kochanka zawsze winna?

mika. tu nie chodzi o uczucia, związki i takie tam. Chodzi o uczciwość. odwage powiedzenia sobie- nie kocham zony. nie jestem szczęsliwy, chcę doejść. Chodzi o oszukiwanie, szukanie podniet poza związkami. o to chodzi. fajnie, że obydwoje doszliście do takiego rozwiazania. ale tu poczytasz o kochankach, które liczyły na coś więcej, a facet ściemniał po proostu. tu poczytasz o kochankach, które miały w nosie relacje faceta, bo ich to nie dotyczy, a zabawić się zawsze mozna. tyu posłuchasz o kobietach, które sie nudzą i czemu sobie motylki w brzuchu nie zapewnić?
kiedy dowiedziałam się o zdradzie mojego męża, byłam przekonana, że on odejdzie. bo zakłądam, że się musiał zakochać, że musiał przestać mnie kochać. Bo w pale mi się nie mogło pomieścić, że zdecyduje się tak bardzo mnie zranić tylko dlatego, że on chętny i dupka chętna...
rozumiesz?
chodzi o uczciwośc, lojalność i prawdę..
tylko o to.

Tak dziewczyny, czuję się i jestem bardzo, bardzo kochana. I wiem, że dokonałam właściwego wyboru. Najwłaściwszego. Rozumiem to o czym piszecie. Ale nie chodzi o to, jak napisała Malwina69, że pojawienie się osoby trzeciej doprowadziło do pewnych sytuacji. Przynajmniej w naszym przypadku było całkiem odwrotnie. Różne chore sytuacje przez wiele lat, doprowadziły do tego, że stało się tak a nie inaczej. To nie tak, że spotkanie obecnego partnera popsuło relacje małzeńskie, że wcześniej nie chciałam odejśc. Chciałam, ale dopiero spotkanie jego dało mi do tego odwagę i siłę. I wiarę w to, że w życiu może być lepiej......Tego, co czuję dzisiaj, dzieląc życie z tym człowiekiem, życzę każdej z Was. Rozwód nie jest niczym dobrym. Ale niestety często dokonujemy niewłaściwych wyborów, popełniamy błędy. Nigdy nie jest za pózno, aby je naprawić. Dziś wiem, że w życiu szkoda każej sekundy, aby żyć byle jak. Życie jest wielkim darem, a ja nauczyłam się go szanować. W dniu, kiedy stałam się kochanką......

Zgadam się z poprzedniczkami. Nie obwiniam kochanki, chociaż jakiś żal na pewno jest. Ale to mąż przyrzeka wierność żonie a nie kochanka. Pewne rzeczy mogą się skończyć ,ale jak nie chcę z kimś być , to odchodzę. Najczęściej tak jest, że partner żyje w stanie zawieszenia, bo ten drugi się świetnie bawi. I to jest nie fair. Chodzi o uczciwość. Ciekawe co te drugie polowy w waszym przypadku mają do powiedzenia?

no trochę przegiełaś... z tego co mówisz, wcale takie miodzio w byciu ta trzecią nie było....

zycie jest darem - nauczyłam się tego, kiedy zdecydowałam, że będe zyć uczciwie, w zgodzie z moim sercem...
jak tak napiszesz, to się zgodzę.

ale nie z tym, że bycie kochanka okazało się darem.... ukrywałaś telefon? kłamałaś mężowi, że spotykasz się z koleżanką a szłaś na spotkanie z kochankiem? chowałaś się z nim w podrzędnych hotelikach? szukałaś alibi i musiałaś wiecznie w głowie mieć dwa scenariusze? bałaś się, że może mówisz przez sen? albo powiesz przez sen imię kochanka? zmuszałaś się do seksu z mężem, żeby nic nie podejrzewał??- ... taki to dar??

Witaj, mikaxxs1.

Piszę z pozycji drugiej strony - wkrótce byłej żony męża, który zamiast próbować rozwiązać problemy w związku, za które w przeważającej części sam odpowiadał, znalazł sobie "pocieszycielkę" - więc mogę nie być obiektywna.

Podziwiam Twój optymizm co do przyszłości Waszego nowego związku.

Obydwoje jesteście dla mnie osobami, którym nie można ufać. Obydwoje złamaliście obietnice, które złożyliście swoim małżonkom. Twój entuzjazm jest według mnie charakterystyczny dla każdego nowego związku - całkiem możliwe, że równie radośnie wchodziliście w poprzednie związki, nie wzięły się przecież znikąd, musiały zacząć się od serdecznych uczuć.
Nie potrafię usprawiedliwić zdrady. Albo się ma jakieś zasady albo się ich nie ma. Każde wyjaśnienie pt. żona zła była a mąż nie taki, są o kant rozbić - można się było rozwieść wcześniej, jak nie pasowało, co za problem. Tchórz oblatywał, żeby szczerze porozmawiać z drugą stroną? Już bardziej uczciwe (o ile w ogóle można tak to nazwać) - są wg mnie sytuacje "bo alkohol i jakoś się te nogi same rozjechały". Ale takie bycie z kimś, czasem latami, na siłę, aż się znajdzie ktoś kto bardziej odpowiada, to niby co to ma być? Dla mnie złożenie przysięgi oznacza zaprzestanie poszukiwań. To co zrobiliście obydwoje - to świństwo.

