Niesamowita fascynacja, lecz ona ma chłopaka

Dobrze ze odpuściłeś.

Jak sam wiesz maja teraz kryzys  i albo byleś wypełniaczem tej pustki w kryzysie , albo ona zrozumie ze jesteś dla niej ważny i wtedy uczciwie odejdzie od faceta .
Ona zna twoje stanowisko i to chyba od niej zależy co dalej zrobi.

Zwroc uwage ze to dopiero miesiąc znajomości , intensywnej i pełnej pozytywnych wrażeń a czy tak naprawdę znasz ja od drugiej strony . Ma jakieś wady ?? Czy jest ideałem w twoim mniemaniu .

Na pewno najlepszym rozwiązaniem dla Ciebie byłoby, gdyby ona zdecydowała sama o końcu tamtej relacji bez Twojego udziału. Wiadomo, jesteś zafascynowany i zależy Ci na dziewczynie, ale z drugiej strony sam umiałeś zdobyć się na decyzję zamknięcia związku bez perspektyw, a nie tkwić w nim z wygody tylko czekając na znaleznienie tej trzeciej, do której będziesz mógł w końcu odejść. Więc teoretycznie możliwe jest wywrócenie sobie życia dla czegoś niepewnego, bo sam tego dokonałeś... I życzyłabym, żebyś miał przed sobą osobę, która będzie umiała zrobić tak samo, czyli podjąć suwerenną decyzję o zakończeniu jednej relacji, żeby wejść w drugą. (Ile w ogóle macie lat?)

Co do walczenia lub nie - to już chyba kwestia trochę poglądów. Albo chesz grać fair i wierzysz, że jeśli jesteście sobie pisani to i tak ze sobą będziecie, to odpuścisz tyle ile tylko można.( I ty nie będziesz miał kaca moralnego, bo zepsułeś komuś związek). Albo uważasz, że szczęściu trzeba pomóc i będziesz uprawiał aktywną autopromocję. Tylko Ty możesz zdecydować, którą drogę preferujesz.
Odnośnie bufora samotności po zakończeniu jednej relacji i przejściu w drugą. Cóż, teoria jest taka, że po każdym związku ten bufor należałoby mieć, żeby się człowiek "odnalazł". Praktyka życiowa pokazuje, że bywa różnie. Tutaj faktycznie przydałyby się wypowiedzi osób, które coś takiego na własnej skórze przeszły.
Na pewno krótszy bufor potrzebny jest osobie, która decyduje się na zakończenie związku, bo ona jeszcze przed finalnym rozstaniem pewne przemyślenia już miała. Jak jest w przypadku dziewczyny, o której piszesz - trudno ocenić. 

Ja uważam, że warto dać dziewczynie trochę czasu na uporządkowanie swoich uczuć i spraw. Poobserwuj jakiś czas, może tydzień, dwa, miesiąc, jak to się układa. Co do rokowań na przyszłość, to zawsze trudno ocenić. Dla mnie natomiast przedłużający się czas zakończenia aktualnego związku w kontekście tego, co z Twojego opisu jest nie tylko chemią ale i "porozumieniem dusz" będzie świadczyć o tym, że ona jednak podchodzi do Waszej relacji dużo mniej poważnie niż Ty.

Opuści kogoś jeśli uzna że sama tak chce. Nie zapominajcie że ona jak do tej pory jest w związku, szczęśliwym bądź nie, ale decyzja co chce zmienić należy do niej a nie subiektywnego obserwatora, który stronniczo napisze że 'nie pasują', no jasne - okiem człowieka, który ma zamiar odczepić przysłowiowy wagonik to nic nie będzie pasować

To dobrze że nie robisz nic na siłę i miałeś odwagę wyznać jej to co czujesz. Teraz powinieneś się całkowicie odciąć i dać jej swobodę działania, może faktycznie tamten związek się rozpada i poczuje że tęskni tak na prawdę za Tobą.

