Jak przekonać rodziców do wspólnego mieszkania przed ślubem?

Myślę, że jedyny problem obecnie to ten, że rodzice Cię utrzymują i musisz się nieco do nich nadal dostosowywać. Jak już będziesz finansowo niezależna, to możesz robić co chcesz i sama o sobie decydować. Rozumiem Twój problem, bo sama bym chyba zwariowała z takimi rodzicami, na szczęście moi są bardziej "do przodu" i nie mają nic przeciwko, że mieszkam razem z moim chłopakiem Ja bym spróbowała z mamą jeszcze raz porozmawiać. No i wiesz co, naprawdę aż ciężko uwierzyć, że Twoi rodzice nadal wierzą, że w wieku 22 lat jesteś dziewicą... Ja bym im powiedziała prawdę, może wtedy by im się oczy otworzyły. I co z tego, że Cię wychowywali po katolicku, ja potrafię na palcach jednej ręki wymienić katolików i katoliczki, które faktycznie z seksem do ślubu czekały... Więc najwyraźniej ta zasada w praktyce nie obowiązuje, skoro 90% wyznawców jej nie przestrzega. No i kolejna rzecz: rozumiem, że mama boi się opinii innych ludzi, ale... kto jej każe wszystkim sąsiadkom rozpowiadać, że właśnie wyprowadziłaś się do chłopaka, choć nie macie jeszcze ślubu? Czy może aż tak wredne sąsiadki macie, że codziennie czyhają na Ciebie w oknie, żeby Cię przyłapać, że nie wróciłaś na noc do domu? No i to, że masz 22 lata znaczy, że prawnie jesteś osobą dorosłą i możesz robić co Ci się podoba. I jeszcze jedna kwestia: Twoja mama najpierw mówi, że obchodzi ją, co inni ludzie powiedzą, a potem na Twój argument, że ludzie się już takimi rzeczami nie przejmują, bo to się stało normalne stwierdza, że ona się przejmuje i... co z tego, że ludzie tak nie uważają... No to albo się przejmuje zdaniem innych albo nie, z jednego z tych punktów musi zrezygnować

Dlatego też czekam tylko aż skończy się rok szkolny i będę mogła zacząć szukać pracy. Niestety obawiam się, że jeśli będę już miała pracę, rodzice nadal zostaną przy swoim...

Mimo tego, że jestem z mamą bardzo blisko, to wstydzę się powiedzieć jej tak po prostu "Mamo, nie jestem już dziewicą" - chyba dostałaby zawału.

Dziś powiedziała mi, że jak ją koleżanki w pracy pytają, czy mam chłopaka i z nim śpię, to musi kłamać, że z nim nie śpię, bo się za mnie wstydzi...

O tym też już z nią rozmawiałam... na najprostszym przykładzie ze szkoły:
[M: Dostałaś jedynkę! - J: Ale Ania też dostała.. - M: Nie interesuje mnie Anią!]
lub [J: Dostałam jedynkę. - M: A Ania co dostała? - J: Piątkę. - M: Dlaczego Ania może dostać piątkę, a Ty nie?! - J: Zawsze mówisz, że Ania Cię nie interesuje. - M: Wolę Cię porównywać do lepszych, niż do gorszych..]
o i o, tak to jest...

Gdybym była niedojrzała, to właśnie nie przejmując się i nie licząc ze zdaniem rodziców, spakowałabym się i wyprowadziła. A ja chcę to zrobić nie kłócąc się z nimi, bo rodzina jest dla mnie bardzo ważna.

Sama chcę się odciąć od ich kasy - zamierzam zacząć szukać pracy od lipca!
'Ale za tą decyzją idą konsekwencje: prawdopodobne niezadowolenie rodziców' - no co Ty nie powiesz? A jak myślisz, po co założyłam ten wątek?

Może i rodzice zostaną przy swoim, ale wtedy będziesz niezależna finansowo i będziesz mogła się wyprowadzić. Rodzice będą musieli się z tym pogodzić, że mają już dorosłą córkę. To Ty powinnaś decydować o swoim życiu - nie oni, od nich możesz zbierać tylko rady. Kiedyś trzeba odciąć pępowinę, często jest to trudne dla obu stron.

Ja też mam bardzo dobre relacje z moją mamą, ale nie widzę powodu, żeby z nią rozmawiać na tematy intymne. Gdyby mnie zapytała sama, pewnie bym jej powiedziała co i jak, ale tak to po co to poruszać? Jeżeli nie czujesz takiej potrzeby nie musisz nic mówić.