Tyle mojego - subiektywnego i pewnie podszytego emocjami zdania. Spokojnie możesz je puścić koło uszu, co zapewne się stanie.

a ja mam pytanie- jak długo mieszkacie ze sobą?

Z góry uprzejmie przepraszam, jeśli coś zrobię nietenteges z cytowaniem, pierwsza próba.
Ale się nie mogłam nie ustosunkować, no nie mogłam...

A jak Mama to przyjęła?

Się wie, jak sądzę. Się stoi na czyimś podeptanym zaufaniu.  Ale wiadomo, że się wszystkiego nie rzuci, bo to niewygodne jak nie ma pewności.

Lepiej dla kogo? Bo dla żony chyba nie. Nie wiem, co dzieci wynoszą z obserwacji takiego niby-związku.

Jak się małżonek zmienił nie do wytrzymania - nie trzeba od razu zdradzać. Uczciwa kolejność to: rozstanie z partnerem nr 1 i rozpoczęcie życia z nr 2.

Oszukanym? Że lata lecą?

Taa..I to wszystko robi się NIECHCĄCY. Samo
A żal do osoby zdradzającej największy ma się o to, że nie stać jej było na uczciwe podejście do sprawy, z szacunku do poprzedniego partnera, ze zwykłej przyzwoitości. Że nie dała zdradzanemu partnerowi szansy na decyzję, czy z kłamcą, manipulantem i tchórzem chce żyć. Skoro znajduje osobę, która takiego partnera chce - proszę bardzo. Szkoda tylko, że ktoś w tym układzie ma prawo do decyzji, a ktoś inny nie.

Oczywiście, że jest żal, tęsknota i ból. Ale nie ma UPOKORZENIA. Bo partner zachował się z szacunkiem. Dla mnie nie byłoby najgorsze odejście partnera, tylko kłamstwa i odbieranie mi prawa decyzji. Bo to godzi w moją godność.
Przykro mi słyszeć, że dla kogoś uczciwość, zasady moralne, szacunek dla drugiego człowieka to "wizje, wzory i pragnienia idealistyczne". Dla mnie to nie jest kwestia idei. Ja tak postępuję Ciekawa jestem Teo, czy od swojego partnera nie wymagasz/nie wymagałabyś uczciwości wobec siebie, gdyż jest ona tylko ideą?
Owszem, nie na wszystko jesteśmy przygotowani, na emocje na pewno nie. Ale od tego mamy rozum, żeby za jego pomocą podejmować decyzje. Zdrada, kłamstwo, stawianie własnej wygody ponad szacunkiem dla żony i kochanki (tak, kochanki też, bo prawdziwie kochający i szanujący partner nigdy nie postawiłby bliskiej osoby na pozycji "tej drugiej") jest wynikiem DECYZJI. Za którą należy wziąć odpowiedzialność.

Wydaje mi się, że mylisz upokorzenie ze wstydem. To jego wstyd, że z kimś spał będąc w związku, ale mnie upokorzył i obraził okłamując mnie, oszukując, manipulując. Osoba bliska, której zaufałam okłamuje mnie. Nie szanuje. To jest clue problemu. Nie mówię o tym , jak "ktoś powinien postąpić" tylko jak wygląda uczciwość. Dlaczego niby nie można przed wskoczeniem komuś innemu do łózka zachować się uczciwie? Momentem, kiedy należałoby się zastanowić, że coś jest nie halo jest uświadomienie sobie, że patrzę na inną osobę w kategorii "potencjalny partner" czy potencjalna zdobycz". Wówczas jest pora na zastanowienie się - co w takim razie jest w moim związku nie tak? Bo zakładam, że skoro się w związku trwało wcześniej, to się tego chciało, czyli taki zły znowu nie był. Następnie - próba naprawy, rozmowy, urozmaicenia, rozwiązania problemu. Nie udaje się, znaczy - źle nam już ze sobą, albo przynajmniej jednej osobie źle. Czyli rozstajemy się i mogę się rozglądać dalej. Jeśli przyczyną rozpadu związku ma być li i jedynie fakt, że się komuś wskoczyło do łózka pod wpływem impulsu, to o jakim prawe do szczęścia my tu rozmawiamy?
Jeśli natomiast w związku jest ogólnie źle i to wiadomo zanim impuls innej osoby się pojawi, to po co to ciągnąć? Nijak nie widzę nigdzie poparcia dla tezy, że przed wskoczeniem komuś innemu do łóżka nie można uporządkować swojego poprzedniego życia dając na to szansę również drugiej stronie.

Myślicie, że seks nie moze byc tylko seksem? Bez uczuć i czulości? Może i ja wierzę, choć nie popieram, że jak czasem facet mowi ze to tylko sekst to jest to prawda.

Wydaje mi się, że kobiety mają większy problem rozdzielenia seksu od miłości.