Gdyby moja dziewczyna powiedziała mi że nie chce ze mną być bo dokonując autonomicznego wyboru uznałaby że jest jej w tym związku źle, to sprawa jest klarowna - nie trzymam nikogo na siłę bo to uczucie nas złączyło a nie przymus.
Natomiast gdyby się wahała z podjęciem decyzji a ktoś usilnie na boku chciałby o nią walczyć to równocześnie mógłby się rozglądać za implantologią stomatologiczną bo nie zostawiłbym mu w buzi ani jednego zęba 

Pozdrawiam

Zapewne chłopak musi wziąć pod uwagę takie ryzyko.
Ale może dziewczyna jest tego warta

Ale chciałam jeszcze powiedzieć, że dla dziewczyny to często wiele znaczy, że ktoś się o nią stara.
To znaczy jest różnica między deklaracją+usunięciem się a deklaracją+pozostawaniem w pobliżu. To może zaważyć na jej decyzji.

Bardzo dziękuję wszystkim za wypowiedzi. Postaram się teraz pokrótce do każdej z nich odnieść.

Oczywiście, zdaję sobie sprawę z jej wad. Myślę, że jedną z nich jest umiejętność trwania w czymś, co nie do końca jej pasuje, w imię szeroko pojętej "szansy". Na pewno nie jest osobą taką jak ja - w gorącej wodzie kąpaną (to chyba jednak nie wada), która właśnie w imię "szansy" może wszystko rzucić.

Wiem, że żaden człowiek nie jest ideałem. Wiem też, że jej odejście od chłopaka byłoby dopiero początkiem drogi, która nie wiadomo, w jaką stronę by prowadziła. Ale jestem też człowiekiem głębokiej wiary - nie tej religijnej, ale tej związanej z nadzieją na fajne życie.

Zawsze myślałem, że muszę się wyszaleć i może wtedy czekać mnie będzie coś trwałego. Byłem w dwóch, również wieloletnich związkach. Moja pierwsza dziewczyna przez ostatni rok mnie zdradzała, by wreszcie porzucić, a od drugiej odszedłem sam - w imię uczciwości. Myślę, że nie potrafiłbym klasycznie się wyszaleć. To po prosu nie leży w mojej naturze. Myślę, że ona ma podobnie. Wiem, czego oczekuję od partnerki i jestem przekonany, że to właśnie znalazłem. Nie wiem tylko, czy ona jest świadoma tego, że jeśli ktoś nie spełnia jej potrzeb, to nie wróży to dobrze związkowi. Ale ja jej tego powiedzieć nie mogę.

Dziękuję, Robingirl. Ta wypowiedź jest bardzo trafna. Ja potrafiłem. Ale nie każdy jest tak odważny, by porzucić nadzieję, nie dać szansy. Ja też do tej decyzji długo dojrzewałem. Tylko nie wiem, czy byłbym gotów porzucić moją dziewczynę dla kogoś, nawet dla magnetyzującego uroku osoby, która mnie zauroczyła, bo wiedziałbym, że moja decyzja nie jest w pełni niezależna. Myślę, że ta cudowna dziewczyna ma w tej chwili podobne wątpliwości.

Ja mam 23 lata, ona - 24. Doświadczenie życiowe i priorytety mamy podobne.

To też chciałem usłyszeć. Dam jej teraz czas. Zobaczę, jak będzie postępować. Jeśli brak naszej intymności, naszego porozumienia, zacznie jej przeszkadzać, to będzie wiedziała, co zrobić. W tej chwili bardzo mi doskwiera jej brak, ale nie chcę być kimś, kto jest tym trzecim. Jestem z gatunku osób "wszystko albo nic" - albo będę miał ją na wyłączność, nawet z tą przeszłością, która będzie się za nią ciągnąć, albo w ogóle wolę jej nie mieć. Wydaje mi się, że każde inne rozwiązanie (poza rozstaniem) wróży cierpienia na przyszłość.

