przezyta trauma

Witaj Gosiu, bardzo mi przykro, ale cieszę się że już wszystko oki z synkiem i z Tobą, jak ma się synek ?
Nie ma jakiś powikłań po wcześniactwie itd ?
A ty??

Radziłabym Ci, abyś poszła do psychologa i powiedziała mu wszystko, bo nawet czytając Twój post widać że się boisz i przeżywasz to co się stało...

Mam nadzieję iż poradzisz sobie z tym problemem i skorzystasz z mojej rady .

pozdrawiam Marzena :*

No to w takim razie rozmawiaj dużo o tym z bliskimi osobami, trzymam za was kciuki :*

przeżyłaś w życiu już swoje i jeśli cie cokolwiek pocieszy to pomyśl że w życiu innym też nie jest lepiej.ja urodziłam drugie dziecko po 9 latach.śliczny chlopiec  urodzony w czasie i zdrowy.tak się cieszyliśmy z mężem .ale sęk w tym że ciągle chorował, niby nic strasznego ale bardzo często ibardzo ostro przechodził infekcje ,które kończyły się ciągle szpitalem. gdy skończył roczek znów trafiliśmy do szpitala z ostrym już kolejnym zapaleniem oskrzeli , dziecko wpadło w stan krytyczny zaczęły mu zanikać parametry życiowe.odes laloi nas heliopterem do specjalistycznego szpitala. tam zrobili całą masę badań i stwierdzili niedoczynność nadnerczy.powiedzieli że dziecko ma opużniony rozwój psychoruchowy i jeszcze wiele ,wiele innych dolegliwości.ja sie załamałam  nie mogłam pojąć jak przez rok nikt się tego nie dopatrzył.wypuścili nas do domu po miesięcznym pobycie w szpitalu oddalonym od domu o 200 km miałam to szczęście że mąż codzieńdo nas przyjeżdzał.wsparcie z jego strony miałam wielkie. zawsze mówił że będzie wszystko dobrze. gdy wpuścili nas wreszcie do domu szczęście było wielkie iwielka obawa o przyszłość jak będziemy zyc z ta choroba.myslam ze juz wieksze nieszczescie nie moze mnie spotkac w zyciu-- mylilam sie po dwoch dniach jak wróciłysmy do domu maz ginał w WYPADKU SAMOCHODOWYM................................................................................................

Droga 13579 współczuje ci z całego serca,to straszne co przeżyłaś,masz racje ze zawsze jak nam jest zle to powinniśmy mysleć że ktoś ma gorzej,wkońcu leczyli mnie i robili skomplikowane badania na które niektórzy chorzy czekaja miesiacami,no ale kto to sercu wytłumaczy które pęka z bólu.Mam nadzieje że twój synek ma się dobrze bo nie ma nic ważniejszego jak zdrowie naszych dzieci.                                                                                                                                                                                                                Bognaboch7 ciebie również spotkała wielka trauma z choroba synka, musiałaś żyć w ciągłym strachu ,pewnie bałąs się zasnąć nawet jak było wszytsko okej,fajnie że miałaś wsparcie w matce a 13579 w mężu ,ja nie mam wsparcia od nikogo mąż się śmieje a rodzina wcale nie dzwoni,no może od czasu do czasu,mąż nie przyjeżdzał do mnie tylko raz był,wiec  w każdy dzien płakałam i płacze dalej,synek daleko,corka daleko,a ja sama z pękającym sercem.

Kochana bognaboch7 żeczywiście syn niezle wam ci sie odpłaca,ja mam podoba sytuacje tyle że moja córeczka jest jeszcze mała i rosnie ale też nieraz mam wrażenie że ona mnie nie lubi,tera jest maluszek to może być zazdrosna ale jest mi cięzko potrafi mnie kpac hałasować jak mały spi,i starsznie przerazliwie płakać,a ja jej nie zaniedbuje cały czas powtarzam że ją kocham że moje dzieci sa dla mnie najwazniejsze ,przytulam a ona tak mi się odpłąca,no ale to dziecko ale jake to nasze dziecko by nie było czy bedzie miało 5,10 czy 20 lat i jake by nie było wredne czy złośliwe to my matki zawsze bedziemy je kochać i wybaczać take juz jestesmy:-) Co do mojej choroby żyje w ciągłym strachu,nieraz coś mnie kłóje cos boli,może jestem przewrazliwiona ale sie boje,bo jakby nie było co tu wybrac ratowanie zycia i rozłake z dziecmi znowu hdzieś daleko czy pozostanie w domu i lecxzenie tylko tabletkami co by NA DŁUŻSZĄ METE NIE STARCZYŁO I W KOŃCU SMIERC,to może drastyczne ale take mam mysli a fajnie że moge sie z kims podzielić nimi.