Był tylko seks dla niego. Ale jeśli dla niej to oznacza zdradę, ból, upokorzenie, brak zaufania, a jak się jest w związku to zdaje się liczą się uczucia i podejście obu stron, to przed takim "nic nie znaczącym seksem" należałoby się zastanowić - czy nie zrobię krzywdy tej ponoć kochanej osobie. Bo gdy się kocha potrafi się chcieć dobrze dla kogoś jeszcze poza sobą.
Natomiast jeżeli dla faceta przygodny seks jest ważniejszy niż nie robienie krzywdy partnerce to widać jej nie kocha. Tu nie chodzi o sam seks. Chodzi o to, co komu robi krzywdę. Dla jednej kobiety może to być epizod nie mający znaczenia dla związku. Dla drugiej - katastrofa. Związek zobowiązuje do brania pod uwagę podejścia drugiej strony.

Standardowo: czyli nawet po 10 latach ma do taty pretensje i go miesza z błotem przy nadarzającej się okazji.

To nie o to chodzi, że niewygodnie. Po prostu najpierw trzeba się upewnić, że się chce odchodzić, że chce się z tą drugą osobą stworzyć nowy związek.

Tak się łatwo mówi, ale dzieciom nie jest łatwo się z takimi sytuacjami pogodzić. I łatwiej jest z pewnością, gdy mają nowy dom, gdzie tworzą nową rodzinę, niż gdy np. mieszkają same z tylko jednym z rodziców. Tak ja uważam. I obstawiam, że dorośli boją się swoje dzieci niepotrzebnie skrzywdzić i np. przedstawić im nową wybrankę, po czym się okaże, że to jednak nie to, a np. dzieci zdążą się już do niej przywiązać. I dopiero będzie dramat.

I jak to sobie wyobrażasz w praktyce? "Kochanie, nie wiem jeszcze, czy ta kobieta jest dla mnie ważna, ale chyba mnie do niej ciągnie, więc lepiej się na wszelki wypadek rozstańmy"? A potem jak nie wyjdzie: "Wiesz co, to jednak była głupia fascynacja, Ty jesteś dla mnie jednak ważniejsza"? Ciężko jest podjąć konkretną decyzję, gdy się samemu nie ma jeszcze pewnej opinii na dany temat. I swoją drogą może być tak, że się tą drugą stronę kocha nadal, ale kochankę kocha się bardziej. I wtedy jest jeszcze ciężej podjąć decyzję, bo się samemu nie wie czego się chce.

Nie, że lata lecą, tylko że dana osoba tak się zmieniła, i to np. na gorsze, że już jej niejako nie rozpoznajemy. Choć o wygląd też może chodzić: jak się nam partner roztyje z lenistwa to co się dziwić, że nas już nie pociąga? Ludziom się często wydaje, że jak są w związku małżeńskim to już nic nie muszą, bo sobie "zaklepali" i mogą się wywalić na kanapę przed tv i mieć wszystko gdzieś. I naprawdę mało jest przypadków zdrady, że jedna strona była w 100% fair, a druga okazała się świnią. Zwykle po prostu ludzie nie potrafią się dogadać i ich drogi samoistnie się rozchodzą.

I zgadzam się z Teo, że największym problemem jest fakt, że nasz partner "wymienił" nas na inną. I nie ma tu większego znaczenia, czy seks uprawiali przed czy po rozstaniu. Ból dotyczy przede wszystkim poczucia, że jesteśmy gorsze, brzydsze, że tyle lat byłyśmy z kimś razem, a tu nagle on zamienia nas na kogoś, kogo zna krócej. Jak już wspomniałam moja mama nadal gada złe rzeczy na tatę, a jak spotkała razu pewnego jego obecną partnerkę to musiała mi potem oczywiście powiedzieć złośliwie "noo, za piękna to ona nie jest, ale przecież wygląd się nie liczy"...

