce przerwy. W tym momencie byłem cholernie zły na siebie, bo tak naprawdę przyjechałem z nią o tym pogadać wtedy, no ale przecież nie mogłem jej tego powiedzieć bo by mi nie uwierzyła. Zgodziłem się, rozstaliśmy się. Minęły dwa dni i przypadkiem się spotkaliśmy, oczywiście przywitanie w policzek (przez te 2 dni było mi ciężko że jej nie ma), i poprosiłem o rozmowę. Powiedziałem jej że wiem że źle zrobiłem, że chce to naprawić, że chce się zmienić. I nie zmienić się dla niej tylko dla siebie, bo tak naprawdę to całe ograniczanie nie dawało mi nic, nic bym przez to nie osiągnął, a tylko niszczył związek. No ale skończyło się na rozmowie, poprosiłem czy mogę ją pocałować, zgodziła się co mnie trochę podbudowało. Podczas tej przerwy postanowiłem poprzez kwiaciarnię internetową zamówić jej ogromny bukiet róż do domu z przeprosinami w bileciku. W dniu dostarczenia czekałem aż do 22:00 aż dostanę od niej sms'a o treści: Dziękuję za kwiaty ale musimy się jutro spotkać i pogadać. Od razu wiedziałem że nie będzie to coś miłego, i spotkaliśmy się. Ciężko jej było w ogóle cokolwiek mówić ale powiedziała mi że "nie widzi dla nas teraz przyszłości". Przez godzinę mówiłem jej że skoro faktycznie nie ma to sensu, to spróbujmy, jeśli byłoby znowu to samo, to oboje dojedziemy do wniosku że to lepiej zakończyć niż się męczyć, a ja chce się zmienić. Odpowiedziała mi że ona nie chce czekać znowu, że czekała rok żebym się zmienił. Najgorsze jest w tym wszystkim to że nie było ani jednej rozmowy normalnej na ten temat, ani jednej, ona chciała żebym się tego domyślił że robię źle i się zmienił. Ale jak człowiek może się zmienić sam z siebie skoro druga osoba nie wykazuje, nie mówi że jej to przeszkadza, to trudne. Mi potrzeba było rozstania, to mnie otrzeźwiało i sprawiło że zobaczyłem kogo tak naprawdę mogę stracić. Ale moje prośby na nic się zdały, ona powiedziała że i tak wie że się nie zmienię, choć nie dała mi tej drugiej ostatniej szansy. Powiedziała że możemy zostać na tą chwilę znajomymi, ale ciężko będzie mi widzieć się z nią i kochać tak samo jak przed rozstaniem. Co o tym sądzicie, czy faktycznie nie ma dla nas przyszłości, czy dobrze zrobiła ?