To już przesada, niech koleżanki pozaglądają do łóżek swoich dzieci, wiesz co moja mama pewnie by takie znajome szybko zgasiła znając ją już więcej by o takie rzeczy nie pytały

Krótko podsumowując, musisz podjąć konkretną decyzję, będziesz miała pracę, czujesz się dojrzała - wyprowadź się. Dwoje ludzi tak naprawdę poznaje się, wtedy kiedy razem zamieszka (dużo może się odmienić!), Wy nie macie długiego stażu w związku, chcecie się pobrać, tak więc wspólne mieszkanie to dobre rozwiązanie. Rodzice z czasem pogodzą się z tym i zapewne to zaakceptują, im jest po prostu ciężko przyjąć do wiadomości, że ich dziecko dorasta i staje się niezależne.

Nie ma co się oszukiwać mało kto dzisiaj żyje moralnie, wiele par mieszka bez ślubu i mają się dobrze.
Miałam w liceum koleżankę, która wzięła ślub w klasie maturalnej, tylko dlatego żeby zamieszkać ze swoim chłopakiem. Bardzo jej na tym zależało. Rodzice nie pozwalali jej  nawet zostawać u niego na noc, ojciec też twierdził, że jej do ślubu nie popycha - ale bardziej świadomie, bądź też nie to robił. Każdy był zdziwiony, że tak szybko się pobierają, ale cóż innego wyjścia nie mieli chcieli być razem, nie było mowy o wspólnym mieszkaniu przed. Ostatnio ją spotkałam po paru latach i wygląda na szczęśliwą, chociaż sama przyznaje, że jakby jej rodzice nie byli tacy stanowczy w tej kwestii to pewnie by do dzisiaj nie była żoną.

Rozumiem Cię doskonale, chciałabyś mieszkać ze swoim chłopakiem, ale także żyć w zgodzie z rodzicami, tylko, że to całkowicie się kłóci z ich przekonaniami.
Musisz być konkretna, powiedz im, że szanujesz ich zdanie, jednak Twoje jest całkowicie odmienne w tej kwestii, poproś, aby chociaż starali się to zaakceptować, nic więcej nie możesz zrobić. Jesteś dorosła, masz prawo wyboru i podejmowania samodzielnych decyzji.
Twoja mama nie powinna się oglądać na to co mówią inny ludzie, jak oni będą chcieli Cię obsmarować to znajdą ku temu niejeden powód.

Chyba masz rację. Nie mam innego wyjścia...

Wiem, stwierdziłam jedynie fakt. Nie mam żadnych pretensji jestem wdzięczna, że w ogóle ktoś mi coś doradza.

Completed, jesteś osobą dorosłą, więc masz prawo decydować o swoim życiu. To, czy uprawiasz seks czy nie jest Twoją sprawą a nie rodziców - tym bardziej nie jest sprawą sąsiadów i koleżanek Twojej mamy. Jedyny "mocny" argument Twoich rodziców to to, że wciąż jesteś na ich utrzymaniu. Na Twoim miejscu wyprowadziłabym się do faceta jak tylko zaczęłabym zarabiać. Rodzice się pozłoszczą, ale w końcu im przejdzie. Muszą zrozumieć, że nie jesteś już ich małą córeczką i masz własne życie.

To, że chemia kiedyś opadnie, to chyba jednak pewne W pewnym momencie kończy się etap zakochania, tych "motylków w brzuchu" a zaczyna się coś głębszego i lepszego, ale mniej spektakularnego. Zapewniam Cię, że po jakimś czasie, pewnie niedługim, nie będziesz tak ochoczo rwała się do ścierania kurzy i zmywania tylko dlatego, że on jest przy Tobie.

Nie o to mi chodziło... Wiem, że wcale nie musi się okazać, że to nie to. Mi też wszyscy dookoła powtarzali, że jestem tylko zauroczona, że się rozczaruję, że za szybko itd. Ja trwałam przy swoim i nie żałuję, bo jest nam razem naprawdę dobrze, kochamy się, chociaż trudne chwile też były. Nie zawsze jest różowo, wiadomo.