Mam niestety wrażenie, że większość z was albo nie ma dzieci albo w sposób dla mnie niezrozumiały je pomija w tym wszystkim. Ja napisałam jasno, że właśnie ze względu na dzieci były u nas podejmowane próby ratowania naszych związków poprzez nasze rozstania się, była nawet terapia małżeńska. Która nic nie dała a tylko uświadomiła, że rozstanie jest nieuchronne. Ale pewnie kiedy spotka się kogoś ważnego, należy wpaść do domu i wszystko rzucić, a dzieci co tam, po co o nich myśleć.
Teraz jeszcze coś. Piszecie o tym jak to mąż/żona oszukał, zdradził, podeptał zaufanie.... Powiem ostro ale trudno, na głupotę zawsze tak reaguję: POPUKAJCIE SIĘ W TE SWOJE ŁBY! Kto tu kogo zdradził??? Mąż/żona , bo nie wytrzymał psychicznie wiecznego urągania, dyrygowania, wrzasków, rozkazów itd. itp. Czy zdradziła ta druga strona, która to nam ślubowała dbać o nasz związek, wspólnie nad nim pracować, być ze sobą, dbać O SIEBIE!!! A zaniedbała, pomiatała nami przez kilka dobrych lat, w nosie miała nasze uczucia i szacunek do nas. Ale to my mamy po tym wszystkim myśleć o szacunku dla kogoś, kto zmarnował nam kilka dobrych lat życia. Tak było akurat w moim  przypadku! O jakim szacunku mowa dla kogoś, kto przez lata miał nas za domową siłę roboczą. Traci się szacunek dla kogoś takiego. Mało tego. Kiedy się wreszcie odchodzi, to obok myśli o rozpadnięciu się rodziny, o tym, że coś nam w życiu nie wyszło pojawia się też inna myśl. Satysfakcja... tak, satysfakcja. Masz draniu za swoje, za to wszystko co mi zrobiłeś... Ktoś pomiata nami przez lata, nie wzruszają go nasze łzy, nasz ból. Ale my mamy obowiązek go szanować, on takiego obowiązku nie miał. Czy Wy jesteście normalne????
Przestańmy urągać nad skutkiem a zacznijmy się zastanawiać nad POWODEM. Gdyby ludzie bardziej się na tym skupiali mniej byłoby zdrad, kochanków, kochanek i porzuconych. Nikt normalny nie zdradza, nie porzuca ot tak, bez powodu. Nikt normalny. Nie mówię tu o zwykłych skokach w bok, zabawie na boku ot tak, dla zabicia nudy. Bo to jest nienormalne i tego nie pochwalam. Ale gdy ktoś niszczy nas jako człowieka, choć obiecał miłość i szczęście to należy mu się nie tylko porzucenie ale i solidny kop w tyłek! Bo to on nas zdradził a nie my jego.
TEO - jesteś bardzo mądrą kobietą. Mam nadzieję, że tak szczęśliwą, jak na to zasługujesz. Oby więcej takich rozumnych żon, a mniej będzie zdradzających mężów.

To ja Ci teraz odpowiem na co czekał mąż/żona. Bo zdaje się, że właśnie widzę brak konsekwencji w wypowiedziach. Czy to nie tutaj słyszę co drugie zdanie jacy to niechonorowi plugawcy uciekają, zdradzają, zamiast naprawiać/ ratować małżeństwo? Zdaje się, że właśnie tu. i przez te wszystkie lata pomiatania nie odeszłam, bo właśnie walczyłam o naszą rodzinę, o nas. Czasem padałam na pysk ale wciąż podejmowałam te cholerne próby dotarcia do niego, aby uratować nasze relacje, aby nasze dziecko miało RODZINĘ. Kochającą się. To właśnie to robiłam przez te lata. A czekałam nie na kochanka, ale na dzień, w którym dotrze do mnie, że choćbym się zesrała, to go nie zmienię. I potrzebowałam wyciągniętej ręki, która pomogłaby przez to przejść, bo widać sama nie miałam siły. TO ROBIŁAM PRZEZ TE WSZYSTKIE LATA!!!

to Ty się własnie tak wypowiedzialas a ja Cię zacytowałam.. i zacytuje jeszcze raz; wiecznego urągania, dyrygowania, wrzasków, rozkazów itd. itp.    skoro tak to przecież trzeba odejśc bo nikt sie nie będzie katował takim związkiem a dzieci tez nie będą miały szcześliwego domu prawda??  a może sie mylę??  popieram Cię dalej w kwestii naprawiania tego co złe sie pojawiło a było np. kryzysem.. ale z kryzysu partnerzy powinni wychodzic razem a nie we trójke.. Moja rodzina była szczęśliwa przez 14 lat.. a potem Pan mąz zrobił sobie dzidziusia z inna.. nie było kryzysu nie było czego naprawiac.. stało się to za moimi plecami.. nie mów mi czy jestem odpowiedzialna czy nie bo guzik mnie znasz.. odnosze się jedynie do twoich wypowiedzi... jestes szczęśliwa .. przeciez pisałam,że ok.. szkoda tylko, że między czasie zdradziłas.. ale każdy buduje sobie swoje szczęście na czym chce i jak chce... tak samo ze zdaniem na ten temat.. ja mam swoje a Ty swoje.. i po co tyle krzyku.. ?
powiem Ci na przykładzie.. teraz mam kryzys w moim związku.. dość poważny.. mam nadzieję, ze go przetrwamy.. gdzies tam daleko, za górami, za lasami.. ( dzieki Bogu sa te pieprzone telefony) jest mój eks.. facet cudowny i wspaniały.. mądry i prawdziwy mój przyjaciell.. mogę zadzownić.. pożalic się, poradzić nawet..  ale moja droga nie wyobrażam sobie walki z naszym kryzysem z posrednim udziałem mojego byłego faceta..Jestem przekonana a nawet pewna,że wiele moich kroków i decyzji miało by inny charakter gdybym go wmieszala w ta sprawe.. ale to ja... Ty jestes kims innym..