Wiesz, to jest dziewczyna warta obicia mojej japy. Wiele dziewczyn w życiu poznałem i nikt nigdy na mnie tak nie działał, choć nie doszło między nami do niczego prócz spojrzeń w oczy i wtulenia w siebie w chłodną noc. Oboje mamy oddech zasad na plecach, pewnie dlatego na tym się skończyło. Zastanawiam się tylko, czy ewentualna walka dobrze wróży nam na przyszłość. Bo jeśli nie podejmie decyzji sama, to kiedyś może we mnie dopatrzyć się zmarnowanej szansy. To moja jedyna wątpliwość w kwestii działań "partyzanckich".

Co rozumiesz przez pozostawanie w pobliżu? W tej chwili sytuacja jest taka, że nie piszemy do siebie i widujemy się tylko na uczelnianych korytarzach. Nie mogę do niej pisać, bo złamałbym zasadę, a także - być może - przyzwyczaiłbym ją do poczucia, że może być zarówno z nim, jak i ze mną.

To, że się tu wypisałem, pozwoliło mi spojrzeć na sytuację bardziej z dystansu. Wasze wypowiedzi także pomogły mi to sobie uporządkować w głowie. Serdeczne dzięki.

Raz byłem w takiej sytuacji, czy się udało? Kolejny związek przetrwał pól roku, patrząc z perspektywy czasu uważam że to i tak całkiem sporo.

Pozdrawiam

Być może ją omotałem, ale to nie ode mnie wychodziła inicjatywa. To ona pisała pierwsza, to ona stwarzała ten rodzaj atmosfery, którą mógłbym nazywać intymną. Przez ten cały czas starałem się trzymać dystans, oczywiście w imię szeroko pojętego prawego postępowania. Nie moją winą jest to, że wpadłem po uszy.

Może i jestem egoistyczny, nie przeczę. Ale czy nie jest egoistyczne to, że mając chłopaka, w każdej wolnej chwili spotyka się z drugim, który jest wolny i tym samym zdolny do zaangażowania się?

Nie powiedziałem jej, że ma decydować. Po prostu na to liczę. Takie moje ciche "chciejstwo". Lecz coraz częściej zaczynam myśleć o tym w ten sposób, że słabość do mnie była tylko chwilowa i w dłuższej perspektywie wybierze swojego chłopaka, co tylko umocni ich związek. Sad but true. Mogłem się tego spodziewać. Ale uczucie nie wybiera.

Co do kwestii fajniejszego chłopaka... Być może na to wyszło z tego mojego pisania, ale - uwierzcie lub nie - ona jest sto razy bardziej fajniejsza ode mnie I milion razy mądrzejsza.

Myślę że nie można tego rozpatrywać systemem zero-jedynkowym. Po prostu, albo się uda, albo nie. Moim zdaniem związek trzeba zakończyć w momencie, kiedy nie jest się pewnym swoich uczuć a kolejny budować zupełnie od zera, najlepiej odczekać trochę czasu.
Choć też nie koniecznie, czasami zdarza się wielka i jedyna miłość, przypadek jeden na milion. Zazwyczaj nam się tylko wydaje a to wszystko kryje się pod pojęciem zauroczenia. Nie dam Ci gotowej recepty na to jak ten związek może wyglądać, teraz to ona powinna sobie poukładać wszystko w głowie i określić co jest dla niej lepsze.

Moge odpowiedziec za mojego dziadka, który porzucil babcie z trójka dzieci dla kochanki. Zyl z nia pozniej (szczesliwie?) do smierci. Tylko ze on byl 'troche' starszy od Ciebie i juz chyba lepiej wiedzial czego chce...

Boję się, że nie zostawi swojego chłopaka. Jak poradzić sobie z tym uczuciem? Jak sprawić, żeby wygasło?

