Kontrola! Mam tego dosyć!:/

to przez to, ze on taki jest, taka ma osobowosc i to sie nie zmieni dopoki wyraznie nie powiesz mu, ze nie bediesz czegos takiego tolerowac, albo nauczy sie Ci ufac albo ten zwiazek nie ma sensu

Próbujesz tłumaczyć?
On, przepraszam, mało inteligentny? Niekumaty?

On Ciebie, z dobrym skutkiem, ubezwłasnowolnia.
Ty mu na to pozwalasz. Tak, tak, pozwalasz. Jak inaczej traktować Twe słowa o tłumaczeniu mu spraw oczywistych? Jak inaczej traktować sytuacje, w której nie idziesz do swych znajomych bo on Ci nie pozwala? Jak inaczej traktować Twe słowa, że on ma nad Tobą kontrolę? ma, bo mu ją dałaś i dajesz.

To nie jest żadna jego troska o Ciebie.
To jego troska o swoją własność. Bo ty jesteś jego własnością. I on swą własnością rozporządza zgodnie z własnym uznaniem.

Dałaś się zamknąć w klatce. On, dobrowolnie, Ciebie z niej nie wypuści.

Czyli co ja mam zrobić. Od razu, definitywnie zerwać?:( Czy spróbować, znowu i znów rozmawiać.

Mówiłam, moim rodzicom, że muszę sobie od Filipa odpocząć, ale oni byli przeciwni. Co im do tego??!!
Jestem zmęczona. Chciałabym, pójść na jakąś imprezę upić się i mieć święty spokój, ale nawet tego nie mogę zrobić.
I jeszcze to jak wypychają mnie, żeby z Nim zamieszkała. Katastrofa. Chcialabym, żeby wszyscy zaakceptowali moje prawa. W szczególności Filip i wtedy mogłabym z nim dalej być.

A może zacznij od tego, byś sama dbała o swe prawa?
Inni, w tym rodzice, będą musieli się z tym pogodzić.

To Twoje życie, Twoje wybory, Twoje decyzje.
Inni mogą tylko podpowiadać. Ty zaś z tych podpowiedzi nie musisz korzystać, jeśli nie są zgodne z Twoim zdaniem.

Oj oj oj w żadnym wypadku nie decyduj się na wspólne zamieszkanie - to by było jedynie przyzwoleniem do wykonania kolejnego kroku z jego strony w celu objęcia całkowitej kontroli. A wtedy już nie będzie żadnego wyjścia bez uzyskania zgody - nawet w celu wyrzucenia śmieci. No bo przecież tam możesz spotkać sąsiada i uciąć sobie pogawędkę przy trzepaku... Potem nastąpi etap dobierania garderoby - pożegnaj się z krótkimi spódniczkami, bluzkami, które pokazują nieco więcej niż obojczyk czy butami na obcasie - to przecież przyciąga uwagę facetów. Następnie poleci Ci pójść do fryzjera i na przykład zafarbować włosy na taki kolor, jaki jemu się podoba u kobiet. Jak zaczniesz chodzić do pracy, będzie do Ciebie przyjeżdżał w porze lunch'u, aby skontrolować czy przypadkiem nie zapytasz jakiegoś faceta o podanie soli..
Wbrew pozorom nie ma w tym nic śmiesznego ani ironicznego, bo właśnie tak będzie wyglądało Twoje życie. Pierwsze kroki już zostały poczynione - odsunął Twoich znajomych tak, abyś straciła z nimi kontakt na rzecz tych, których on zna. Odwozi i przywozi ze szkoły, abyś na przykład nie zdecydowała się wpaść z koleżanką do kawiarni na pogaduchy. Nawet gdy chcesz się sprzeciwić, on nie przyjmuje tego do wiadomości, bo przecież to on ma władzę w Waszym związku, więc nie do pomyślenia jest, żebyś to Ty o czymś zdecydowała.

Według mnie ten człowiek już się nie zmieni, bo tak został wychowany. Ma Cię na własność i może sobie z Tobą robić co Ci się podoba.
Wkrótce odczujesz samotność, bo oprócz niego nie będziesz miała nikogo, komu chociażby mogłabyś się wyżalić.
Dziwi mnie jedynie, że potrafisz kochać takiego człowieka (jeśli to naprawdę jest miłość), który tak naprawdę nie ma dla Ciebie szacunku, a jedynie widzi profity z trzymania Cię przy sobie. On wie, że gdy już ulegniesz mu w całości, będzie miał służącą, która przybiegnie by spełnić każdą zachciankę.
Według mnie tkwisz w patologicznym związku, gdzie nie ma partnerstwa.