" Z kryzysu partnerzy powinni wychodzić we dwójkę a nie w trójkę"....... tak, masz rację. Ale też powinni z niego wychodzić we dwójkę a nie w pojedynkę, tak, jak było w moim przypadku, czy w przypadku mojego obecnego narzeczonego. Kiedy tylko jedna strona się stara to jest do bani. A ja nie budowałam swojego szczęścia na zdradzie jak mi zarzucasz. Ja zdradziłam, kiedy nie było już czego ratować i nawet mi się już nie chciało. Kiedy doszłam do etapu, że był mi na tyle obojętny, żeby stać mnie było na zdradę i nie myśleć już o nim.Żebym miała już w nosie co z nim, a zaczęła wreszcie myśleć co ze mną i z moim dzieckiem. Zdrada a zdrada to różnica. Ja się nie bawiłam. Mnie całkiem nieoczekiwanie w piekle mojego życia nagle  spotkało coś dobrego. I miałam rację, że skupiłam się na tym a nie na kimś, kto miał mnie w nosie przez kilka lat. I mnie i mojemu dziecku wyszło to na dobre. A on? Dostał to, na co pracował przez kilka lat. Czy mam wyrzuty? ŻADNYCH. Już nie....
Nie mówię o zdradzających dla rozrywki, bo tak lubią. Mówię o ludziach, którzy zaniedbują swoich partnerów, traktują jak własnośc o którą nie trzeba już zabiegac, a potem mają żal do losu i czują się wielce pokrzywdzeni. Bo "murzyn" śmiał się zbuntować, no jak on tak mógł.... I ta kochanka, taka wstrętna jędza. No jak ona śmiała być lepsza od mnie.
Aż ciśnie się wówczas na usta odpowiedz stara jak świat: MIAŁEŚ CHAMIE ZŁOTY RÓG......

Wszyscy o "gruszce", a Ty o "pietruszce"...
Doszłaś do ściany? Trzeba było się w porę.. wymiksować z tego toksycznego związku.
Byłam zdradzona i byłam kochanką...ale w życiu by mi nie przyszło do głowy, żeby uznać swoją postawę za godną naśladowania.
Nie! była zła! Byłam egoistką, bo chciałam na siłę mieć kogoś po zdradzie męża. To był błąd. Uważam, że mój partner też był egoistą. Po 2 latach, gdy już nie byliśmy razem...wrócił do swojej żony. A przecież ona taka zła była Taka "tępa Mietka" była...:D To cytat
Wychodzi, że mięli jakiś kryzys, a ja niepotrzebnie się wmieszałam w to. Tak samo może byłoby z moim małżeństwem, gdyby w czasie kryzysu nie wmieszała się 3cia osoba. Nawet mój były mąż ostatnio to stwierdził, że żałuje...a przecież taka nowa Pani była "wyjątkowa i wspaniała"...przez pół roku... Teraz by najchetniej wrócił do mnie.

A kryzysy? Są w najlepszych związkach...przykre, ale prawdziwe.

Droga autorko
rozumiem,że Twój partner stwierdził,że mu źle w swoim związku,że ma dość poniżania i urągania w momencie,kiedy poznał Ciebie? Kochanki mają to do siebie,że potrafią w przekonujący sposób pokazać i utwierdzić mężczyznę w tym jak to jest mu potwornie źle w związku.Widocznie potrzebował Ciebie,żeby to zauważyć.
Wcześniej nie dostrzegał...

OBOJE SA WINNI.

Wybacz Malwino ale to Ty guzik wiesz o mnie. Byłam zdradzona i wiem jak to smakuje.Ale byłam też na tyle naiwna, by to sobie tłumaczyć, by nadal coś ratować. Idiotka ze mnie.
Żony narzeczonego nie muszę sobie wyobrażać tak czy inaczej. Nie pozwoliłabym sobie na jej ocenę, gdybym jej nie poznała. Poznanie jej wyleczyło mnie z jakichkolwiek wyrzutów sumienia w stosunku do niej. To co wyprawiała z nim a co nadal wyprawia z ich dzieckiem, przed czym to dziecko musimy stale chronić to jakiś cholerny koszmar. Ale sąd uważa, że ma prawo do kontaktu, bo to mama. Mama.... nie skomentuję jej macierzyństwa.
A Tobie gojka powiem krótko. Mój partner pakował walizki jeszcze długo przed tym, zanim poznał mnie. Wówczas wmówiła mu, że to wszystko co robi to dlatego, że nie mają dziecka. Że jak będzie dziecko, to ona się zmieni. No i był na tyle durny, aby w to uwierzyć. Sobie zabrał jeszcze kilka lat, ale dziecku zmarnował dzieciństwo fundując mu taką mamusię. Mężczyzni też bywają naiwni, wyobraz to sobie. Jak widzisz nie żyło mu się słodko i nie ja tu byłam problemem. I się nie wybielam. Po prostu przeszłam na tyle dużo, że doszłam do pewnej granicy. Po przekroczeniu której nie pozwolę już się nikomu krzywdzić. A tym którzy krzywdzą, życzę aby poczuli smak zdrady i goryczy. Zasługują na to.Zasługują na to aby ich kopać po tyłku, tak długo, aż coś do nich dotrze.

Nie da się z Tobą merytorycznie dyskutować, bo niepotrzebnie obrażasz innych...