Zestaw rad od ludzi z boku, już dostałeś

Wejśc też możesz, w końcu to Twoje życie i decyzje. Potencjalne konsekwencje znasz, więc jeśli uważasz, że jesteś im w stanie stawić czoła, to cóż Historia oceni. Nikt Ci nie zagwarantuje, jakie działania przyniosą sukces na 100%.
Tylko jeśli coś pójdzie nie tak, to pliz nie zakładaj wątku "Zdecydowałem się zaryzkować a ona wróciła do byłego..."

A doskwiera Ci jej brak, bo brak Ci endorfin wynikających z Waszego spotkania. A w dodatku skoro cały czas o niej myślisz, to jeszcze pracuje mózg tworząc piękne projekcje i podsycają tęsknotę. Rada praktyczna: zajmij się sobą i najlepiej wysiłkiem fizycznym, zwłaszcza jakimś absorbującym i z ludźmi choćby to miał być nawet badminton (nie siłownią, chyba że technikę ćwiczysz i cię to absorbuje). Najprostszy sposób na codzienną dawkę endorfin i oderwanie myśli.

Biegałbym, ale jestem na to za bardzo zmęczony, bo, niestety, nie dosypiam. Kładę się do łóżka o przyzwoitej porze, ale nie mogę zasnąć. Mam objawy podobne do tego, jak gdybym był w stresie. Napięcie, bezsenność. Staram się dużo chodzić po lesie - w marszu zapominam na chwilę o tym wszystkim. Doraźnie pomaga. Ale kiedy na uczelni podchodzi do naszej grupki znajomych, to totalnie zaburza to moją jako taką stabilizację. Ona wyprowadza mnie z równowagi emocjonalnej, milknę, nie czuję się swobodnie, unikam jej wzroku. Takie 5-10 minut jej obecności potrafi rozstroić mój nastrój doszczętnie.

Co robić w takiej sytuacji? Ewakuować się za każdym razem? Nie mam pomysłu.

Oczywiście, nie znamy się z codzienności. Nasze spotkania były jakby poza czasem i przestrzenią. Magiczne. Byliśmy tylko my. Zwierzyliśmy się sobie z bardzo wielu intymnych rzeczy. Przyszło nam to bardzo naturalnie, jakbyśmy znali się od wielu lat. Mogliśmy kończyć za siebie zdania. Wypowiadaliśmy to samo w tym samym momencie. Wielka chemia, podkreślam, wielka chemia, ale nie poznanie. Myślę, że taka chemia jest dobrym przyczynkiem do poznania, ale wątpię, by było nam to dane.

Myślę, że potrafiłbym rozpoznać "ich" emocje. Ona prawie o nim nie mówiła. Kiedy widzieliśmy się razem - promieniała, żartowała, czerpała radość z przebywania ze mną (oczywiście, z wzajemnością). "Ich" emocje pojawiały się, kiedy wchodziliśmy do jej mieszkania, w którym był jej chłopak lub w którym zaraz miał się pojawić.

Wątpię, byśmy coś zbudowali na ich kryzysie, bo wątpię, że ona go zostawi. Jej chłopak ma teraz ciężką sytuację osobistą, a ona jest za porządna, by w takiej chwili podejmować takie decyzje. Jednego jestem pewien - była między nami  chemia, która rzadko się zdarza. Ja nigdy czegoś takiego nie przeżyłem. Ona też nie była wobec tego obojętna. 

Teraz chciałbym tylko nauczyć odnajdować się w sytuacji tego typu, że nie mogę być z dziewczyną, która mogłaby być miłością mojego życia. Jak sobie z tym poradzić od strony praktycznej? Jak uspokajać myśli?

...a jej tak naprawdę nie znasz, więc twierdzenie, że mogłaby być miłością Twojego życia, jest jak dla mnie na wyrost. A to że się sobie zwierzaliście uważam za naturalne, są osoby które same z siebie dużo mówią o sobie i swoim życiu. Myślę, też że wykorzystujesz tę sytuację, sam się przy tym nakręcasz...

