Moja niesamowita historia

dzięki serdeczne za opinie. Wiem że dobrze mi radzisz ja naprawdę próbowałam wiele razy o nim zapomnieć zakochać się w kimś innym ale nie potrafię z każdym rokiem kocham go coraz bardziej. Tęsknie za nim bardzo nie ma dnia żebym o nim nie myślała. Nie radzę sobie z tym uczuciem i szukam pomocy i dlatego jestem na tym FORUM.Jestem zazdrosna o niego. Chce żeby zostawił dla mnie żonę ale wiem że jest to niestety niemożliwe.Myślę o nim ciągle o jego rodzinie dzieciach i mam wyrzuty sumienia nigdy nie chciałam nikogo skrzywdzić. A Już na pewno nie chciałam skrzywdzić jego i jego dzieci. Boje się że już nigdy go nie zobaczę A Tego nie chce. Bo wiem że zawsze będe go kochała i nigdy o nim nie zapomnę i mam nadzieję że kiedyś znów się spotkamy i ja znowu będe żyć.

Czytajac Twoja historie rozumiem Ciebie doskonale, ty poprostu boisz sie ze nie jest akceptowana przez mezczyzn jako pelno wartosciowa kobieta, dlatego tak tesknisz za nim bo o nciebie poprostu zaakceptowal taka jaka jestes ale czy do konca? Wyjdz do ludzi otworz swoje serce i nie boj sie, niepelnosprawnosc nie musi oznaczac samotnosci, nie boj sie facetow, jestes inteligentna, ladna poprostu sciagnij to jarzmo bycia gorszym, bo wcale tak nie jest, mam zanizona samoocene, popracuj nad tym, przeciez jestes pelnowartosciowa kobieta. Faceci to naprawde nie potwory, jesli bedziesz pewna siebie a nie przepraszajaca ze zyjesz poznasz tego jedynego, ktory Ciebie pokocha taką jaką jestes... pozdrawiam Ciebie

możesz mi nie wierzyć. Ale pisze szczerze. Ja od czterech lat mam wyrzuty sumienia że kocham żonatego faceta i cholernie żle się z tym czuję. Ale nie mam wpływu na swoje uczucia.Wiele razy próbowałam o nim zapomnieć ale nie potrafię. nie chce nikogo krzywdzić ani jego ani jego rodziny. TY też walczysz o swoje małżeńswo i ja to rozumiem. czemu ty nie rozumiesz mnie???????????????. powiesz mi jak masz na imię?????????????.

Zapominasz że serce nie sługa ale masz rację, naprawdę wierzysz jeszcze, czy tylko mowimy to dla poprawy własnego samopoczucia i dowartościowania się ? A w głębi serca wiemy że  to bardzo trudne.
Walcz ja też walczę

A mówią że Faceci są z MARSA "Wiara czyni cuda" mam nadzieję że się uda nam Obu

dzięki za posta i podanie imienia. To super że walczysz o miłość swojej żony. głupia jest że cię zostawiła. czemu twoim zdaniem mam sobie odpuścić?????????????????????????????????????????.

Uważam ze nie powinnas mu o tym mówić. Chcesz go wsiąść na litość ? Tak ja bym pomyślał, nie jesteście razem więc to raczej nie jego sprawa... Czemu odpuścić ? Bo rozbijasz mu rodzine, nie tylko ty ale i on tez jeżeli się na to godzi, spytaj się go delikatnie czy mu zależy na jego obecnej rodzinie, jeżeli powie ze tak, to sprawa jest jasna, jeżeli zaś nie, to tym bardziej będziesz wiedziała co robić.

Wtrącę się na chwilkę, myślę, że Mrcin nie miał na myśli tego,że jeździsz na wózku ale właśnie to,że on ma rodzinę, dzieci, żonę....nie powiedział Ci,że ją zostawi,że jej nie kocha i wątpie,że to powie. On ma inne życie,swoje życie, Ty masz swoje i sama przyznaj,że nic nie było między wami na dłużej, widzieliście się raptem dwa razy, kilka telefonów czy smsów, nie oczekuj od niego deklaracji i przewracania życia do góry nogami. Zacznij żyć i pogódź się z tym,że bez niego bo tylko się zadręczasz marzeniami o nim. 4 lata się z nim nie widziałaś.

za parę dni idę do szpitala i bardzo się boję bo nie wiem co mnie tam czeka.Czuję że nie jest ze mną dobrze i bardzo poważnie boję się o swoje zdrowie i życie. Czuję się bardzo samotna. Ale myśli o nim pomagają mi przez to wszystko przejść. Chce się leczyć dla siebie i dla niego. Bo może to głupota z mojej strony Ale ja wierzę w to że jeszcze kiedyś się spotkamy.Chce napisać do niego i powiedzieć mu że choruję. Niektórzy z was piszą mi żebym nic mu nie mówiła bo co ja go obchodzę on przecież ma swoje życie  żonę dzieci. Niektórzy z was bardzo dobitnie mówią mi żebym dała mu spokój. Ale ja mimo wszystko go kocham i chce mu powiedzieć co się ze mną dzieje jak mi odpisze to będe wiedziała że o mnie pamięta i nie jestem mu taka obojętna jak niektórzy z  was uważają....*:

jest mi bardzo ciężko jestem bardzo chora i chyba znów wyląduje w szpitalu na kolejnych badaniach. Czuje się coraz gorzej i bardzo boje się tego co się ze mną stanie czy wygram z chorobą czy umrę nie wiem co będzie..... Ale wiem że chce żyć mimo wszystko. ON nie wie że jestem chora nie mam odwagi napisać mu o tym. A z drugiej strony bardzo chciałabym mu powiedzieć o tym co się ze mną dzieje bo wiem że go potrzebuje......................... NIE wiem czemu nie mam odwagi napisać do niego bardzo chciałabym żeby był teraz przy mnie.NIE wiem co się teraz z nim dzieje w ogóle nie mam z nim kontaktu nie wiem czy jest jeszcze za granicą czy w POLSCE. Tak bardzo się boję że już nigdy go nie zobaczę A tego CHCE. wiem że on ma żonę dzieci i własne sprawy rozumiem to Ale ja też go potrzebuje. NIE gram ofiary nie biorę go na litość !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!. nienawidzę LITOŚCI i NIE CHCE JEJ OD NIKOGO A tym bardziej od niego. PO PROSTU CHCE GO ZOBACZYĆ. porozmawiać z nim Być może ostatni raz w ŻYCIU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! BO nie wiem co za parę dni usłyszę od swojego lekarza wyrok śmierci!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! czy nie bój się będziesz żyć dalej. nie wiem co mam zrobić napisać mu o swojej chorobie i poprosić go o spotkanie czy nie??????????????????????.

Widzisz Megi,mnie się wydaje że gdyby On Cię kochał,gdyby choć darzył przyjaźnią ...to tak szczerze mail nic nie kosztuje,być może nie chce spotkań osobiście ale maila mógłby zawsze napisać a choćby zawsze na weekend. Piszesz ,że go potrzebujesz..hmmm,no tak ale czy On Ciebie?? Skoro nawet nie raczy zapytać co tam u Ciebie słychać??
Może jedyne co w tej sytuacji można zrobić...to zwyczajnie przełam sie i napisz,zobaczysz czy odpisze?
Może choć drogą mailową będziecie mogli pozostać w kontakcie,pogadać czasami o wszystkim i o niczym, nie krzywdząc przy tym nikogo
Współczuje ci choć wiem ,że współczucia nie lubisz ani oczekujesz,choroba nie jest nikomu miła i nikt sobie jej nie życzy.

Co bym zrobiła na Twoim miejscu ??
Skoro już tak stawiasz sprawę..to szczerze,nie oczekując od niego odwzajemnienia uczuć, nie wyobrażając sobie niczego ponad to co masz do tej pory....napisałabym do niego jednego jedynego maila w którym opisałabym prawdę od A do Z.
Po czym życzyłabym mu szczęścia w życiu i w rodzinie,bo przecież ta niczemu ci nie zawiniła.
Napisałabym również ,że nie masz nic do ukrycia i o Twoim uczuciu do niego może poinformować swoją żonę ..co by niejasności nie było w tej kwestii i coby nie winna kobieta przypadkowo nie natknęła się na Twojego maila, który mógłby nie potrzebnie spowodować lawinę problemów pomiędzy nimi.
Chyba dostatecznie dużo masz dowodów na to..że łączyć Was nic nie będzie...więc Megi,przestań żyć nadzieją i trzymać się jej jako czegoś najcenniejszego w życiu a która w rezultacie zabija ci radość życia i nie pozwala cieszyć się tym co może Cię jeszcze dobrego spotkać.
Mało tego! Choroba plus tego typu rozterki nie pomagają w tym, abyś miała więcej sił do walki z nią.
Napisz, niech ci ulży....a potem zacznij dbać o siebie oraz rozejrzyj się dookoła,na tym facecie Świat się nie kończy

tak mineło wiele czasu ale ja nadal o nim pamiętam i nadal go kocham i zawsze bede kochała mimo wszystko mimo jego rodziny bo uważam że kocha się kogoś bezinteresownie nie za coś. Ktoś z was napisał mi szanuj się dziewczyno!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ja bardzo się szanuje wcale mnie nie znacie a oceniacie. Ja nie chciałam tego uczucia naprawdę to uczucie spadło na mnie nagle zupełnie niespodziewanie bo miłość przychodzi nagle niespodziewanie i nie chce odejść mimo tego że my wyrywamy ją ze swojego serca pragniemy na siłę zapomnieć o kimś kto przecież nie należy do nas bo ma swoją kobietę i dzieci swoje życie ale co zrobić kiedy rozum mówi ci zapomnij o nim bo on należy do innej A serce mówi nie oszukuj samej siebie przecież sama dobrze wiesz że już go kochasz i kochać będziesz już zawsze i nic na to nie poradzisz................................. bo dobrze wiesz że on akceptuje ludzi takich jak ty. choruje chce żeby on wiedział co się ze mną dzieje ale nie wiem czemu nie mam odwagi napisać do niego po prosić go o spotkanie o rozmowę............................. boję się że już nigdy go nie zobaczę A tego nie chce. jest mi bardzo żle i przykro bo jestem sama z tym co czuje i nikt mnie nie rozumie...........................................