Analiza zachowania

Myślę, że jeśli chcesz porządnej psychologicznej opinii to powinnaś własnie pomyśleć o rozmowie twarzą w twarz z psychologiem, który pomoże wyjaśnić/odpowiedzieć na pytania i wątpliwości. Dużo zależy od danej jednostki, widać Ty potrafisz szybko otrząsnąć się z takiej sytuacji i zacząć od nowa. To dobrze. Ale z drugiej strony psycholog pewnie zwróciłby uwagę na to, jak może to wpłynąć na Ciebie w przyszłości (bliższej czy dalszej).

Nie bardzo rozumiem co dla Ciebie w tej sytuacji jest dziwne czy nietypowe. Ja widzę tutaj jedno: nigdy nie pokochałaś tego drugiego chłopaka, stąd myśli o byłym (z którym rozstanie bardzo przeżyłaś), stąd brak silnej emocjonalnej reakcji po rozstaniu z tym "nowym", stąd spokój i chęć bycia samej. Nie wiem, może coś źle zrozumiałam? Jeśli tak, naprostuj mnie proszę.

...czyli to nie była prawdziwa miłość,mnie się wydaje że Twoje zachowanie jest normalne

Czy czuję się źle, hm... jedyne z jakiego powodu czuję się fatalnie to sposób w jaki potraktowałam tego chłopaka, bo wiem, że to tak jakby dostał strzał prosto w serce, mam nadzieje, że szybko się po tym pozbiera. Bardziej mnie przeraża sam fakt, że jestem właściwie jeszcze bardzo młoda a już tyle się wydarzyło w moim  życiu... Boję się trochę tego co może być dalej.

Dzięki wielkie;) Chciałam co prawda trochę w innym kierunku tę dyskusję poprowadzić, bo już na ten temat jeden watek założyłam i nie chciałam się dyblować ale chyba mi to się nie uda już, sama nie wiem dokładnie co chciałam tu napisać, więc może dlatego każdy odnosi się do moich związków. Cóż w każdym bądź razie dziękuję za opinie;) Nawet nie sądziłam że, tak pozytywne komentarze dostane;D

To nie było tak że ja udawałam, wydawało mi się, że to czuję. Pomyliłam zauroczenie z miłością nie robiłam tego specjalnie a jak sobie to uświadomiłam to ten związek zakończyłam.  Na ta chwilę nie czuję się dojrzała do tak poważnych związków wiem to i ja to mówiłam nawet mojemu byłemu ale on myślał że to tylko takie gadanie.
A co do:
"Stąpasz po kruchym lodzie ze swoimi uczuciami  i uważaj żebyś ich nie utrwaliła. Bo na dłuższą metę żaden mężczyzna nie zaakceptuje tak postępującej dziewczyny. I na odwrót oczywiście. I za jakiś czas założysz kolejny wątek, że cham, łobuz, bydlę ciebie rzuciło a ty nawet nie wiesz dlaczego. Chyba, że masz coś w głowie od dziecka. I może pomysł z psychiatrą, psychologiem wcale nie był taki zły."

To nie bardzo rozumiem jak mam to rozumieć i co chcesz mi przekazać. Proszę jeżeli możesz rozwiń tą myśl.

Masz rację, zdaję sobie z tego sprawę dlatego chcę to zmienić. Nie zamierzam pakować się w następny związek pod wpływem chwili. Chcę pobyć trochę sama przemyśleć kilka rzeczy, dojrzeć i znaleźć kogoś takiego z kim będę szczęśliwa i będzie to prawdziwa miłość. Zdałam już sobie sprawę z tego jak łatwo popełnić błąd, zapędzić się i zranić kogoś nie chcę drugi raz popełnić tego samego błędu. Wiem też już, że miłość to bardzo delikatna i zarazem trudna sfera życia, to poważne decyzje i decydując się spędzić z kimś życie chcę aby tak było a nie po iluś tam latach się rozwodzić. Wcześniej wydawało mi się to tak proste, że co to za gadanie że ten jedyny itp. Teraz wiem już i rozumiem to. Mam nadzieję, że kiedyś znajdę tą odpowiednią osobę. Teraz dużo się mówi o byciu samym, o rozwodach i to wszystko chyba nas gubi.

