Moja miłość i jego choroba

Takiego guza można chyba usunąć... Zależy oczywiście jak sprawa jest poważna, bo tego nie piszesz. Gdyby chciał Cię "uwolnić" od takiego problemu to by ci nie pisał w czym rzecz. Znaczy to, że nie chce wcale, żebyś odeszła. On prawdopodobnie sam bije się z myślami. jedyne, co możesz zrobić to powiedzieć mu, że chcesz przy nim być i to Twoja decyzja i powinien ją uszanować. Bo zakładam, że Twoje pytanie "co robić" znaczy "jak go przekonać, że chcę przy nim być". Uważam, że w takiej chwili przyda mu się Twoje wsparcie, nawet jeśli Wasz związek nie zakończy się w przyszłości ślubem. Powiedz mu szczerze, co czujesz. Nic więcej nie można zrobić.

po pierwsze:
czy jego choroba przekreśla go u Ciebie ?? Myślę że nie powinna , nie jego wina że on zachorował.
po drugie: powinnaś na siłę wręcz być z nim, wspierać go, być może on ma tylko Ciebie.
Pewnie bedzie nie chciał żebyś się angażowała w to... ale TY zrób wszystko żeby pokazać mu że jego choroba nie ma wpływu na wasze relacje.
Pewnie teraz on i tak Ci nic wiecej nie zaroponuje bo będzie się bał że może go odrzucisz nie bedziesz go chciała, ale TY muszisz mu pokazać że nie ma racji.
Nie możesz go teraz zostawić !!!! zachowuj się tak jak przed wiadomością ze jest chory !!! Jemu zdrowia a Tobie wytrwałości i powodzenia życzę !!!

no to fajny z Ciebie człowiek pozazdrościć temu chłopakowi ze ma taką osobę, która chce być przy nim. Udowodnij mu to. Bądź natrętna, nie dawaj za wygraną. Powiedz że Tobie sprawia ból to że on tak Cię traktuje bo Ci nie wierzy i nie ufa

nie sluchaj go i juz, badz z nim skoro go kochasz !

hej:) bądź przy nim ale tylko wtedy jeśli naprawdę tego chcesz, jeśli go kochasz. Byłam w podobnej sytuacji jak twój kolega. Poznałam kogoś spotykaliśmy się pisaliśmy myślałam, że coś z tego będzie. Ale niestety dowiedziałam się że jestem chora. Na początku miała być to zwykła torbiel zwykły zabieg wiec mu powiedziałam ze idę do szpitala. Było normalnie pisał nawet chciał mnie w szpitalu odwiedzić. Potem dowiedziałam się że to był rak- nowotwór złośliwy. Nie powiedziałam mu o tym od razu zrobiłam wszystkie badania itp. kiedy byłam drugi raz w szpitalu przed kolejna operacją powiedziałam mu bo pytał czemu jestem znowu w szpitalu.Odpisał i od tamtej pory się nie odezwał.
Podczas choroby bardzo brakowało mi kogoś bliskiego(poza rodziną) kiedy było źle płakałam i chciałam żeby ktoś tak beż niczego mnie przytulił brakowało mi wtedy faceta.
Więc jeśli naprawdę go kochasz i chcesz przy nim być to nie daj się spławić nawet jeśli on będzie mówił że Cię nie potrzebuje.
Będzie Cię potrzebował jak nigdy przedtem.

Nie daj się,walcz !!!!!!!!!!

Jeśli z tym guzem to prawda, to sytuacja jest naprawdę poważna i nieprzyjemna. Współczuję i jemu i Tobie.

Piszę z perspektywy osoby, która własnie miała takiego guza w głowie. Tylko u mnie było to leczone operacyjnie. Także spotykałam się już wtedy z kimś od pół roku. Po tej wiadomości, pomyślałam że nie chcę być dla niego ciężarem, ale z drugiej strony potrzebowałam wsparcia.
Największe błędy, które popełniały osoby w moim otoczeniu, chociaż chciały dobrze:
- wypytywały ciągle jak się czuję, czy nic mnie nie boli,
- wyręczały we wszystkim i "biadoliły" nade mną,
- traktowały mnie jak "kalekę",
- próbowały mnie uszczęśliwić na siłę, ciągle kupując jakieś prezenty itd.

