wielki problem z teściową, rozstanie

To bardzo, bardzo smutne...
Widzisz, często w życiu spotkać można ludzi pozornie dorosłych, dojrzałych, samodzielnych... Ale w miarę poznawania to wszystko okazuje się jednym wielkim pozorem, bo tak naprawdę to są nadal dzieci... Dzieci niepotrafiące samodzielnie myśleć, żyć, mieć własny system wartości i coś, co o wszystkim decyduje: własne, niezależne zdanie. Szkoda, że Twój chłopak też do tej grupy należy. Ma wystarczająco dużo już lat by samodzielnie myśleć i wiedzieć, kto jest dla niego najważniejszy. Nie mamusia, tatuś, brat czy ciocia, a dziewczyna, z którą jest od dłuższego czasu, z którą chce ułożyć sobie życie. Wydawałoby się, że dorósł do roli mężczyzny, ale to tylko - właśnie - wydawałoby się... O ile na samym początku Waszej znajomości był zbyt młody by zaprotestować, by znaleźć w sobie siłę na przeciwstawienie się słowom własnej matki tak Ciebie obrażającym, o tyle w miarę upływu lat powinien był coś z tym zrobić. Nawet za cenę dobrych stosunków z własną rodziną powinien Ciebie chronić i bronić. To się nazywa lojalność w związku. Nie potrafił tego - to smutne.
Przykre, że dla faceta mamusia jest wyrocznią, autorytetem i ostatecznym sędzią.
Mógłbym pisać tu dalej całe tyrady na ten temat, tylko po co?
Dziewczyno, spróbuj ten podły czas przetrzymać, ale nie rób sobie wielkich nadziei. Facet musiałby błyskawicznie dorosnąć i stać się mężczyzną by ...postawić się intrygantce mamusi i zdecydować samodzielnie o swoim, Waszym życiu. Może to zrobi po jakimś czasie, gdy wreszcie do niego dotrze świadomość, że dzięki własnej bierności i spolegliwości stracił wspaniałą dziewczynę.
Poczekaj, myślę, że ten moment nastąpi. Sama tu nic nie zdziałasz.

Widzisz, Twoi rodzice okazują się wyjątkowo rozsądnymi i wspaniałymi ludźmi. To byłby doskonały pomysł.
Gdy - czytając Twój pierwszy post - natrafiłem na wzmiankę o mieszkanku umoszczonym przez "mamusię", czułem, co będzie dalej Tak, to było do przewidzenia: mamusia chciała mieć synka na oku...
Może pomysł Twojego Taty z tym mieszkaniem byłby wybawieniem?
Raz, zaczęłabyś samodzielne życie i ten fakt pewnie - dotarłszy do chłopaka - coś mógłby przyspieszyć? Chłopak nabrałby niepewności i skłoniłby się wreszcie do kontaktów z Tobą? Ale sama musisz być przekonana, że chcesz tego. Tylko już na innych zasadach - na Twoich! Być może "wyrwanie" tego chłopca spod sukienki mamusi zrobiłoby z niego mężczyznę...
Życie "tam", w tej twierdzy jego mamusi niechybnie skończyłoby się katastrofą: kolejną awanturą wywołaną przez rodzinkę, lub Twoim całkowitym pognębieniem.
Jeśli razem z tym chłopakiem - tylko z dala od jego rodziny. Tylko, że pojawia się tu pytanie: czy w obliczu problemów, kryzysu w Waszym związku, ten chłopak nie będzie uciekać do mamy...?
Wykorzystaj ten obecny czas nie na rozpamiętywanie i smutek, a na zweryfikowanie wszystkiego, czego pragniesz w życiu i czego oczekujesz ze strony partnera - a potem konsekwentnie to wprowadzaj w życie...
Powodzenia i głowa do góry!

Nie sądze abyś była szczęśliwa w tym związku w przyszłości. Twoja jeszcze nie teściowa najwyraźniej Cię nie lubi i nie sądze aby sie to kiedykolwiek zmieniło. A twój mężczyzna jest pod dużym wpływem swojej matki i to pewnie również nigdy się nie zmieni. Jesli nie chcesz cierpieć w przyszłości zakończ ten związek teraz...
Pozdrawiam i życzę podjęcia właściwej decyzji.