Prawie wszyscy napisali, że bywają złe żony/mężowie. I nikt tez nie twierdzi, że eks żona Twojego obecnego narzeczonego była wspaniała. Nie! Chodzi o kolejność. Jeśli ktoś próbował naprawiać i niewiele to dało, to wywiesza białą flagę, pakuje manatki i kończy związek. A nie szuka okazji (zastępstwa) i dopiero odchodzi już do kogoś.
O to w tym wszystkim chodzi. Nie żeby trwać w bezsensownym związki, bo takie są przecież

W kwestii formalnej, proszę mi przełożyć z lengłidż na nasze - kto to jest "ŻONA NARZECZONEGO"?  Tak w języku polskim, zrozumiałym dla mas, najlepiej na przykładach poproszę.

kriss
Jestes swietna to dobre hehhehe ,zona narzeczonego

kazdy kryzys mozna zarzegnac o ILE NIE POJAWI SIE OSOBA TRZECIA!!!!
inna sytuacja jest gdzie zona zdradza,pije bije .....................,ale tak sie rzadko zdarza nie badz naiwna
Najczesciej sa zdradzane kobiety wartosciowe i kobiece ,zreszta facet, ktory ma zla kobiete nie jest tak pewny siebie jak ten co ma dobra i piekna zone .Zapamietaj to sobie

Aż mi łzy pociekły
ale w dzisiejszych czasach jestem w stanie to sobie wyobrazić - na palcu serdecznym ślad po obrączce, a obok pierścionek zaręczynowy:)

Moj maz byl moim pierwszym ,bylam dziewica,mam ciekawa prace gdzie spotykam fajnych facetow ,nigdy nawet z nikim nie esemesowalam ,nigdy nie spojrzalam z pozadaniem -kochalam ,rozumiamialm do samego konca i dzis wezme rozwod niemajac kompletnie nic za uszami ,ani na sumieniu ,czyli?
Mozna ,mozna wyjsc z jednego zwiazku i ze spokojeem czekac co przyniesie zycie
Ale ja napisalam w wczesniejszym poscie ,ze zrobiliscie dobrze bo wzieliscie rozwody,i tego nie potepiam .

mikaxxs1...nie ma za co przepraszać.. jesteś kobieta doświadczona to się czuje.. ;-)) i prostuję to,że ktoś ma zdradę za totalne świństwo nie koniecznie jest człowiekiem idealnym.. mnie np. lata świetlne do ideału, popełniłam i popełniam w życiu tyle błędów,że szok..a zdrada jest dużym błędem.. nawet jeśli ktoś ma powody, ma wytłumaczenie... to tak się nie powinno załatwiać sprawy.. Ja staram się ze wszystkich sił nie robić tego czego nie chce żeby mi zrobiono.. tyle.. i nie jestem mocherowym beretem, ani wyznawcą Pis.. to tak na marginesie.. pozdrawiam..

Skoro nie masz wyrzutów sumienia dlaczego tak usilnie walczysz z przeciwniczkami zdrad? Po co Ci to? Po co ten wątek, który w tytule ma jednak wątpliwość? Chciałaś potwierdzenia, że wszystko jest w najlepszym porządku, życzeń szczęścia na nowej drodze życia? Ależ proszę uprzejmie - szczęścia życzę
Nie możesz mieć pretensji, że ktoś ma na temat zdrad swoje zdanie. Mamy swój bagaż doświadczeń, każda swój.
Nie jestem w stanie usprawiedliwić tego, że nie odeszliście wcześniej od małżonków. Wiem co oznaczają awantury i patologiczne układy w domu - naoglądałam się ich jako dziecko. Takie rzeczy nie przechodzą bez echa, to też wiem z autopsji. Zasłanianie się "dobrem dziecka" i ciągnięcie na siłę nieudanego związku wcale tym dzieciom nie musi wychodzić na dobre. Co z życia w takich rodzinach wyciągają dzieci?
Chyba, że chodzi o co innego. O strach, że samemu się nie da rady. I ciągnięcie tego na siłę, żeby jednak było się o kogo oprzeć. Bo to i finansowo i z ogarnianiem spraw - łatwiej. Z własnej wygody, nawet gdy już nie ma czego ratować, póki nie znajdzie się ktoś lepszy. A jak się znajdzie - to przetestować jeszcze trzeba, żeby nie wpaść z deszczu pod rynnę - o to chodzi? Ale dorabianie do tego ideologii "dla dobra dzieci"?
Macie rację teraz - próbując założyć normalną rodzinę. Ale wcześniej - to była zdrada i tyle. A zdrada z założenia nie jest niczym dobrym.
Wracając do tytułu wątku: kochanka nie zawsze jest winna. Dla mnie usprawiedliwia ją tylko jedna sytuacja: gdy nie wie, że partner jest w związku.
Nijak mi to nie pasuje do Waszego przypadku.
Powtórzę się: możesz spokojnie zlekceważyć moje zdanie na ten temat. Zwłaszcza, że wyrzuty sumienia masz już przecież za sobą. Więc - powodzenia .