Liz obawiam się, że jeśli dalej będziesz ciągnąć ten związek to wylądujesz tu w wątku "Kobiety kochające za bardzo". A skoro już o tym piszesz, włączając tytuł, to znaczy że masz problem. Na mój gust, chcesz zerwać,ale chcesz by Cię tu jeszcze ktoś utwierdził i przekonał. I szczerze..warto posłuchać rad starszych koleżanek i nie tracić więcej czasu na kogoś, kto będzie żył za ciebie. Za kilka lat i tak odejdziesz, wtedy będziesz sobie wyrzucać, że tak późno.
Chyba że tobą tak Filip zawładnie, że staniesz się kolejną, umęczoną w związku kobietą. Wtedy znów będziesz szukac pomocy na forum ale już w innym dziale.

Liz pamiętaj: to nie średniowiecze gdzie sprzedawano córki wybranemu mężczyźnie! To TWOJE ZYCIE!: piękne, młode, barwen, pełne możliwości i....JEDYNE! proszę Cię, nie popełniaj życiowego błędu! Nie możesz być z facetem, który ma problemy ze sobą tylko dlatego że mamy sie kumplują! Weź ster w swoje ręce !! Pamiętaj, ze możesz liczyć na wsparcie i tutaj i na pewno przyjaciółki, która zapewne jakąś masz!

Rodzice...pogodzą się bo nie mają wyboru!

jakby co, daj znać, odbijemy Cię !

Liz, współczuję Ci z całego serca i tak jak reszta dziewczyn uważam, że powinnaś od niego odejść. Nie może być tak, że jesteś jego własnością, związek musi być oparty na partnerstwie. Będzie Ci na pewno ciężko sprzeciwić się jemu i dwóm rodzinom naraz, ale, do cholery, to Twoje życie! Powiedz im stanowcze "nie" i zrób po swojemu, pokaż, że nie jesteś bezwolną małą dziewczynką, której sensem życia jest zadowalanie innych. Kieruj się przede wszystkim swoim własnym dobrem. A jak sobie potem znajdziesz porządnego faceta, który Cię będzie szanował (a przecież na studiach poznasz mnóstwo nowych osób, więc może ktoś ciekawy się tam pojawi), to rodzice pewnie nie będą mieli nic przeciwko, bo będą widzieli, że jesteś szczęśliwa.

Chorą zazdrość się leczy. Proponuję ci postaw się mu. Jak przyjedzie po ciebie pod szkołę powiedz mu że chcesz jechać autobusem. Bądź stanowcza. W innych sytuacjach też się postaw. Idź na imprezę a następnego dnia powiedz mu że byłaś imprezie.

Nie daj się owinąć wokół jego palca.

Ten facet zrobił z Ciebie niewolnice i bardzo Cie ogranicza. W takim ukladzie nie możesz funkcjonowac jak normalny człowiek, wszystko co robisz jest zależne od niego... To nie jest związek, tylko niewola! Partnerzy w związku powinni oboje być wolni, a Ty robisz wszystko jak on Ci każe. To nie jest żadna troska. Facet po prostu traktuje Cie bardzo przedmiotowo, jak swoją własność.. Jeżeli zgodzisz się na to, to na pewno nie będziesz szczęśliwa. Im szybciej zerwiesz tym lepiej i w końcu zaczniesz życ! Nie przejmuj sie rodzicami, to Twoje życie i masz prawo do szczęścia.

Liz - zazdrość faceta o nas bywa miła i słodka. Ale to co opisałaś, to chorobliwa zazdrość, to już jest naprawdę oznaką braku stabilności psychicznej. Długo tak nie pociągniesz. Minie pierwsze zauroczenie, a Ty będziesz po uszy w bagnie.

Jak bym słyszała moją siostrę... ;/

Tylko jedna różnica, zaczelo się własnie od takiego kontrolowania, poźniej detektyw jak nie mogl jej kontrolowac, a na koniec kilka razy ją uderzył jak nie chciała mu się podporządkować...

