Pozostawiona z małym serduszkiem w brzuszku...

Witaj...

Muszę przyznać iż znalazłaś się w bardzo trudnej sytuacji, szczerze to nie wiem jak Ci doradzić... Mogę powiedzieć, iż dziecko to jest skarb, który zapewne doda Ci sił.... W danym momencie nie wiesz co robić, ale pamiętaj, iż to maleństwo powstało z miłośći... W danym momencie musisz zadbać o siebie i tego maleńkiego człowieka, który jest w Tobie, on jest całkowicie zależny od Ciebie, wszystko co przeżywasz ono również to odczuwa, pamiętaj o tym...

Odnośnie tego faceta, trudno cokolwiek powiedzieć, zaryzykowałaś i postawiłaś wszystko na jedną kartę... Jak dla mnie to bym doradziła abyś sobie odpuściła, wychowasz dziecko sama, facet, który w takim momencie wyrzuca kobietę i swoje dziecko na bruk zasługuje na słowa pogardy...

Napisz dokładniej co się stało,co spowodowało zmianę zachowania Twojego mężczyzny, czy jego rodzina miała coś z tym wspólnego...? A jak Twoja rodzina na to wszystko? Możesz na nich liczyć? Nie piszesz nic na temat tego czy jesteś po rozwodzie? Pozdrawiam.

Sindagma, smutna ta Twoja historia... jesteś w trudnej sytuacji to prawda, ale ponoć żadna nie jest bez wyjścia...

Najważniejsze czy masz teraz wsparcie u rodziny, przyjaciół? Żyjesz dobrze z matką, jakie są wasze relacje po tych wydarzeniach?
Myślę, że zachowanie Twojego partnera jest co najmniej dziwne. Najpierw była jak to piszesz sielanka, chęć założenia rodziny, tyle starań...a tu nagle... Jeśli to rodzina jego wywierała na niego nacisk, to gratuluje mu "pobożnej" rodziny... jeśli był inny powód to on jest dziwnym człowiekiem, bo jak można w ciągu roku zmienić tak swoje zachowanie... tak nie postępują dobrzy ludzie... Nie wiem czy chciałabym go jeszcze znać po czymś takim, choć może jedynie dowiedzieć się dlaczego...? Lecz tego tez nie jestem pewna... Nie wiem co ci doradzić...

sindagma  biedna... matko jak mi sie smutno zrobiło jak czytałam Twoja historię... to jest niewiarygodne jaki ten typ jest podłym człowiekiem....  zadam Ci trudne pytanie: czy jest sens i czy warto upokarzać sie dla tych pieniędzy? Wiem, że to spora suma i napewno by sie przydała, ale z drugiej strony czy bedziesz za każdym razem robic co tylko on chce tylko po to by odzyskac te pieniądze? masz gwarancję czy on Ci je odda jak tam u niego będziesz?

mam nadzieje, że badania wyjda pomyslnie i, że maluszek sie zdrowo rozwija...  wiadomo targaja Toba pewnie takie emocje jakie ja moge sobie tylko wyobrazić... trzymaj sie dzielnie bo jesteś silna kobietą!!!
daj znać po lekarzu jak tam u Ciebie i maluszka.

sindagma, to na prawdę smutne i wierze, że jest ci strasznie cięzko i nie wiesz co robić...
Jednak pomyśl, czy więcej nerwów nie będzie Cie kosztowało bycie na każde jego skinienie i przyjmowanie na siebie tych wszystkich upokorzeń z jego strony, niż ten dług ... ? Nawet jeśli wszytko człowieka przerasta, to nie ma on prawa traktować tak drugiej osoby, jak on traktuje Ciebie... Wybacz, ale w tej chwili nie mam już do niego odrobiny współczucia i zrozumienia...jest zwykłym draniem i chamem...wykorzystuje Cię i spływa to po nim pewnie jak po kaczce...bo on "biedny" jest skołowany sytuacją i naciskiem rodziny...sorrryyy...zwykły burak z niego dla mnie i tyle... Ja na Twoim miejscu ani chwili bym tam nie została, co zrobisz jak po kolejnych paru miesiącach poniżania i spełniania jego zachcianek znów Cię wyrzuci, a pieniędzy i tak nie odzyskasz? To samo zrobisz teraz...jakoś wybrniesz z tej sytuacji, a będziesz bogatsza o szacunek do samej siebie i trochę mniej straconych nerwów, a i dzieciątku wyjdzie to na dobre...
Kochana...trzymam za Ciebie kciuki...dasz radę...nie pozwól sobą pomiatać...