W kwestii formalnej - TERAZ użyłaś przymiotnika BYŁA, wcześniej pisałaś tak:

Więc zacytuję klasyka Mleczkę "Obywatelu, nie pieprz bez sensu". Bardzo mnie razi Twoje wytykanie forumowiczkom RZEKOMEJ GŁUPOTY, PUSTYCH ŁBÓW CZY ALUZJE W KIERUNKU ROZUMNEGO CZŁOWIEKA. To jest zwykłe chamstwo. Tak po prostu. Są argumenty, na które można dyskutować. Tym bardziej, że żadna nie nazwała Cię tu w sposób obraźliwy, nie stwierdziła ze jesteś głupia, bezrozumna czy masz pusty łeb albo że się zwyczajnie puściłaś. Albo że Ci się coś w główce może nie zmieścić. Takich rzeczy nie było, więc zwróć proszę na to uwagę.

I ja jestem w stanie zrozumieć, że sytuację masz nie do pozazdroszczenia. Dlatego założyłaś ten wątek, szukasz opinii różnorakich. Myślę jednak że byłaś przekonana że wszystkie tu jak jeden mąż zakrzykniemy: "A nieee, jak Cię poniewierał, zasuwałaś w domu, znosiłaś, cierpialaś, to nieee, można było na bok pójść. Spoko luz, nic się nie wyrzutuj." I się przeliczyłaś, bo są różne zdania na temat, a wchodząc na publiczne forum - no naprawdę, nie trzeba być Einsteinem żeby się różnorodności poglądów domyślać.

Teraz a propos sytuacji w której jesteś na podstawie postów, które zamieściłaś. Dla czytającego nie wygląda to wcale tak zero-jedynkowo jak wymuszasz aby Cię odbierano. Bo ja widzę, że byłaś w małżeństwie nieszczęśliwa, że się dusiłaś, że były dzieci. Potem zaś pojawił się kochanek - żonaty koleś również się duszący. Piszesz (zachowuję chronologię wypowiedzi):

Czyli najpierw bylo dziadostwo w małżeństwie, potem wielka miłość. Następnie podajesz:

Czyli dla mnie jasno z tego wynika, że gdyby nie kochanek, to dalej żyłabyś byle jak. To poznanie i związek z nim był bodźcem do Twojego działania i w kierunku ewentualnych prób ratowania małżeństwa - piszesz o terapii (dopiero w późniejszych wypowiedziach), piszesz że poszliście do psychologa dziecięcego by spytać po poradę. I wszystko gra w teorii Twojej, bo w mojej jest tak;

Dziadoskie małżeństwo - ratuję, łatam, nie daję rady. Proszę o pomoc mediatora, terapia małżeńska. Równocześnie jestem w pełni świadoma jako osoba wybitnie rozumna, że moje dzieci nie mieszkają na księżycu, tylko ze mną i urągającym mi ich tatusiem pod jednym dachem. Wobec tego dochodzę do logicznego i nieskomplikowanego wniosku, że skoro ja mam do dupy, to dzieci to widzą i odbierają FATALNE wzorce. TU I TERAZ. Odbierają informacje że kobieta, która powinna być najważniejsza w życiu ich ojca - jest osobą najmniej ważną. I że tak można przez lata. Że tak wygląda rodzina, kochający się dom. Że kobieta ma być poniewierana, utytłana, zarobiona i jest OK. Nikt do psychologów ich nie ciąga z tego powodu żeby tlumaczyć i wyjaśniać. Następnie mamusia znajduje sobie pocieszyciela i DOPIERO WTEDY wszystko staje się jasne jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki - jego różdżki. Mamusia dostaje motyli w brzuchu, nagle ma siłę, moc, potęgę. Nagle rozumie że z dzieckiem trzeba iść do psychologa się podpytać, żeby dostać glejt że psychika dziecka pozostanie nienaruszona. To jest czysta manipulacja - dla rozumnego człowieka. Bo wszystko, ale to wszystko jest tu zrobione od dupy strony. I teraz szybciutko - kwity, opinie - w tym anonimowych forumowiczek, żeby uciszyć sumienie, czy co tam jest na stanie.

I jeszcze jedno - podniosę jeszcze raz to co napisalam w pierwszym poście w tym wątku - do podjęcia kluczowej, życiowej decyzji potrzebny był Ci następny facet. Nie własne upodlenie przy boku gościa który był Twoim mężem, nie Twoje dzieci, które na to patrzyły (nawet jak myślałaś że nie patrzą i nie chłoną), tylko właśnie FACET. Z jednego ramienia - uwiesiłaś się na drugim. Dla mnie, jako kobiety, jest to bardzo znamienne dla osób zwyczajnie niesamodzielnych. Które nie potrafią niepodlegle i z pełną odpowiedzialnoscią ponosić konsekwencji własnych wyborów. Potrzebują publiczności i klakierów - w postaci nowych partnerów - w tym przypadku.

Ja Ci życzę wszystkiego dobrego, mam nadzieję że Twój narzeczony stanie się dobrym i kochającym mężem, któremu możesz zaufać. Tylko sama wiesz, że z miłością jest jak z jazdą na autostradzie. Obowiązuje zasada ograniczonego zaufania. I jak masz na kogoś liczyć - to licz na siebie. Przede wszystkim. Mam nadzieję że wszyscy stworzycie fajną patchworkową rodzinę i już tylko dobre Was czeka.