Ja wiele zrozumiałam, ale to wcale nie powoduje, że czuję się lepiej wręcz przeciwnie. Pomimo iż nie płacze, nie przeżywam i wydawało by się żyje normalnie, to źle mi z tym wszystkim co do tej pory wydarzyło się w moim życiu i odczuwam swego rodzaju pustkę...

Postanowiłam znów napisać, ponieważ od jakiegoś czasu jest mi źle ale nie dlatego, że coś się skończyło. Tzn trochę też ale to zrozumiałe i nie chcę i nie mogę tego zmieniać, bo to było by głupie. Zaczynają mnie dręczyć dziwne myśli... Mam wrażenie, że na każdym kroku widzę zaręczyny, ślub, dziecko, szczęście i jakoś mnie to przygnębia... Sama nie wiem jak to odbierać... Poza tym zaczynam tęsknić za prawdziwą miłością, brakuje mi tego ogromnie jak nigdy wcześniej, pamiętam to uczucie, patrzeć na kogoś i czuć taką ogromna radość w sobie...Ogromnie za tym tęsknie... A jednocześnie mam wrażenie, że już nigdy mnie to nie spotka... Sama siebie nie rozumiem, mam wrażenie, że moje zachowanie jest przynajmniej dziwne i nieracjonalne...

A może należysz do tej kategorii, która nie może długo wytrzymać bez bycia z mężczyzną. Nie mam na myśli kobiet kochających za bardzo, ale może coś w tobie podobnego siedzi.
Bo trochę to dziwne. Tu na zimno otrząsasz się rozstania, wiesz że powinnaś pobyć sama, akceptujesz to. I "sru" po krótkim czasie takie myśli.
Tak czy siak zmuś się i pobądź sama ze sobą. Przyjdzie czas i się ten właściwy znajdzie, a tak jeszcze się w coś wpakujesz.

I piszę znów ponownie, i wręcz błagam o jakąś pomoc... Nie radzę sobie... Było dobrze męczyły mnie pewne dziwne uczucia pustki ale radziłam sobie z tym starałam się korzystać z życia. A ponieważ w moim mieszkaniu były rzeczy mojego byłego chłopaka postanowiłam mu je w końcu oddać bo sa one mu potrzebne... Myślałam, że uda mi się jakoś z nim pogadać, niestety nie dałam rady wydusić z siebie nawet słowa... On starał się mnie przez chwile uspokoić ale ja wybiegłam zanim się na dobrze poryczałam...  Wydawało mi się, że to nie będzie dla mnie problem a jednak okazał się ogromny... Ze zdenerwowania nie oddałam mu wszystkich rzeczy... To było tydzień temu... Wróciłam do mieszkania on oczywiście dzwonił, pytał i powiedział, że jeśli tylko będę chciała porozmawiać to zawsze mogę dzwonić i on chętnie ze mną porozmawia. Od tego czasu jakoś wszystko mi się zawaliło, zawaliłam jeden egzamin na studiach, co mnie bardzo wyprowadziło z równowagi, na pracę się wkurzam bo też nie po mojej myśli... I ciągle po głowie chodzi mi on... Sama nie potrafie tego zrozumieć, przecież wydawało mi się, że mi na nim nie zależy... Mam wątpliwości w całej tej sytuacji... Z jednej strony coś mi mówi, że jednak powinnam spróbować jeszcze raz ale z drugiej boje się, że on nadal będzie nieświadomie na mnie naciskał a to chyba jest powód przez który zaczęliśmy sie od siebie odsuwać... Poza tym boję się, że to przez moje chwilowe kłopoty szukam jakiegoś wsparcia a w nim zawsze mogłam to znaleźć. Tak strasznie mi źle, bo mam wrażenie, że z tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia. Nie chce aby się sytuacja powtórzyła i aby znów musiał to przerabiać, cierpiąc zapewne jeszcze bardziej... Kompletnie nie wiem co mam robić, pogubiłam się w tym wszystkim i jakoś nie potrafię sobie tego poukładać... Od początku czułam coś tak dziwnego po tym rozstaniu, nigdy się tak nie czułam... Niech ktoś mnie opieprzy, zwyzywa, wesprze, poradzi, cokolwiek bo sama nie wiem co powinnam o tym wszystkim myśleć....