Mam do objeżdżenia kupe lekarzy ale dopiero na drugi tydzien z tym rusze bo musze mieć wszytkie wyniki,na poczatek lekarz rodzinny a do poradni mam aż na 5 wrzesnia,jeszcze ginekolog,dentysta bo mi jeszcze zab w ciąży wypadł heheh i to jedynka:-)z odpczynkiem u mnie ciężko do dziesiatej sprzatanie a potem moja córcia wstaje,i od razu płacz bo nie lubi się przebierać potem maluszek,śnaidanie  zrobić nieraz tzreba nakrmić,potem znów sprzatanie,pranie wywieszenie prania,mała chce na dwór nieraz pogoda nie dopisuje to znowu płacz i ryk,a jak jest to musze biegać z domu na dwór żeby ja pilnować.zrobić obiad w miedzy czasie dzidziuś a do tego jeszcze mały cwaniaczek chce na rece;-) i płacze przerazliwie:-) ,potem mąż przyjeżdza i *****zrób herbaty,zrób tamto,gdzie jest to gdzie tamto,potem znowu dzieciaczki nakarmić przewinąć pilnować uciszać mała bo wali byle czym jak mały spi i w końcu wieczór i dalej to samo aż do jednastej wieczór a każdy dzien wyglaa tak samo.

gadanie nic nie da myslisz że ja mu tego nie mówie, nieraz jestem bardzo zmęczona a najbardziej psychicznie a on nieraz potrafi mi dogryzać np. hałasuje z córka sie drazni gdzie ta na zmiane płacze to sie smieje albo jest dla niej za oschły a ta zaczyna płakać i leci do mnie,dziś mu powiedziałam że czasmi kręci mi się w głowie nie zawsze tylko czasami ma rzuca a on na to że "ta ciąża ci na łeb padła" i tyle,dziś o dwunastej w nocy zbudził mi małego  po karmieniu bo mała mu coś tam zrobiła on ja odepchnął na kanape i ta zaczeła płakać a potem nie spała,potem się z nią bawił a mnie krew zalewa,chce odpoczać choć w nocy,nieraz brakuje mi sił naprawde ,nieraz czuje że nie wytrzymam tego tepa,a dotego sprawdzałam w necie wyniki swoje co moa oznaczać to w jednym mam robione taki marker na nowotrór gdzie jest bardzo wysoki norma to 5 a ja mam 154 ,i boje się:-( a jemu nie można nic powiedzieć bo zara obraca to w żart a ja bym chciała żeby się mną zajął ,przytulił,powiedział żebym sie nie bała,zabrał gdzieś mała na pare godzin na jakiś spacer czy do  znajomych żebym mogła odpoczać ale nie:-(,

Moja sytuacja jest beznadziejna,mam matke ale ona sama ma kłopoty bo mieszka z nią 3 mojego rodzenstwa dorosłych którrzy nie pracują,i jeszcze 4 młodszego rodzenstwa, nik mi nie pomoże nawet jakby chciał,nieraz prosiłam o pomioc swoja siostre i zawsze dostawałam odmowe,musze żeyć tak jak żyje az do upadłego,ale dziekuje że mi odpisujesz fajnie jest do kogo się wyżalić:-)

Dodam coś jeszcze. Może jednak jak nie byłabyś zdecydowana na ostateczność, którą ci opisałam w ostatnim poście, to może jak znalazł by się dzień gdzie mąż ma lepszy nastrój, opowiedzieć mu co ci leży na sercu. Tylko rozmowa może tu pomóc, jeżeli chce się ratować wasz związek. Mąż jest nie przygotowany moim zdaniem do roli męża i ojca. Zachowuje się tak, jakby ty i dzieci to niepotrzebny "problem" który ma na głowie!  Powiedz mu stanowczo, że jak się nie zmieni, to go opuścisz. Zobaczysz jaka będzie jego reakcja i czy warto dalej z nim rozmawiać... A pamiętaj, że MUSI on płacić alimenty i to na dzieci i na ciebie. Bo w tej chwili nie możesz przecież iść do pracy!  Alimenty należą ci się od niego, lub z funduszu alimentacyjnego. Nie wiem czy mieszkasz w mieście czy na prowincji, ale są linie wsparcia dla kobiet w trudnej sytuacji, gdzie powiedzą ci co możesz zrobić. Ośrodek pomocy społecznej /jest w każdym mieście/, może ci udzielić pomocy. I nie ma co się wstydzić prosić o pomoc! Masz do niej prawo. A w takim ośrodku uzyskasz bezpłatną pomoc. Trzymam za ciebie kciuki!  Pamiętaj że twoje dzieciaczki zasługują na lepszy los!