Kochane dziękuję za wasze rady i podporę duchową...co prawda nie mogę teraz za wiele napisać co i jak u mnie ponieważ on wziął sobie wolne na telefon i nie życzy sobie bym korzystała z internetu...więc na chwilkę wpadłam tylko by zobaczyć wasze wpisy...jeszcze raz dziękuję za wasze wpisy i wsparcie...jutro postaram się coś napisać...jak u mnie...miłego dnia dla was kochane ...

Witajcie ...
Piszę tak wcześnie bo ... popołudniami ani rankami nie mogę zbytnio korzystać z internetu ... zadajecie pytanie co u mnie ... hmmm ciężko ... każdy dzień jest coraz cięższy...udaje wciąż że wszystko jest w porządku...dotarło do mnie w końcu że jemu chodzi tylko i wyłącznie o sex i zaspokojenie swoich potrzeb...teraz na szczęście chyba będę mieć trochę spokoju bo...stwierdził że idzie na l4 bo czuje się zmęczony haha dobre sobie więc i ja wykorzystałam ten moment i powiedziałam że skoro idzie na l4 to ja śpię w osobnym łóżku ponieważ nie mogę się zarazić od niego (skoro l4 to znaczy że jest chory prawda) nie był zadowolony ale też nie stawiał jakoś szczególnie oporów...teraz właśnie wyszedł niby do lekarza ale jakoś długo ten lekarz trwa bo wyszedł o 5:10 i niby wróci o 11...
a tak po za tym...tak jak już wspomniałam nie jest wesoło wczorajszy dzień np. sprzątałam gotowałam zajmowałam się domem by nie mógł się mnie przyczepić on potem powiedział że jedzie do swojej mamusi więc i mnie odwiózł do mojej więc odpoczynku było 3 godzinki od siebie (moja mama płacze bo nie potrafi tego wszystkiego wytrzymać)...jak przyjechał po mnie do mamy to nawet nie wszedł czekał w samochodzie...pojechaliśmy do sklepu w sklepie powiedział że mam się uśmiechnąć a nie chodzić taka zawieszona i w końcu zmienić się...może faktycznie to wszystko moja wina...
siedząc z nim wczoraj zadałam pytanie....ty w ogóle nie czujesz Kubusia jako dziecko...powiedział no faktycznie nie czuje tego... (
co do sex-u to tak jak wspomniałam dziś pełen odpoczynek bo dzieliła nas ściana...a tak przez dwie noce to...tak o szkliwie (wiem że zabrzmi to śmiesznie) ale ciągnął mnie za sutki że aż krew mi się puściła...strasznie chciał uprawiać normalny sex (ja nie mogę-mam ciąże zagrożoną do pochwowe wsadzam dziennie 8 tabletek prób tabletek dopochwowych są doustne i zastrzyki) więc naprawdę choć bym chciała się zmusić dla świętego spokoju to nie mogę ze względu na Kubusia...więc powiedział że mam wziąć do buzi...upokarzające (powiedziałam mu że nie wezmę bo strasznie go czuć - odpowiedział że bielizny nie zmieniał 6 dni bo tak wyszło mama zawsze jego mów że trzeba być oszczędnym) czuje się jak w kiepskim filmie...tu chociaż mogę wyrazić co czuję...
największy żal mam do samej siebie bo takie życie mam na własne życzenie...ahhh
teraz nie wiem do końca o której wróci bo mało mówimy on cały czas gdy przechodzę obok czy coś robię to próbuje tylko zaczepić o jedno....
w piątek badania...martwię się...wczoraj trochę brzucho pobolewał ale doktor stwierdził telefonicznie że prawdopodobnie to więzły chłonne które się rozciągają...chciałabym go już zobaczyć i wiedzieć że chociaż u małego wszystko ok...ponoć pojedzie ze mną (nie do końca jestem z tego zadowolona bo moja mamcia strasznie chciała jechać a wiem że ją to bardziej interesuje niż jego...bo on się tylko zmusza) ale dobrze że pojedzie przynajmniej wykorzystam fakt że tem jest i zapłaci chociaż za wizytę...(wiem okrutne)
nic nie zanudzam was moim ciekawym życiem...wam życzę rozsądniejszych wyborów...bo nikomu nie życzę takiej sytuacji w jakiej ja się znalazłam (...
pozdrawiam - do zaś