Ze wskazówek praktycznych:D
Jak jesteś zmęczony, to biegaj interwałami albo na krótki dystans, nie musisz od razu 15 kilometrów zrobić. Chociaż trochę jest lepsze niż nic. 
Jeśli pomaga Ci spacer, to dobrze,  to więcej spaceruj. Aczkolwiek mnie chodziło bardziej o zajęcie, które pozwala na kontakt z innymi ludźmi, żeby nie poświęcać czasu na spacerze właśnie myśleniu o tym, o czym masz zapomnieć, więc spacer ma sens, jak zabierasz znajomego. A przy tej pogodzie pewnie się uda namówić ludzi.
I nawet jeśli jesteś zmęczony, to jest jeszcze mnóstwo innych ciekawych opcji na zorganizowanie sobie czasu, żeby się móc odciąć chociaż po zajęciach: filmy, seriale, książki, gotowanie, czy po prostu wyjście ze znajomymi: na basen do jaccuzzi, na wystawę, do muzeum, na dodatkowy ciekawy wykład na innym wydziale (może astronomia albo archeologia Cię zainteresuje )
Powyższe to przykłady, nie muszą do Ciebie pasować, ale chodzi o to, że jeśli naprawdę chcesz się oderwać od niej, to na pewno trzeba zrobić coś więcej niż siedzieć i się zastanawiać, co zrobić i jak zapomnieć, bo za dużo myśląc, doprowadzasz do sytuacji, w której Ci źle. 

I nie przejmuj się tym "zaburzaniem stabilizacji", jak się spotkacie. Jest to moim zdaniem naturalne. Sam jej widok powoduje u Ciebie falę emocji. Jak chcesz to uciekaj - przecież zawsze możesz mieć inne plany, jak chcesz to zostań. Takie roztrojenie nastroju w końcu minie i tyle. Przeczekać trzeba 

Problem polega na tym, że dokładnie z tego powodu to ja zakończyłem tę znajomość. Nie chciałem, by zabrnęło to za daleko, nie chciałem stać się "wrogiem". To nie ona ją skończyła. To nie ja to zacząłem. Tak, jak mówiłem, chciałem być kolegą. Ale kiedy poczułem, że zaczynam czuć coś więcej niż koleżeństwo, szczerze o tym powiedziałem. Właśnie dlatego, by być fair. Wobec niej, wobec jej chłopaka, wobec jej przyjaciół.

Dałem spokój, zareagowała panicznie. Ale na razie trzymamy się tego.

Ja natomiast poznałem w swoim życiu wiele kobiet, miałem dwa długoletnie związki, i nigdy nie wypowiedziałem takich słów. Do teraz. I uważam ich kwestionowanie co najmniej za nietakt. Ale to forum, wybaczam

PS Należy do osób z gatunku "zamknięta w sobie". Ale może sam się nakręcam.

Co do nieznajomego z pociągu, to wątpię. Ona chciała budować tę relację (a znajomość z pociągu ma to do siebie, że towarzysza podróży nigdy już nie zobaczymy). Sama przyznała, że chodziło jej o relację na stopie przyjacielskiej, bo mydliła sobie oczy. Przyznała też, że nie jestem dla niej obojętny, że zafascynowała się mną, zauroczyła. Że jest współwinna temu, co się między nami zrodziło. Było to na naszym drugim "rozstaniowym" spotkaniu.

Ta właśnie kwestia siedzi mi w głowie i nie pozwala normalnie funkcjonować. Dlaczego to powiedziała? Gdybym tego nie wiedział - inaczej: gdyby dalej udawała, że naprawdę chciała przyjaźni, to byłoby mi łatwiej usunąć się na drugi plan. Ale z tą wiedzą naprawdę ciężko jest żyć, bo gdzieś za mną czai się cień myśli, że może rozważa rozstanie ze swoim chłopakiem i wszystko skończy się - podreślam: dla mnie - happy endem. Że może warto poczekać.