tak myslałam żeby  znowu tu napisać jak pisałam powyżej  tu gosia:)
tak ostatnio coraz częściej wraca do mnie moje przezycia  i nie wiem za bardzo czym to jest spowodowane:( na co dzień normalnie chodzę robie to co zawsze czyli moje dzieci:) no i dom:) a i tak te wstrętne mysli nachodza mi na głowę nie wiem czemu jest mi w tedy smutno wszystko wraca te wszystkie straszne rzeczy co spotkały mnie i synka mam ochotę skulić się i wypłakać w takim momencie ale na szczęście mam moje szkarby :)tak se myslę że może jak to tak dalej będzie naprawde udac się do psychologa żeby jemu to wszystko powiedzieć,tylko ciekawe co na to mój mąż powie żebym szła do psichiatry a nie do psychologa bo nie mam co robic że myslę o głupotach

Tak mm  masz rację musze wyjśc do ludzi i musze zacząc od zrobienia prawka ale problem jest w  tym że ja tak mało wierze w swoje zdolności za długo siedze w domu pod czujnym okiem męża  stałam się jak bezbronne dziecko ale chce to zmienić bardzo chce, chociasz będe próbować chce zrobić coś dla siebie za długo czekałam z tym straciłam prawie 6 lat przeciesz mogłam się i uczyc i dzieci rodzić spokojnie ale spróbuję tera chociasz spróbuję  mam nadzieję ze mi się uda,  coś sobie ubzdurałam bo chciałabym po zrobieniu matury iśc na pwną specjalizaję ale nawet tu na forum wsydze się  wyśmiania bo nie wiem czy to co chce osągnąć jest efektem tego co przezyłam czy tylko efektem nudów że czegoś mi się zachciało a za pare dni czy może tyg zachce czego innego ,
myslałąm o rozmowie z psychologiem on by mi może pomógł ale taka sesja sporo kosztuje więc tu na forum chce się poradzić:)
moim defektem jest duży brak w swoje możliwości szybko sie poddaje i nie walcze o swoje mam nadzieje że to się zmieni:)

co do zatrucia to morfologi nie miałąm robione co miesiąca z tym to róznie bywa w lutym  byłam w szpitalu na patologii i miałam robione próby wątrobowe profilaktycznie i wszytsko było okej
choroba na jaką zachorowałam przebiegał bezobjawowo taka jest i jak jest już zawansowana to daje znać o sobie i tak było u mnie niestety, jak byłam sama jak cierpiałąm w szpitalu to se myslałam'' kurcze co się stało przeciesz tydzien temu byłm na zakupach cieszyłam się ciąża że mój synuś się niedługo urodzi a tera jestem sama ,obolała taka chora i zupełnie sama'' Boże nie wiem dlaczego mnie to spotkało wiem że ludzie mają gorzej i  współczuje im z całego serca ale co zrobić to co było ten smutek strach przerażenie jest we mnie ,mam za sobą już trochę przezyć a jestm młoda może dlatego to odcisneło na mnie take piętno a może kiedyś to minie

co do objawów zatrucia to ciśnienie wysokie, puchnięcie, zawroty głowy, u mnie była jeszcze tachykardia no i moczy wykazuje białko jeśli jest to znaczy że jest zatrucie

Tak MM najważniejsze że już okej:) i dzieci zdrowe(odpukać)  ale  nieraz muszę się  komuś wygada chociasz tu na forum to dużo daje bo nie daje sobie rady sama jak mnie te myśli nachodzą
wiesz jak widze karetke to odzywa się we mnie wszystko ,nie żebym się bała lekarzy czy coś ale to miejsce (wnętrze karetki,nosze,sam pojazd) przymomina mi o tym ale z drugej strony lubie oglądac programy medyczne,podziwiam lekarzy czy pielęgniarki za poświęcenie i mi samej się to podoba i własnie tu chciałabym skończyc szkołe pelęgniarską ale ciężka i długa droga przede mną i niewiem czy dam radę wiadomo bardzo dużo nauki a i dzieci trzeba uczyć, przypilnować, ale na pierwszym miejscu PRAWKO a jak to będzie to potem liceum no a potem to się zobaczy czas pokaże:)

dziękuje wam
mam nadzieje że uda mi się osiągnąć moje cele lub choć połowę będe zadowolona:)

dziękuję:)