A za co konkretnie chcesz przepraszac?

za to, że już wcześniej nie działałam by poprawic nasze stosunki

Uważasz, że będąc sobą, traktując innych nie w sposób wiernopoddańczy, mieć własne "ja" - to psucie stosunków? Uważasz, że koegzystencja w rodzinie polega na całkowitym podporządkowaniu się i wyzbyciu własnych myśli i systemu wartości?
Zupełnie Cię nie rozumiem...
Wiesz, miałem kiedyś trochę porównywalną sytuację. Byłem w związku, przez ponad trzy lata. Jednak rodzinka tak potrafiła namieszać, że musiałem wybierać: upodlić się i podporządkować, zrobić z siebie szmatę, łykać każde chamstwo, czy być sobą i - mimo żalu - zakończyć związek. Wybrałem to drugie i nie żałuję, aczkolwiek nie było to lekkie... Gdybym wybrał poddanie się - czułbym niesmak i byłbym szmatą...
Jesteś dorosła i świadomie podejmujesz decyzję. Później przyjdą konsekwencje.

ja wiem. rozumiem o co Tobie chodzi, ja chce miec swoje zdanie, byc sobą ale zrozumiałam że czasem nie warto go mówic głośno, a przemilczec, nawet jeśli mam rację, to są jednak ludzie starsi, i choc się mylą wobec mnie to ja nie moge nic na to poradzic, musze przymknąc oko, ukorzyc się i przeprosic, nawet jesli nie jestem winna, a prawda jest taka że musze przyznac, mieszkałam tam tera 4 miesiące i nie zrobiłam nic aby naprawic te nasze oschłe relacje,a raczej brak lekacji, ale to tez dlatego że czułam w środku siebie, że jeste tam niechciana i bałam się otworzyc, może jak się otworze to wszystko zmieni.....

ale czemu zaraz, że wchodze do klatki?? może oni naprawde mnie w końcu polubią jak zaczne się starac aby mieli o mnie dobrą opinię, fakt że to wymaga schowania dumy i poczucia wartości glęboko... ale może warto, ja bardzo bym chciała żeby szczerze mnie pokochali, po zatym ja i XXX chcieliśmy miec dziecko razem, moze to ich ruszy?? dziecko wszystko chyba zmienia, a to byłby jego mamy 1wszy wnuk

Oby... A nie bierzesz pod uwagę tego, że "mamusia" zasugeruje synalkowi, że pewnie się puściłaś, że to nie jego dziecko? Chcesz się związać z takim chłoptasiem, nie mężczyzną? Podporządkujesz się a i tak niczego tym nie zyskasz. Wybacz, ale chamstwo ludzi na starcie znajomości nie rokuje na przyszłość dobrze... Ich chamstwo od początku - bez dania podstaw - zaznałaś. Powinnaś trzymać się od takich osób jak najdalej, chyba, że polubisz pomiatanie sobą...
Przemyśl to jeszcze raz, na spokojnie.
Ja poddaję się już, bo widzę, że chcesz w tą "rodzinkę" się ...zanurzyć.

Początkowo czytałam twój post z nadzieją, skoro wyprowadziłaś się z tego gniazda żmij, to znaczy, że wiesz,co to godność i poczucie własnej wartości.

Potem czytałam z coraz większym smutkiem i rozczarowaniem...przykro się to czyta, kiedy się widzi, jak na własne życzenie chcesz się zniszczyć, chcesz wrócić do gniazda żmij, dać się im gryźć i pomiatać sobą i przepraszać, że żyjesz...W imię 'miłości'???

Jedyne wyjście, to żyć oddzielnie od jego rodziny, ze świadomością, że zawsze będą cię nienawidzić. Jest jeden mały problem - twój narzeczony. Niestety, zgadzam się z opiniami, że nie dorósł do małżeństwa, zawsze był i ciągle jest synkiem mamusi. Jego zachowanie nie świadczy o tym, żeby chciał to zobaczyć i zmienić.

To przykre, bo jesteś z nim kawał życia, rozumiem, że nie umiesz sobie wyobrazić życia bez niego, ale weź oddech i popatrz realnie na tą sytuację. Co byś zrobiła, gdyby ktoś obcy cię wyzwał, kazał ci spier...ać? Przeprosiłabyć za to z kwiatami?! Czemu chcesz pozwolić się zgnoić tej rodzinie w imię 'miłości'?Myślisz, że jak przez 7 lat cię nie zaakceptowali, to teraz to zrobią?