Zmartwie Cie. Tak, doroslosc to, w tej stuacji, spakowanie sie i wyprowadzenie. Dojrzalosc jest tez umiejetnoscia podejmowania decyzji i dzialan, czesto wbrew opinii innych, w przekonaniu slusznosci wlasnego zdania i przy pelnym ponoszeniu konsekwencji swojego "uporu". Oczywiscie, ze przed podjeciem decyzji rozsadny czlowiek rozwaza rozne opcje, czesto bierze pod uwage zdanie innych ludzi, radzi sie madrzejszych od siebie itp. ale decyzje podejmuje SAMODZIELNIE. I dla mnie to jest slowo klucz: SAMODZIELNOSC. Na te chwile, w moich oczach nie jestes samodzielna pod zadnym wzgledem: ani finansowo, ani mentalnie, ani spolecznie. Obecnie rodzice nie traktuja Cie jak doroslej, bo nie jestes jeszcze dorosla.  Dlatego nic na sile. Przyjdzie moment kiedy odetniesz pepowine i powiesz: dziekuje, ze sie o mnie troszczycie, rozwazylam wasze rady, za ktore dziekuje, ale podjelam taka a nie inna decyzje.

Wcale nie uważam, żebyście miały rację. Nie zamierzam się wyprowadzić w niezgodzie. To bardzo zabolałoby moich rodziców, szczególnie mamę, pewnie by się rozchorowała. A ja nie zamierzam pół roku po wyprowadzce iść na jej pogrzeb! Albo jesteście niemądre, albo nie zdajecie sobie sprawy z tego, co to znaczy dla rodzica (przynajmniej moich), jak dziecko mu po prostu ucieka z domu. Bo taka wyprowadzka to zwykła ucieczka, bo się nie potrafi dojść do porozumienia.

uważasz,że jak czysto hipotetycznie, za pół roku zaczniesz pracować i powiesz " mamo,tato wyprowadzam się do chłopaka" to pogłaszczą Cię po główce i poposzą żebyś klęknęła aby dać Ci błogosławieństwo???  jeśli teraz są temu przeciwni to za te pół roku zdania tak diametralnie nie zmienią. nie licz na to że wyprowadzisz się z domu bez żadnych tzw. fochów. no chyba że grzecznie wezmiecie ślub w przyszłym miesiącu.

No I znow mnie krew zalewa. kolezanko completed dziewczyny maja tu 100% racji a Wielokropek szczegolnie. Niestety masz troche konserwatywnych I zacofanych rodzicow ( wybacz ze uzywam tego slowa, nie chce tu nikogo obrazac). po pierwszee kto dzisiaj bierze slub bez mieszkania razem?? Tylko wtedy mozna sie najlepiej poznac. Tez mam 22 lata, dom opuscilam jak mialam 18  , wyjechalam za granice I od tego czasu utrzymuje sie sama. Tak sie sklada ze tez poznalam faceta w lipcu ubieglego roku a w listopadzie zamieszkalismy razem. Mama nie miala nic do gadania, to moje zycie, moje decyzje I jestem dorosla. A kogo obchodzi opinia innych ludzi a szczegolnie jakichs moherowych beretow. Powiem Ci tak, mieszkanie z facetem jest najlepsza droga aby sie dobrze poznac . Mowie to po swoim przykladzie choc sama moze za szybko zamieszkalam ze swoim facetemMoim zdaniem masz dwa wyjscia, albo wyprowadzic sie I wytlumaczyc rodzicom ze to Twoje zycie I Twoje decyzje albo zyc razem z nimi w konserwatyzmie . Swoja droga nie rozumiem jak mozna brac slub nie mieszkajac razem, przeciez  to jest obowiazkowe. A co jak wzielabys slub jako dziewica bez mieszkania razem a potem okazalo sie ze seks jest beznadziejny a w mieszkaniu razem sie nie dogadujecie?  No I potem albo mizerne zycie albo rozwod. I czy to jest lepsze I katolickie niz zamieszkanie razem przed???

Nie byłabym taka pewna, nie zawsze można się tak po prostu dopasować. Są ludzie, którzy pod tym względem kompletnie do siebie nie pasują (inne potrzeby, temperamenty itp.) i czas niczego tutaj nie zmieni.

