depresja

do psychologa to jest najlepsze wyjscie ..
a dlaczego masz depresje ?
jak sie zachowujesz ?
ile masz lat ?

Tamaro - w dzisiejszych czasach prawie każdego coś gryzie,miewa się raz klepsze raz gorsze dni.Ale nie należy się poddawać.Jedynym wyjściem,bo sama sobie nie poradzisz,będzie udanie do się psychologa,tacy specjaliści wyciągnęli z dołka już niejedną osobę,wiem coś o tym.Musisz się przed kimś wygadać,jakie są Twoje problemy i jak temu zaradzić.Nie zwlekaj,a wszystko będzie dobrze,zapewniam Cię,czego Ci życzę z całego serca.

Najpierw proponuję słonca, kontaktu towarzyskiego, magnezu jako suplementu diety. Dilera nie polecam, a do psychiatry od razu bym nie szedł.

Staraj się przebywać w dobrze nasłonecznionych miejscach, zmuszaj się do myślenia o rzeczach wesołych. Zaraz po przebudzeniu uśmiechnij się, chodzi wyprostowana- mimika i postawy są przypisane konkretnym stanom emocjonalnym, uruchomienie konkretnej mimiki działa zwrotnie na stan- uśmiech pomaga aktywować dobry nastrój. Postaraj się o towarzystwo sympatycznych ludzi, rozluźnij się, wyrzuć z umysłu wszelkie rzeczy przykre lub trudne.

Latami chorowałem na depresję przez którą cierpiałem już na bezsenność ale przez takie sztuczki pokonałem zły nastrój, później zaś znalazłem szczęście wewnątrz siebie, choćby się waliło i paliło uśmiecham się i nie tracę dobrego nastroju

Depresja nie zawsze objawia się apatią, zmęczeniem, poczuciem "nic nie ma sensu". Symptomami depresji może być również agresja wobec innych, nadmierne pobudzenie.
W przypadku podejrzenia depresji wskazana jest wizyta u psychiatry bądź psychologa.

Witam mam 43 lata i od kilku lat choruję na depresję-czuję się bardzo samotna prawie nie wychodzę z domu-może tutaj poznam kogoś kto by zechciał ze mną porozmawiać

witam wszystkich. postanowiłam zajrzeć do tego wątku, gdyż problem depresji dotknął w pewnym stopniu także i mnie.
normalnie jestem pełnym energii wulkanem pozytywnych emocji, ale od pewnego czasu nie mam chęci do śmiechu, jakiejkolwiek aktywności, a w na co dzień widzę jedynie czarne aspekty życia. i to nie była "jesienna", zimowa czy jakakolwiek przejściowa przypadłość. w końcu zdecydowałam się na wizytę u lekarza. w sumie to wyszło całkiem spontanicznie, ale poszłam do całkiem nieznanej lekarki w całkiem innym mieście. praktycznie wypłakałam się jej na ramieniu.
od roku zadręczałam się niską samooceną, co jeszcze pogłębiało mój smutek. w przeszłości cierpiałam na bulimię, która oczywiście wróciła do mnie jak bumerang. przytyłam, co w zawodzie tancerki jest największą tragedią (oprócz złamania nogi). miałam problemy z nauką, koncentracją, co oczywiście przejawiało się w ocenach (średnia z LO -4,3, teraz, masakra). czyli następny powód do zadręczania samej siebie. stałam się nerwowa, rozdrażniona na maxa. tańczę w dosyć prestiżowym zespole tanecznym. wymaga się od nas doskonałej znajomości baletu, z którym ja wcześniej nie miałam do czynienia, więc i kroki mi wychodziły dosyć marnie - następny powód.
dodam, że jestem samokrytyczna w skali 1-10 na ok. 25. w liceum nauczyłam się bycia "najlepszą" i jakakolwiek porażka jest dla mnie osobistym nieszczęściem i powodem do rozładowania swoich emocji na kimkolwiek, kto jest w pobliżu.
oczywiście w kontaktach towarzyskich nigdy nie ujawniałam tego, że jestem z czegoś niezadowolona. śmiałam się, śmiałam, a w domu czepiałam się młodszej siostry, albo jadłam, jadłam, szłam do toalety i wiadomo co...
ludzie ja jeszcze dwudziestki nie skończyłam, a już takie coś....
więc trwałam sobie tak z półtora roku i poszłam do lekarza.
tabletki Zomiren, natychmiastowe skierowanie do psychologa, i badania hormonów tarczycy (podobno to może być moim głównym problemem)
tabletki zażywam już ok dwa tygodnie, jestem wyluzowana jak nigdy dotąd, chociaż zdarzają mi się ciężkie dni, po weekendzie szukam psychologa i idę odebrać wyniki badań...

Jeśli ktoś ma rzeczywiście depresję, powinien udać się do specjalisty. Trzeba umieć odróżnić zwykłe obniżenie nastroju od depresji.

Oto relacja człowieka, który cierpiał na depresję:
"Gdy pogrążysz się w tym stanie, nie ma już miejsca na empatię, inteligencję, wyobraźnię, współczucie, ludzkie odruchy czy nadzieję. Niemożliwa jest zmiana pozycji w łóżku, gdyż planowanie i wykonanie koniecznych ruchów jest zbyt trudne do opanowania i nie można zdobyć się na jakikolwiek wysiłek fizyczny. Dla mnie szczególnie dotkliwa była utrata zdolności umysłowych - czytania, spójnego pisania, podstawowych umiejętności matematycznych - gdyż wcześniej przez całe życie świetnie radziłem sobie w tych dziedzinach i byłem dumny z moich intelektualnych możliwości. Depresja odbiera ci to, czym byłeś, uniemożliwia dostrzeżenie tego, kim mógłbyś kiedyś się stać, a w miejscu, gdzie było twoje życie, pojawia się czarna dziura. Tak jak w przypadku swetra ponadgryzanego przez mole, który nie przypomina już nowego produktu, pozostają tylko strzępy świetności wskazujące na ogromne możliwości, zdolności i potencjał, który przeminął. Ludzkie wartości tracą swoje znaczenie - muzyka, śmiech, miłość, seks, dzieci, chrupiące bułeczki czy weekendowe wydanie "New York Times" - ponieważ nic i nikt nie jest w stanie dotrzeć do osoby uwięzionej w próżni. Nie masz pojęcia, co się stanie, kiedy to się skończy, ani nawet gdzie jesteś. Samobójstwo? To brzmi świetnie, ale jest zbyt trudno je zaplanować i zrealizować." (źródło: Seligman, Walker, Rosenhan, "Psychopatologia")

Wiem, że jest to choroba. Dlatego należy się udać do specjalisty, to jest moje zdanie. Doświadczyłam depresji, ale z zewnątrz, nie potrafię natomiast wyobrazić sobie takiego uczucia. Jestem z wami wszystkimi, naprawdę. Nie chciałabym tylko, żeby ludzie nadużywali tego słowa i chcę z tym walczyć. Nie twierdzę, że wy go nadużywacie, nie, nie.
Dużo uczyłam się o depresji. To choroba, jak wspomniałaś, a choroby należy leczyć.

Właśnie o to mi też chodzi Ale fajnie też, że ucząc się o depresji, udaje mi się konfrontować niektóre treści z ludźmi, którzy rzeczywiście jej doświadczyli.

Są depresje i są okresowe spadki nastroju. I o ile w przypadku tego drugiego może pomóc "zmuszanie się do  śmiechu", jak to określił jeden kolega, tak w przypadku klinicznej depresji, rady tego typu na pewno nie będą skuteczne.