Zachowuj się normalnie, nie rób z tego wielkiej tragedii, nie nawiązuj ciągle do tego w rozmowach. Jak dużo czasu minęło od tej informacji? To jest bardzo istotne. Ja najpierw tez chciałam sama ze sobą to przemyśleć, co dalej itp. A gdy już sobie  z tym poradziłam, wyszłam do ludzi a oni zaczęli traktować mnie tak jakbym była umierająca. Nie tędy droga:) On także potrzebuje czasu żeby to przemyśleć. Dawaj mu delikatnie znak, że jesteś tuż obok, ale nie nachalnie.
Być może Ty tez ciągle bombardujesz go wiadomościami typu: "jak się czujesz, czy wszystko dobrze." Traktuj to normalnie. On widzi, że bardzo się tym przejmujesz i dlatego nie chce być dla Ciebie ciężarem. Ja tez miałam czasami ochotę, żeby wszyscy dali mi w końcu święty spokój. Chciałam chodzić sama na wizyty do lekarzy, bo inni tylko niepotrzebnie panikowali i czułam że jestem dla nich ciężarem. To tak działa.
Mnie chłopak i tak zostawił przed drugą operacją, ale teraz już wyszłam z tego i jest dobrze.
Fakt, w głowie osoby która ma guza mózgu dzieją się straszne rzeczy, ale ostatecznie ja lepiej sobie z tym radziłam niż inne bliskie mi osoby. Moja rada jest taka: Nie traktuj go teraz w żaden wyjątkowy sposób. Zachowuj się tak jak wcześniej. Może robiliście coś razem przed ta informacją, zaproponuj to jemu. Nie rozmawiaj nachalnie o chorobie. Jeżeli on sam do tego nawiąże to ok. Najważniejsze jest utrzymanie tej "normalności" życia jak najdłużej. Mi niestety nie udało się wrócić w 100% do tego co było przed chorobą w sensie psychicznym. Fizycznie jest dobrze. Nie jest tak jak niektórym się wydaję, że guz mózgu to od razu roślinka.  Niestety z takim stereotypami się spotkałam. Psychicznie jest źle, bo ciągle to wszytsko wspominam i pytam, dlaczego ja?

a ja bym powiedziala aby nie myslal o sobie, ze to wlasnie ty go potrzebujesz, moze to go dowartosciowuje i zrozumie ze robisz to dla siebie, bo tesknisz

Ale co ja mam teraz robić?

Twój chłopak nie jest jedyną osobą na świecie z takim problemem - uświadom mu jak wiele może stracić jeśli się teraz podda, udowodnij mu, że Ty nie zamierzasz. Najlepiej jak poszukasz forum z ludźmi po takich przeżyciach, chorobie albo podobnymi - oni lepiej poradzą Ci co zrobić, aby go zmotywować do walki. Może też znajdziesz jakąś organizację, gdzie takie osoby się wspólnie wspierają, spotykają..
Bądź przy nim i wierz że wyzdrowieje - on tego najbardziej potrzebuje. Nie z litości, czyli jeśli się z nim nie zgadzasz to mów mu o tym i argumentuj dlaczego. Nie jest dzieckiem - zrozumie.

Nie może tak myśleć. To, że ma guza nie oznacza, że będzie roślinką. Niestety taki jest stereotyp w społeczeństwie. Ja miałam dwie takie operacje w ciągu pół roku. Żyję, nie jestem dla nikogo ciężarem. Studiuję, pracuję. Owszem, są jakieś ubytki, ale to niewiele. Właśnie wróciłam z kilkudniowej wyprawy w góry. Plecak 10kg i dałam radę, ciągle iść. Takie operacje nie są wyrokiem. Pewnie czytał różne wpisy w internecie. Ja też czytałam i ze mną po operacjach wcale tak nie było. Widziałam w szpitalach nawet osoby, które lepiej się czuły po operacji jak ja. Owszem były też przypadki beznadziejne, ale nie tak dużo jak się spodziewałam. Neurochirurgia ciągle się rozwija i są coraz lepsze metody usuwania tego typu guzów. Np. neuronawigacja.
Powinien poddać się leczeniu tym bardziej, że w przypadku młodych osób rokowania są dobre. Guz pozostawiony samemu sobie, może się przekształcić w gorsze paskudztwo. Lepiej usunąć w zalążku i jest spokój.
Trochę brakuje optymizmu Twojemu chłopakowi. Nie wiem co Ci doradzić, bo ciągłe powtarzanie "będzie dobrze" może stać się denerwujące. Ja jakoś tak sama w sobie miałam siłę i chęć wywalić tego "pasożyta" a świadomość, że takie coś siedziało w mojej głowie mnie dobijała i nie mogłam się doczekać operacji.