Dobrze rozumiem Twoje rozterki. Widać, że masz silną więź z rodzicami - to się ceni - i na pewno bardzo Ci zależy na ich opinii. Gdyby nie ich zdanie, na pewno z radością byś czekała, aż plany zaczną zmieniać się w czyny. Cokolwiek by nie było, to jest Twoje życie i zrobisz z nim to, co Tobie się podoba, a nie sąsiadkom czy koleżankom mamy. Bo według mnie jeśli ktoś żyje życiem i innych to znaczy, że jego własne jest nudne i nijakie. Myślę, że nadszedł też czas, by odciąć się od rodzicielskiej pępowiny - dla dobra Ciebie i rodziców, którzy chyba nadal jeszcze uważają Cię za nastolatkę, która jest zbyt nieodpowiedzialna by mogła kierować swoimi decyzjami. Nie da się ukryć, że masz mega konserwatywnych rodziców i nic na to nie poradzisz. Tak, jak radzą inni powyżej - najpierw znajdź pracę. Potem weź rodziców na rozmowę i uświadom, że właśnie rozpoczynasz nowy etap swojego życia i pora na wylot z matczynego gniazda. Powiedz im, że powinni to zaakceptować jako decyzję dorosłej osoby. nie mogą dłużej narzucać swojej woli i przeżywać Twojego życia zamiast Ciebie. Możesz wspomnieć, że każdy najlepiej uczy się na własnych błędach, więc nawet jeśli takowy właśnie popełniasz, to poczujesz konsekwencje na własnym tyłku i lekcję zapamiętasz. Postaw na szczerość: przyznaj im, że obawiasz się ich negatywnej reakcji, ale dlatego właśnie zaprosiłaś ich do rozmowy, żeby nie rozstawać się w atmosferze niedomówień.

A tak poza tym, osobiście uważam, że nikt nie kupuje auta bez jazdy próbnej   jak miałam 21 lat, postanowiłam zamieszkać z chłopakiem (z którym byłam wtedy od 5 lat). I do dziś dziękuję losowi (i mojej mamie, że wspierała psychicznie i materialnie) - dopiero wtedy przekonałam się, że ten człowiek to skończony palant i egoista.
Moi dziadkowie zachowują się zupełnie jak Twoi rodzice, więc przez pierwsze kilka miesięcy musieliśmy im ściemniać, że nadal mieszkam u rodziców. A jak się wydało to babcia zaraz zaczęła lamentować co inne sąsiadki z kółka różańcowego powiedzą.... Ale mnie od początku te sąsiadki obchodziły tyle, co zeszłoroczny śnieg. I chyba wyszłam na tym całkiem nieźle

Pod warunkiem, że oboje będą wystarczająco mądrzy, równie mocno będą tego chcieli i jeszcze po drodze schowają dumę do kieszeni. Gdyby było jak piszesz, nie byłoby tylu konfliktów, zdrad i rozwodów, życie jednak pokazuje, że to co w teorii wygląda na proste, w praktyce niestety nie zawsze i nie wszystkim wychodzi.

Może nie tyle że nie potrafią ale nie chcą. Wolą znaleźć kogoś innego z którym będzie miała tak mówiąc na "gotowo"

Dla Ciebie wszystko jest takie proste, że aż jestem pełna podziwu.

Niestety zmartwię Cię, chcieć to nie wszystko, czasami nawet jeżeli bardzo chcemy i tak nic z tego nie wychodzi. To wcale nie chodzi o to, żeby odejść i tym samym pójść na łatwiznę, absolutnie nie!

Bo to prawda że się okaże czy dalej tak was do siebie ciągnie
Miłośc to nie uczucie to coś wiecej wg mnie miłość znakomicie opisuje cytat
"Zakochanie się jest jak szaleństwo. Wybucha jak wulkan, a potem się uspokaja. Wtedy jest czas, by pomyśleć. Czy wasze korzenie tak się już splotły, że nie da się was rozdzielić. Bo... na tym polega miłość. Miłość to nie brak tchu, ciągłe podniecenie, chęć kochania się w każdej sekundzie. Nie bezsenna noc pełna marzeń, że on całuje całe Twoje ciało. To tylko oznacza 'zakochać się'. A to każdy z nas może sobie wmówić. Miłość to jest to, co zostaje, gdy 'zakochanie się' kończy."

Krzysztofie to w takim razie ja jestem skrajnym wyjatkiem I z seksu bym nie zrezygnowala.  A poza tym z mezczyzna z ktorym jestem mam wspaniale zycie intymne kiedy z reszta bylo do dupy. Nie wierze ze to dopasowanie . Po prostu trafilo maslo na chleb

Życie wymaga poświęceń.

Odp. Ad.2: Właśnie nie jest bardzo ważny. Jest dodatkiem do życia. Przyjemnością. Osoba naprawdę kochająca w  ekstremalnych sytuacjach by potrafiła zrezygnować całkiem z seksu. Takie jest moje zdanie.
Odp. Ad.3:Ale to że ktoś jest bałaganiarzem i odwrotnie można zauważyć na etapie gdzie jeszcze nie mieszka się ze sobą.  Osoba naprawdę kochająca wiedząc że jego partner jest bałaganiarzem czy odwrotnie pedantem będzie robić wszystko by dogadać się z nim. Takie jest moje zdanie.