Na wszelki wypadek postanowiłem jednak jej unikać. Choć ona nie unika mnie. Podchodzi do mnie i do grupki "tylko moich" znajomych. Zagaduje mojego przyjaciela, siada z nim na zajęciach, które mamy oddzielnie. Coś jest na rzeczy, ale nie wiem, o co jej chodzi.

Podsumowując: będą interwały

To są nowe fakty w Twojej historii (z tego co pisałeś, to wywnioskowałam, że z jej strony nie było żadnych deklaracji), ale tym bardziej warto odczekać.
Bo podsumowując sytuacja wygląda tak: spotykacie się na stopie przyjacielskiej, Ty jej mówisz, że czujesz coś więcej, ona przyznaje że też jest zauroczona, Ty mówisz, że nie chcesz mieszać w jej związku i się postanawiasz usunąć, jej też zasady nie pozwalają na "konsumpcję" zauroczenia, ale wydaje się szukać kontaktu z Tobą.
Obydwie strony wiedzą, jakie jest ich stanowisko, z tym, że ona musi podjąć decyzję, która zmieni jej dotychczasowe życie.

Ale skoro zdecydowała się na przyznanie do zauroczenia, a jednocześnie nic ze swoją aktualną relacją nie robi, to czas naprawdę pokaże, co w niej siedzi. I lepiej chyba, żeby jej zastanawianie potrwało dłużej i sama przekonała się, czego chce, niż żeby rzuciła się w Twoje ramiona tylko i wyłącznie po to, by zweryfikować, że to jednak było tylko zauroczenie i wraca do byłego. Lepiej przynajmniej dla Ciebie mi się wydaje. Cóż, takie sytuacje są próbą charakteru dla obydwu stron.

Po jakimś czasie (i nie za dwa dni ) jeśli nadal ewidentnie będzie szukać z Tobą kontaktu możesz otwarcie zapytać, co planuje i co myśli o Tobie i waszej potencjalnej relacji.

Poczekasz, zobaczysz. Życzę Ci, żeby Twoja interpretacja była prawdziwa i rzeczywiście świadczyła o tym, że szuka kontaktu z Tobą.

Ale z drugiej strony - żeby dodać łyżkę dziegciu do Twojego pozytywnego obrazu koleżanki - niewykluczone, że takie zachowanie jest po prostu elementem gierki pt. gonienie króliczka (uprawianej świadomie lub nie). Czyli robimy wszystko, żeby podtrzymać zaintersowanie drugiej osoby, zwłaszcza jeśli ona się "wymyka", ale jak już ta osoba faktycznie "złapie przynętę" i zacznie odwzajemniać zainteresowanie, to wymyślamy bardzo dobry powód, żeby jednak nie sfinalizować gonitwy, tylko zacząć uciekać dalej. Wtedy, gdy tylko druga strona się odsuwa, zajmuje sobą, uroczy króliczek znowu zaczyna wystawiać uszy i machać ogonkiem

Czas naprawdę sporo rzeczy weryfikuje i pozytywnie i negatywnie. A skoro jest to dla Ciebie Ktoś Wyjątkowy, to wypada wierzyć, że cierpliwość się opłaci

Good luck I dosłownie i w przenośni (Podobno pół roku rzetelnych przygotowań biegowych jest optymalnym czasem, żeby bez uszczerbku na zdrowi pobiec pierwszy półmaraton. Usłyszane w radiu, nie weryfikowałam osobiście)

Myślę, że na pewno zależy jej na mojej uwadze. Mi zresztą przecież też. To chyba normalne, bo skończyliśmy coś, do czego byliśmy bardzo przywiązani i coś, co dawało nam mnóstwo satysfakcji. To było naprawdę niesamowite, wspaniałe, cudowne - nie wiem, jak to jeszcze określić, bo nigdy mi się nic podobnego nie przytrafiło. Przyciągała mnie jak magnes. Ja ją zresztą też. Myślę, że nieświadomie przekroczyła pewną granicę, która nie zostałaby przekroczona, gdyby jej chłopak był zaangażowany w ten związek, o który z początku walczyła, a który potem, z bezsilności, skazała na toczenie się swoimi kolejami.

