Czy taki związek ma rację bytu i może się udać?

Może, tylko po co??

Miłość miłością, ja w takie atrakcje średnio wierzę, chociaż pewnie są pary, którym się udało.
Inne priorytety, inny bagaż doświadczeń - dla mnie to za dużo.

W podobnym wątku pisałam o znajomej (29 lat), która ma kolesia w wieku 73 lat, niby są szczęśliwi, ale laska ma zapatrywanie na świat jak kobieta w wieku 70-80 lat, a nie młoda kobieta.

Jak miłość jest obustronna, ja bym się nie przejmowała rodzicami. Jeśli macie wspólne plany na przyszłość, jeśli Tobie nie będzie przeszkadzać ewentualna dominacja (z racji różnicy wieku on na pewno będzie próbował rządzić w związku), ja bym się cieszyła tą miłością. Jak ma być dobrze, to będzie.
A czy Twoi rodzice już go poznali?

Jezeli już mówimy o miłości to z samej jej definicji wynika, że jeżeli ludzie się kochają to pokonają wszelkie przeszkody. I tutaj to zależy tylko od Was samych. Jeżeli bedziecie tego naprawdę chcieli to oczywiście, że się uda. Według mnie jeżeli przejdziecie przez to wszystko razem i nadal będziecie się kochać to wszystkie problemy, które uda Wam sie pokonać jedynie umocnią Wasz związek i miłość.

Szanse powodzenia sa. Bliskie szansom wygrania w totka, no ale sa...

Zawsze wyznawałam zasadę, że to w gestii partnera leży przypodobanie się rodzicom wybranki, a nie w jej. Jeżeli on stanie na wysokości zadania i wyraźnie będzie widać, iż zabiega u nich o Twoje względy i ich akceptację to znaczy, ze jest to szczery i wartościowy człowiek, który na prawdę kocha. Jeżeli natomiast będzie frustratem i będzie miał pretensję do Ciebie, że Twoi rodzice go nie lubią to uciekaj, bo nic z tego dobrego nie będzie.

Czy jesteś gotowa na związek z mężczyzną, który miał własne życie, dorosłego syna i byłą żonę na karku? Bo oni nie znikną, nie przestaną go interesować tylko dlatego, że ma nową żonę.