Witajcie,
nie wiem, czy ktoś to przeczyta. Czy ktoś zechce ustosunkować się do mojego wpisu, ale..... zacznę może od początku.
O tym, że małżonek mnie zdradza, i to nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie, dowiedziałam się po półtora roku jego tzw. "podwójnego życia". Co mam na myśli pisać "emocjonalnie". A to m.in., że moje problemy zdrowotne (pobyt w szpitalu i operacja), czy wsparcie w podjętych studiach, nie były warte jego uwagi, zaangażowania, pomocy. Za to jego kochanka, mająca wtedy też problem ze zdrowiem i też studiująca zasługiwała nie tylko na jego współczucie i wsparcie, ale oczekiwał tegoż współczucia ode mnie. Ja byłam od gotowania, prania, sprzątania i obsługiwania. Jednym słowem "służąca".
Gdy wszystko wyszło na światło dzienne, przez jakiś czas próbowałam potraktować jego zdradę jako coś co jest przeszłością. Problem polegał na tym, że tylko ja próbowałam. Mój mąż oczekiwał, że wszystko wróci do starego układu, że nic się nie stało, a to co on zrobił to po części moja wina. Sam ani przez moment nie próbował nawet odzyskać mojego zaufania. Nie starał się pomóc mi przejść przez to poczucie ogromnej krzywdy jaką mi zrobił. Po pewnym czasie podjęłam decyzję o separacji. Mieszkamy co prawda w jednym mieszkaniu, ale każde w swoim pokoju i na własny rachunek.
Właśnie skończyłam studia mimo tak wielkiego zawirowania w życiu.
Przeraża mnie jednak obecnie taka cisza w moim życiu. Już nie mam obowiązku nauki, a po pracy co??????
Dzieci dorosły, mają swoje życie.
Mam przyjaciół, ale oni też mają swoje życia.
Może ktoś (któraś) z Pań/Panów też miała problem z "zagospodarowaniem" swojego życia i znalazła sposób na to.
Wiem, że piszę troszkę chaotycznie, ale liczę, że zostanę zrozumiana.
Nie jestem z nikim związana. Może nie do końca dlatego, że tak chcę, ale chyba głównym powodem jest utracone do związków zaufanie.
Podobne tematy
2 2012-06-01 11:32:50 Ostatnio edytowany przez Lady_AL/F (2012-06-01 11:33:39)
Nie jesteś osamotniona w swoich przemyśleniach. Ja też czuję się samotna ale na razie nie dokucza mi ona tak bardzo, ponieważ jestem w trakcie rozwodu, po za tym wychowuję nastoletnią córkę, więc mam zajęty czas. Dla mnie rozwód jest bardzo ważny, ponieważ pozwoli mi zamknąć pewien etap w życiu.
Nie rozumię dlaczego jesteś w separacji czy to jest w ogóle formalnie załatwione?
Myślę, że powinnaś rozstać się z mężem i zacząć na nowo żyć. Może powinnaś zacząć robić rzeczy, których wcześniej nie miałaś czasu lub ochoty robić, może jakieś pasje. Zawsze możesz zrobić jeszcze studia podyplomowe lub coś w tym rodzaju.
3 2012-06-01 11:34:29 Ostatnio edytowany przez Doonna (2012-06-01 12:16:03)
- Doonna
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Mam to za soba, moj facet do dzisiaj twierdzi ze wszystko moja wina bo go nie rozumiem ale to standart i nie ma co sie dziwic.
Czas mam chwilami i z przerwami, bo kopnelam go w tylek bez pieniedzy z dlugami i teraz latam jak wsciekla, zalatwiam tysiace spraw z forsa, praca, dziecmi... wiec jak juz ogarne mieszkanie i poukladam pociechy spac to ciesze sie, ze moge popisac na forum, obejrzec film albo poczytac.
Pozatym internet to taki swietny wynalazek, ze kazdy znajdzie tam cos dla siebie, nawet znajomosci i przyjazn.
Pozdrawiam.
Separacja jest nieformalna
Dlaczego bez rozwodu?.....Cóż, troszkę to skomplikowane.
Mieszkanie - współwłasność i żadne z nas nie jest "finansowo wydolne" spłacić drugie.