W kategorii "tonący brzytwy się chwyta":

Tę powinność którą podajesz - jest widocznie Twoją powinnością. Moją ABSOLUTNIE nie jest. Mało tego - uważam ją - z perspektywy mojego wieku i przeżyć - za debilizm w czystej postaci. Całe szczęście, ze bozia dała mi jednak i rozum i urodę. Jak mogłabym decydować się na spędzenie z kimś reszty życia bez informacji czy mój ukochany, wyłoniony w wyśrubowanym castingu z setek kandydatów, jest fantastycznym kochankiem czy nie? No proooszę. Seks jest bardzo ważną sferą życia, jednym z potężnych filarów związku opartego właśnie na szacunku i wierności. Żadnych kotów w worku, pod ŻADNYM względem. Też wyskoczyła...z dziewictwem.

End_aluzja tak, jestesmy po rozwodach. Za chwilę zamierzamy wziąć ślub kościelny, gdyż oboje poprzednie związki zawarliśmy tylko cywilne.
Kriss - nie wiem ile czasu zajęłoby mi jeszcze siedzenie w chorym związku gdyby nie on. Nie będę się wymądrzać, bo poprostu tego nie wiem. Poznanie go z całą pewnością ten proces przspieszyło. Z mojego punktu widzenia - zaoszczędziłam sobie trochę czasu, którego kto wie ile jeszcze bym zmarnowała. Może miesiąc, może rok. nie wiem. A jesli chodzi o Twoje zarzuty pod hasłem uwieszenia się na innym, bo nie jestem samodzielna, to możesz je sobie między bajki włożyć. Prowadzę swój zakład i finansowo akurat mam się całkiem nie najgorzej. Mam też rodziców, na których mogę liczyć. Zatem nie o to chodzi. No chyba że mówimy o jakimś emocjonalnym uwieszeniu się. To może. Nie wiem. Skoro napisałam, że dał mi siłę, odwagę, że to przyspieszyło to chyba tak. Może jestem/byłam  słaba psychicznie. Widocznie tak, skoro się nie mogłam pozbierac tyle czasu. też nie wiem.
I na koniec tylko jedno jeszcze. Ja się jak piszesz puściłam.... hmmmm... Bardzo możliwe. Tylko jak Ty w tym świetle wobec tego wyglądasz? Casting na super kochanka jak piszesz jest zdaje się prostymi słowy puszczaniem się na prawo i lewo celem wyłonienia tego, który mi zrobi dobrze. Brawo. Aż boję się pomyśleć ilu w tym castingu zostało zaliczonych, czy też może Ciebie zaliczyło....hmmmm....
Ja poznałam mojego narzeczonego i zanim się jak piszesz puściłam, POKOCHAŁAM GO. Doceniłam to, jakim jest dobrym człowiekiem. Łóżko było dużo, dużo póżniej. I do głowy by mi nie przyszło, żeby w tym łóżku skupiać się na tym, czy robi mi lepiej niż ten, czy gorzej niż tamten. Ale może jestem mało nowoczesna . Sobie zatem życzę szczęścia przy tym jednym mężczyznie, a Tobie wobec tego udanych wrażeń na kto wie ilu jeszcze castingach. A jak wyłonisz tego najlepszego? Nigdy nie wiadomo, czy nie może być jeszcze lepiej . Wybacz te może mało delikatne stwierdzenia ale tylko odpowiedziałam na bądz co bądz Twoje słowa.
Czy ja się wybielam? Absolutnie nie. Nigdy nie mówiłam, że sposób w jaki doszłam do szczęśliwego życia teraz był super, godny pochwały itd. Ktoś mi zarzucił, że widzę zdrade tylko z jednej strony. A nie przyszło Wam do głowy, że nie piszę aby szukać ukojenia, bo mam je w domu, ale chciałam Wam pokazać drugą stronę medalu. Bo zdaje się, że to Wy znacie zdradę z tylko jednej strony.Ze strony zdradzonego. Piszecie o zdradzie, jako zabawieniu się drugiej osoby. I jesli ktoś rani, dla ranienia, to pal go sześć. Widocznie nie był Was warty. Ale ja opisałam konkretną sytuację. Moją własną. Gdzie nikt nie myślał o skoku w bok na chwilę, o zabawie. Gdzie z czwórki nieszczęśliwych ludzi, przynajmniej dwoje żyje dzisiaj tak, jak nalezy. Z radością patrząc na siebie nawzajem. Nie zrodziło się nasze wspólne życie może w chwale ideałów. Ale było warto. Przeszłabym to wszystko jeszcze raz gdyby było trzeba. Żeby żyć tak, jak żyję. Druga strona zawsze widzi inaczej. BYŁA żona mojego pana tez opowiada o nim historie niezwykłe. Jakim to on jest potworem, jak strasznie krzywdzi. To dlaczego tak za tym potworem płakała? A ja żyjąc z nim czwarty rok powiem jedno. Takiego "potwora"życzę w domu każdej kobiecie.