Radzę dobrze zastanowić się nad związkiem i gratuluje przejrzenia na dwa oczka, niestety moja siostra jeszcze tego nie potrafi

Poczyniłam pierwsze kroki. Oświadczyłam moim rodzicom, że zrywam z Filipem. Oczywiście mieli swoje ALE... zaczęli go bronić, jak zwykle. Nie mogłam nawet dokończyć tego co im chciałam powiedzieć. Wyprowadziłam się. Własnie rozpakowuje moje walizki. Mieszkam teraz z ciocią. Ona jedyna z rodziny mnie rozumie w tej sytuacji. Filip dobija się do mnie.. piszę sms, gdzie jestem itd.
Pewnie moi rodzice mu powiedzieli, że się wyprowadziłam. Zaraz mu odpiszę i się umówimy. Trzymajcie kciuki.

Jak już wcześnie wspominałam oni go uwielbiają. Jestem kompletnie inna niż moi rodzice. Mam inne wartości.
A Filip według nich jest idealnym kandydatem na męża. " jest bogaty, przystojny, mądry.. po studiach, lubimy się z jego rodzicami... jesteśmy już jak rodzina.." bla bla bla bla.

nie mogę wyjechać do innego miasta na studia, bo musiałabym zacząć pracować na cały etat, żeby jakoś żyć.., bo już teraz nie mogę liczyć na rodziców. Wiem, że mogę liczyć na moją ciocię i mogę mieszkać u niej za darmo.. a na swoje potrzeby zarobię.

i uważaj na siebie!! cholera wie, co mu do łba może strzelić..ja bym zaopatrzyła sie w gaz pieprzowy .

trzymam kciuki.

To już chyba koniec... spotkałam się z nim. Powiedziałam, że nie chcę dzielić domu i życia z kimś takim. Wytknęłam mu wszystko. Historia się powtórzyłam... próbował mnie przekonywać, żebym z nim została, gdy ostatecznie powiedziałam mu nie... zamachnął się na mnie. Na szczęście mój kolega i kuzyn obronili mnie przed nim. Odbyła się mała bójka, między ich trojką. Mam nadzieje, że już więcej go nie spotkam. Nie mogę powiedzieć, że jest mi lepiej. Czuję się fatalnie. Chce mi się płakać.

Dobrze zrobiłaś. Miałaś dużo szczęścia, że nie byłaś sama. Musisz być teraz konsekwentna w swoim postanowieniu. Nie daj się, wszystko się ułoży. Rodzice też powinni zauważyć niedługo jak bardzo się mylili.

Nie byłabym jednak pewna czy to koniec.. przy tak zaborczej osobowości byłoby dziwne gdyby dał spokój. Jedno jest pewne - przydałaby mu się pomoc psychologa.

Pozdrawiam ciepło

Jestem z Ciebie dumna
Słuszna decyzja - sama widzisz, że w przyszłości byłby zdolny nie tylko do przemocy psychicznej... Wiem, że teraz będzie Ci ciężko, bo w Twoim życiu nastąpiło mnóstwo zmian w tak krótkim czasie. Ale dobrze, że masz wsparcie swojej cioci. Rodzice z czasem ochłoną i też wyciągną do Ciebie rękę - w końcu to Ty jesteś dla nich najważniejsza, a nie Filip...
Jesteś jeszcze młoda, na pewno poznasz mężczyznę, który będzie Cię traktował jak wyjątkową osobę - bo taka właśnie jesteś

Nie musisz od razu wyrzucać całego telefonu możesz go wpisać na tzw czarną listę kontaktów lub zablokować połączenia przychodzące z jego numeru. Ale jeśli chcesz możesz kupić nową kartę i mieć nowy numer, który podasz tylko osobom, którym ufasz. Nie słuchaj jego gadania, że to jeszcze nie koniec, że jeszcze wrócisz - on jest tego taki pewny, bo wie, że sama jesteś jak bezbronna owieczka, którą zazwyczaj on kierował.

Nie uginaj się pod jego presją, pokaż wszystkim, że jesteś konsekwentna w swojej decyzji - gdybyś teraz zaczęła się wahać i rozważała powrót, wyszłabyś na niedojrzałą dziewczynkę (ku uciesze rodziców i Filipa) i zawiodłabyś swoją ciocię, która popiera Twoją decyzję. Ale przede wszystkim zawiodłabyś i zdradziła samą siebie.