Ja dopiero od 6 lat podjęłam pracę (ponad 20 "inwestowałam" w rodzinę, czyli zajmowałam się domem, chowałam dzieci i pomagałam małżonkowi w rozkręcaniu kolejnych "biznesów", bo miał parcie (niestety nie udało mu się go zrealizować) na bycie "bogatym, prywatnym właścicielem firmy".
To, że wreszcie zainwestowałam w siebie (studia), które pomogły mi znaleźć pracę, na początku spotkało się z jego strony z ostrym protestem (zły czas, problemy finansowe [przypominam, były ciągłe, co nie przeszkadzało jemu na kolejne pomysły])
Praca to coś co kocham robić, ale finansowo (krótki staż) nie ma szału.
Poza tym mamy syna, którego czeka kolejna operacja. Kiedy.....nie jest to jeszcze wiadome (serce, wada wrodzona).
Internet - nie mam problemów z korzystania z tego "okna na świat", ale to tak naprawdę pierwsze Forum (nie liczę tego na studiach), gdzie zalogowałam się i zabrałam głos.
Wiecie jak to jest. Już wcześniej napisałam o tym braku zaufania do związków i po części przekładało się to też na nieufność do takich kontaktów (oczywiście nikogo nie chcę urazić).
Ale pomyślałam, że w końcu spróbuję. Może ktoś jakiś fajny pomysł mi podsunie, może ja komuś pomogę ;-)
Zobaczymy
- Doonna
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Niestety tez bylam ladowana przez cale zycie i nieufnosc to moj wielki problem, ale nikt Ci nie mowi ze masz od razu z otwartym sercem i portfelem gnac w zycie...powoli.
Ja nie trace nadziei, to co sie czyta na forum pokazuje jak wielu wspanialych ludzi jest wokol nas, trafilysmy zle wiec chyba pora miec nadzieje na poprawe.
Tak, to prawda. Utracone zaufanie odbudowuje się dłuuuugo.
Najważniejsze, żeby zrobić pierwszy krok, a ja to niniejszym (to Forum) czynię ;-)
Pozdrawiam
7 2012-06-03 21:39:09 Ostatnio edytowany przez dor57 (2012-06-03 21:41:05)
- dor57
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Droga przytulAnko....
Jestem w bardzo podobnej do Twojej sytuacji.Nie chce Ci opisywać w szczegółach,bo trwałoby to zbyt długo.....,ale możesz dużo się dowiedzieć przegladając "moją historię" na tym forum...
Ja również przez ponad dwadzieścia lat zajmowałam się domem nie "wypracowując" sobie "życia zawodowego".Jednak mimo wszystko mając skończone studia znalazłam sobie(nie bez problemów) pracę...oczywiście nie mającą nic wspólnego z moim wykształceniem.Fakt...nie rzuca finansowo na kolana,ale jest i to są moje pieniądze,którymi zarządzam sama.
Decyzję o rozwodzie podjęłam mimo,że mój mąż mnie nie zdradził ,nie bił,nie był alkoholikiem,ale.....no właśnie ,delikatnie mówiąc zabrał mi moje ja niszcząc mnie sukcesywnie psychicznie. Znosiłam to dzielnie,bo mając troje dzieci chciałam aby wychowały się w pełnej rodzinie a do tego moja córka (najmłodsze z trójki) zachorowała na padaczkę i bałam się,że rozwód rodziców mógłby źle na nią wpłynąć. W jak wielkim byłam błędzie dowiedziałam się dopiero teraz kiedy oświadczyłam dzieciom,że odchodzę od ojca.
To bardzo trudny krok,bo nie mam żadnych oszczędności(mąż w sposób doskonale przemyślany do tego doprowadził) a do tego mieszkamy we wspólnym domu (który jest hipotecznie zapisany na nas dwoje)....a sprawa rozwodowa jest celowo przez niego wydłużana i trwa już trzy lata.
Ale jestem szczęśliwa i wierzę,że wreszcie poczuję wolność psychiczną i bedę mogła ciszyć się tym co życie mi ofiaruje. Nie powinnaś rezygnować z kontaktów z ludźmi szczególnie nowymi,bo to daję pewną siłę,że można jeszcze jakoś poskładać to popękane życie.Świat jest piękny...nawet ten blisko nas i nie trzeba "wylatywać w przestworza",żeby docenić wreszcie jego uroki.
Skończyłaś niedawno studia i tam pewnie poznałas sporo ludzi.....postaraj się rozwinąć te kontakty i nie zamykaj się wraz z przeszłością w swoich czterech ścianach.