Ciężko teraz, w sytuacji "sztucznego" zminimalizowania intensywności kontaktów, obojgu nam się odnaleźć. Stąd pewnie takie podchody. Nie ujmowałbym tego w kategoriach "gonienia króliczka", bo ona nie należy do tego rodzaju dziewcząt, które szukają podniet emocjonalnych. Bardziej myślę o tym jako o chęci pozostawania w mojej orbicie, choćby przez kontakt z moim przyjacielem czy przebywaniu w mojej obecności. Wszyscy wiedzą, że ma chłopaka, sytuacja, w której ktoś mógłby podejrzewać ją o "casanovostwo" na pewno nie byłaby jej na rękę. Wątpię, by komukolwiek, poza najbliższą przyjaciółką, powiedziała o naszej relacji, więc raczej nie o podniesienie poziomu własnej wartości chodzi.

Dzisiaj umówiłem się z moim kumplem pod wydziałem, ale nie mógł mi powiedzieć, że akurat ona go spotkała i że przystanęła obok niego i paru znajomych. Kiedy już byłem na miejscu i ona też tam była, to przywitałem się kurtuazyjnie, zamieniłem kilka słów i poszedłem w inną stronę z innym kumplem pod byle pretekstem - pewnie wyczuła, że to z jej powodu.

W przerwie zajęć wyszedłem przed budynek i rozmawiałem z grupką naszych wspólnych znajomych. Po jakimś czasie ona też wyszła. Zorientowała się, że jestem i wróciła do środka. Widać, że mnie wyczuwa, moją niechęć do wspólnego przebywania przy takim obrocie spraw. To chyba przykład tego, że nie chce wejść mi na głowę, że jako tako szanuje mnie i moje emocje.

Ogromna próba charakteru. Wolałbym, żeby podjęła świadomą decyzję, niż żeby działała w przypływie emocji. Rzadko mówiła o swoim chłopaku, ale z tych urywków skleił mi się obraz niedopasowania, innych priorytetów. Nigdy nie mówiła o nim źle, ma do niego wielki szacunek. Wiem, że jest zagubiona w tym wszystkim, a nie ułatwiają tego problemy jej chłopaka, które ona traktuje poważnie. Wiem z doświadczenia, że można mieć problemy, ale znajdować także czas na podsycanie intymnej więzi w związku, ale tego jej nie mówiłem. Jej chłopak w tym wszystkim był bardzo bierny, nie czepiał się, że spędza ze mną tyle czasu - wielogodzinne spacery, spotkania (wiedział o tym). Dopiero po jej kolejnej wizycie w moim domu (miesiąc naszych spotkań) powiedział jej, żeby to przemyślała. Czy tak zachowuje się facet, któremu zależy?

Planuję jeszcze trochę poczekać i dopiero za jakiś czas się odezwać, spytać, co u niej. Jeśli polepszy jej się z chłopakiem, to okej, zrozumiem i dam sobie spokój. Jeśli dalej będzie trwała w tej stagnacji, która ma miejsce od kilku miesięcy (lub lat), to znaczy, że jest od niego uzależniona. I wtedy też będę wiedział, że nie ma na co liczyć.

Mimo wszystko życzę jej jak najlepiej - nie ze mną, to z nim. Szkoda by było tylko, gdyby dalej się męczyła, kiedy życie stoi przed nią otworem.

Ja też się męczę. Jestem w stanie zawieszenia. Myślicie, że kiedy byłby dobry moment na odezwanie się? Czy w ogóle to ja pierwszy powinienem to zrobić? Przecież to nie ja jestem osobą decydującą w tej sytuacji. To ona rozdaje karty. Powinienem w ogóle to robić?

Dziękuję za odzew i analizę. Naprawdę mi to pomaga.