Jednym słowem dogadać zawsze się można. Wystarcz tylko chęci. Bez chęci się nie dogadają. Osoba naprawdę kochająca te chęci ma zawsze.

Nie wiem skąd w Tobie tyle naiwności i tej wielkiej wiary. Nie znam takich przypadków, gdzie osoba potrafi całkiem zrezygnować z seksu. Co ma zrobić ze swoim libido? Ma się sam/sama zadowalać?
A jeżeli chodzi o to przykładowe bałaganiarstwo, to nie koniecznie można to zauważyć spotykając się. Bo może chłopak przez kilka lat jeździł do dziewczyny i u niej zawsze był porządek, a on też nie mógł się ujawnić, że jest bałaganiarzem, bo jak? U niej nie bałaganił, bo nie miał takiej okazji. Poza tym jak jedziesz do kogoś w gości i np zamawiacie pizzę i trochę nakruszycie to idziesz zaraz po odkurzacz? Nie. No właśnie.
Ty masz inne zdanie, ja mam inne. I choćbyśmy sobie nie wiadomo jak tłumaczyli i podawali nie wiadomo jakie przykłady z kosmosu, to nie dojdziemy do kompromisu. Widzisz? Nie dogadamy się. Chociaż bardzo tego oboje chcemy

Mama mi kiedyś powiedziała "Nie wiem czy Wy tam coś robicie czy nie, ale nawet chyba nie chcę wiedzieć" - dała mi tym do zrozumienia, że domyśla się, że możemy TO robić, ale jeśli nawet tak jest, to ona i tak woli żyć w świadomości, że jednak tego nie robimy. Więc nie widzę potrzeby mówienia jej o tym, że jednak tak, robimy to... Ale jak nietrudno chyba udowodnić, nie potrzeba wspólnego mieszkania, by uprawiać seks. Można to robić nie mieszkając ze sobą, w dzień, w hotelu. Dla chcącego nic trudnego. Więc nie rozumiem dlaczego moje podjęcie współżycia ma być niby oznaką braku szacunku dla zdania rodziców...

Pomysl troszeczke.
Jesli za brak szacunku i zarzewie konfliktu uwaza sie naturalny proces dojrzewania i rozpoczecia zycia na wlasny rachunek, to tymbardziej dotyczy to lamania zasad wyznawanych przez rodzicow. Nie wydaje Ci sie?
Doroslosc to nie radosne uprawianie seksu, ale przede wszystkim dorosniecie do tego aby podziekowac rodzicom za wychowanie i troske i "wyfrunac z gniazda" aby zyc zgodnie z wlasnymi zasadami.

Krzysztofie! Twoja dziecinna wiara, że Wielka Miłość Wszystko Przetrwa jest aż śmieszna. Życie nie polega tylko na miłości. W miłość się nie ubierzesz, nie najesz, miłość nie da Ci dachu nad głową ani nie ubierze Twoich dzieci. Kiedy miłość się kończy, a w pewnym momencie się na pewno skończy to zostaje przyjaźń, przywiązanie, DOPASOWANIE i dogadanie się aby radzić sobie z trudnościami dnia codziennego. Nie można w imię miłości rezygnować z siebie tylko dlatego, że drugiemu coś się w nas nie podoba. Nie zrezygnuję z seksu bo mój partner nie go nie lubi, jeżeli nie uda mi się go przekonać to się z nim rozstanę. Proste.

Krzysztof  ....jeden...
Milosc ci wszystko przezwyciezy tak? Mialam kiedys faceta ktory chrapal na potege tak ze nawet w drugim pokoju nie dalo sie spac bo i tak syszalam. I nie to ze lekko spie bo calkiem mocny sen mam. Plastry naklejane na nos nie dzialaly, do lekarza one nie pojdzie bo "nie ma czasu" lub "bo to nie chorba zeby sie z tym do lekarza wybierac". Wytrzymalam 2 tygodnie podczas ktorych spalam po 3-4 godziny na dobe. Nie ciagle ale polaczone tu 20 minut, tam 5 minut, pol godz pozniej 15 minut. Potem sie wszystko walnelo. Moje zycie zawodowe padlo niemalze (bo ilez mozna chodzic nie wyspanym?), nasze zycie seksualne (bo mi sie wiecznie oczy kleily i zasypialam byle gdzie), moja kariera sportowa bo nie umialam sie niczego nauczyc ani dac z siebie 110%. Jaaasne w imie milosci mam sie dopasowac...problem w tym ze niewiele jest osob co umie zyc bez snu. Wiec z calym szacunkiem ale nie wciskaj farmazonow o tej Wielkiej Milosci bo potem przychodzi Jeszcze Wieksza Proza Zycia i juz nie jest ulgowo.
Wspolczucia dla twojej kobiety. Bardzo wielkie...chociaz z drugiej strony widzialy galy co braly...

