Znajomy

Gdy miałam 22 lata poznałam kogoś, byłam w związku 2 lata, ale zupełnie do siebie nie pasowaliśmy, więc związek się rozpadł. Potem 2 lata byłam sama, młodsza siostra wyszła za mąż, mi troche sie zrobiło smutno, więc zapisałam się na kilka portali randkowych i matrymonialnych. Miałam 26 lat, kandydatami sypnęło ale mało kto okazał się na tyle interesujący aby się spotkać, zresztą daleko mieszkali, a mnie związki na odległość raczej nie interesują. Zresztą odniosłam wrażenie, że faceci na portalach randkowych szukają seksu, a nie miłości. Nie wiem czy słusznie tak uważam, poproszę o wypowiedzi. Spotkałam się z jednym, ale spotkanie zupełnie nie wypaliło, zresztą mieszkał dośc daleko, więc raczej bez szans na znajomość. Odwiedził mój profil 12 lat starszy facet, napisał do mnie, odpisałam mu, wydał mi się interesujący, chciałam się z nim spotkać, ale zanim do spotkania doszło, poznałam kogoś w realu, więc temu z internetu podziękowałam. Nie odzywał się przez kilka miesięcy, a ja zajmowałam się moim chłopakiem jest 7 lat starszy. Nie jest źle, dogadujemy się, czasem sprzeczamy, na tematy o przyszłości ciężko się rozmawia, ale chociaż mam go blisko i raczej z tego coś będzie. Czuję, że mnie kocha i ja też go kocham. Teraz mam 27 lat mój internetowy znajomy odezwał się nagle, napisał kilka miłych słów, pogadaliśmy przez GG, wydaje mi się, że jest interesujący, ale nie chcę przerywać mojego związku. Zrobiłam mu dłuższą przerwę, odzywał się czasem na GG gdy byłam niedostępna, potem przestał się odzywać, ja też się nie odzywałam.
Internetowy znajomy mieszka dość daleko, 2 godziny jazdy samochodem, 3 godziny autobusem czy pociągiem. Już sama nie wiem czy bać się że za duzo mu zrobiłam nadziei i już wogóle sie do niego nie odzywać ? Napisał mi życzenia na święta, to ja mu też.
Myśli, że mieszkam w mieście, nie napisałam mu, że mieszkam na wsi. Mieszkam z rodzicami w domku. On bardzo lubi podróżować, tak szczerze pisząc, to ja też, mój chłopak nie bardzo.
Mam 27 lat. Czas ucieka.