Ech, mam wrażenie, że piszę na próżno, bo już podjęłaś decyzję, ale twoja sytuacja mnie poruszyła...Weź głęboki oddech i przeczytaj jeszcze raz wszystkie powyższe posty....Nie niszcz siebie i swojego życia... To są toksyczni ludzie i nie ma wytłumaczenia dla ich chamstwa, nic co zrobisz, ich nie zmieni, a będą cię tylko jeszcze bardziej gnębić.

ja nie czuję się tak jakbym to ja się wyprowadziła, tylko wyje....bana się czuję bałam się, że jego mama przyjdzie na górę i mnie wyrzuci byc może uciekłam jak tchórz od XXX ale czułam się mega upokorzona

Dziewczyno, otrzezwiej! Po kiego licha pchasz sie tam gdzie Cie nie chca? Ani Twoj "ukochany", ani jego rodzina. Serio pasuje Ci bycie niechcianym pomiotlem?
Zapewniam Cie, ze jesli ten facet naprawde chcialby z Toba byc, to zrobilby wszystko, stanalby na glowie, zebys czula sie dobrze i komfortowo w jego rodzinie. Tak robi mezczyzna. Kilka takich historii widzialam wsrod znajomych i naprawde, nawet najbardziej zwichrowana mamuska nie rozbije zwiazku, jesli facet naprawde kocha. Zastanow sie na chlodno czy ten Twoj tak samo "nie moze bez Ciebie zyc" i tak samo jak Ty probuje poruszyc niebo, ziemie i jest gotowy wyrzec sie wlasnej godnosci zeby zyc z Toba?

PRzeczytaj raz jeszcze swoje posty. Zastanow sie co Ty bys poradzila komus kto te posty pisal.

JEstes jeszcze naprawde bardzo mloda, to jest -jak sie domyslam - Twoj jedyny zwiazek w zyciu, wiec masz prawo nie wiedziec, ze taka sytuacja nie jest normalna. MAsz prawo nie wiedziec, ze w zwiazku chodzi o szacunek, zaufanie, o to, ze wobec problemow staje sie ramie w ramie z partnerem, a nie strzela focha i nie odbiera telefonow i wielu innych rzeczy. Ale jesli dasz sobie szanse, to jeszcze sie tego dowiesz. Niekoniecznie z tym panem. Nie odbieraj sobie szansy na normalnosc.

Za duzo filmow romantycznych sie naogladalas. Jesli cos wymaga wyrzeczen i pozbawienia sie godnosci, to nie jest milosc.
Ale co kto lubi. Milego bycia podnozkiem.

A i jeszcze jedno - odpowiedz sama sobie: jak ten chloptas o Ciebie dotychczas zawalczyl, co poswiecil? Bo mezczyzna go nie nazywaj, bo to ujma dla mezczyzn. To jest dzieciak siedziacy pod mamusina spodniczka, dla ktorego co powie mama to swiete i gotow w imie swietosci mamusi krzywdzic kobiete, ktora ponoc "kocha".  Pomysl racjonalnie - jaki kochajacy czlowiek wymusza na obiekcie swojego uczucia znoszenie niesprawiedliwych upokorzen?

Twoja rzecz. Lubisz sie biczowac, to swietnie wybralas i partnera i przyszla tesciowa. Meczennictwo gwarantowane.

ja poprostu wierze w to że on się za mną wstawi przed rodzicami, ze wszystko się ułoży kroczek po kroczku, bardzo kocham go a czas leczy rany, mnie naprawde zranili jego rodzice ale miłosc do niego sprawia ze chce o tym zapomniec, nie mozna całe zycie chowac żalu i naprawde chce jak najlepszych relacji z jego mamą, nikt nie jest idealny, szkoda mi tylko ze oni mnie tak nienawidzą, bo ja naprawdę chcę jak najlepiej

Moim zdaniem się nie wstawi. Już by to zrobił. Nawet bratu nie potrafił określić granic.
Jeśli naprawdę chcesz z nim być - szykuj się na to, że zawsze będziesz na drugim/trzecim planie.
Jeśli ta kobieta odnosi się tak do Ciebie - obcej osoby - to mogę się tylko domyślić co sączy do ucha synkowi. Kropla drąży skałę.
Może faktycznie czas uleczy tę ranę, ale będą następne. Będziesz się dawać poniżać "w imię miłości"?  A czy aby ta miłość obustronna?
Się tak w sumie zastanawiam - czy naprawdę to taka wielka różnica, kto krzywdzi - czy partner, czy matka partnera, który się temu przygląda, nie reaguje, czyli - pełna aprobata?