A ja znam takie małżeństwo gdzie facet tak chrapie. I są już wiele lat ze sobą. I żyją. Da się żyć tak da.

Zresztą wiedzę że nie do końca mnie zakukaliście i wyolbrzymiacie moje pojęcie miłości.

Ja współczuje tobie. I to bardzo.

Moja K jest bardzo zadowolona. Zresztą sama niech się wypowie jak będzie chciała.

Ja za to współczuję twojemu przyszłemu mężowi. Że jak cię nie zadowoli to kopniesz go w dupę. Szkoda mi go. Dziwna jesteś i to bardzo.

I już się nie wypowiadaj się bo wywołujże kłótnie zamiast dyskusji.

Tylko kto w takich zwiazkach bierze cale wyrzeczenia na swoja glowe? Ten facet czy jego kobieta? Podejrzewam ze kobieta.
Twoje wsoplczucie mi nie potrzebne bo za cienki w uszach jestes zeby to mialo znaczenie dla mnie
A juz ci mowie czemu wspolczucia dla kobity
1. Bo laskawie oswieciles ja ze jestes balaganiarzem a w nastepnym watku piszesz ze kobieta jest od sprzatanie. Wiec po prostu wziales sobie sluzaca uzywajac sloganu "Wielkiej milosci".
2. Nie masz matury bo ci do niczego nie potrzebna. Moze i jest niepotrzebna ale straasznie ulatwia zycie.
3. Na wszystko "szkoda ci kasy" czy to slub czyobraczka. Biedna dziewczyna nawet muzyki w tle nie bedzie miala.
4. Twierdzisz ze rozwodnicy sa gorsi moralnie.

I to taki w skrocie twoj obraz

A ty nie umiesz go uszanować. Przykro mi.

A kto wyrzeczenia na swoja głowę. Zależy od sytuacji albo jeden albo drugi.

A czemu mamy szanować kogoś kto nas nie szanuje? Nie rozumiem...

A gdzież to wyzwisko padło?

Krzysztof - zadziwiasz mnie coraz bardziej... Masz strasznie wyidealizowany obraz miłości jak na swój wiek. O miłości myślałam tak jak byłam nastolatką. Oczywiście, że miłość jest fundamentem związku, bez uczucia ciężko jest coś zbudować, ale sama miłość nie wystarczy żeby przejść ze sobą całe życie. Kiedy byłam na etapie zakochania wszystko wydawało mi się proste i piękne. Wydawało mi się, że problemy będą rozwiązywały się same - bo przecież się kochamy. Z biegiem czasu moje podejście się zmieniło. O miłość trzeba dbać, trzeba ją pielęgnować, ale trzeba się też dopasowywać do siebie nawzajem. Nam akurat się to udaje, ale są pary, które się nie dopasują pomimo szczerych chęci. Po prostu.

Inaczej wygląda związek kiedy każdy mieszka u rodziców, spotkania nawet częste to nie to samo co mieszkanie pod jednym dachem. Podział obowiązków, zwykłe zmęczenie, rutyna... Wszystko ma wpływ na związek i na miłość, która w końcu może się skończyć. Poza tym uważam, że mieszkanie ze sobą przed ślubem jest ważnym elementem związku. Można sprawdzić, czy ten układ w ogóle "działa".

Jeśli chodzi natomiast o seks. Nie jest on może najważniejszy, ale jest bardzo ważny. Dla mnie jest jednym z najważniejszych elementów związku. Bo seks to nie tylko czysta fizyczność - to też okazywanie uczuć, budowanie bliskości, poczucia bezpieczeństwa itd. Nie wyobrażam sobie związku z kimś, kto nie odczuwa potrzeby bliskości, która wyraża się po prostu uprawianiem seksu. Nie byłabym w stanie zrezygnować z seksu dla partnera. I nie mów mi tutaj o możliwościach hamowania libido.