Dziewczyno, o czym Ty piszesz...okrutne jest to, że on ma zapłacić za wizytę kobiety, która nosi jego dziecko? Proszę Cię...okrutny to jest ON...że zachowuje się jak najgorszy palant, nie dość że nie ma najmniejszego szacunku do matki swojego dziecka ani do samego dziecka, choć jest jego, to traktuje Cię jak...aż brak słów żeby to opisać, lewa444 najlepiej to ujęła chyba...W ogóle nie mieści mi się w głowie, jak on mógł prosić Cię wiedząc że nie jestem w dobrej sytuacji materialnej o takie pieniądze (o jakiekolwiek pieniądze)...gdzie wtedy była ta jego kochana rodzinka i mamusia...szok normalnie...
Sindagma, uciekaj stamtąd (od niego) póki czas... Wcześniej dawałaś sobie radę bez niego, dasz i teraz. Może z czasem znajdzie się w Twoim życiu jakiś normalny mężczyzna, bo na cudowną przemianę tego kogoś (mężczyzną go nawet nazwać nie można) bym nie liczyła. Pieniędzy od takiego gnojka i tak nie odzyskasz, a stracisz nerwy, zdrowie...pamiętaj ze Ty musisz być silna i zdrowa, bo Kubuś będzie Ciebie potrzebował podwójnie. A jeśli jaaaakimś cudem obudzą się w nim instynkty ojcowskie po urodzeniu dziecka, to i tak bym na Twoim miejscu z nim nie zamieszkała. Zgodziła bym się na jego pomoc, ale wątpię czy uwierzyłabym na tyle w tą przemianę, żeby do niego wrócić... Przemysł to kochana...przemyśl... pamiętaj że dbając o siebie, dbasz o maluszka... Trzymam za Ciebie kciuki, za Kubusia również, oby badania przeszły pomyślnie i wszystko było dobrze...

od 3 dni śledzę Twoją historię i jestem przerażona tym co widzę. Ale czy naprawdę czy te "pożyczone" pieniądze są jedynym powodem, dla którego wróciłaś do tego chama?? Żadne pieniądze świata nie są tego warte tym bardziej, że można się spostrzec, że ten Dupek i tak Ci ich nie odda. To nie jest człowiek zmuszając Cię do takich rzeczy. Jak on może być taki brutalny wobec Ciebie, to obrzydliwe jak Was traktuje. To chore. odejdź od niego to będzie dla Ciebie i Maleństwa najlepsze rozwiązanie. Ten Psychol nie zasługuje na to byś była z Nim przez 5 minut nie mówiąc o sprzątaniu, gotowaniu i praniu dla niego.

Kochana to jest przerażające... nie czekaj ani chwili dłużej tylko uciekaj od niego. Nic nie wskórasz mieszkając z nim... Stracisz jedynie w stosunku do Siebie szacunek, godność i jakiekolwiek dobre zdanie... Przypuszczam, że w niedługim czasie zaczniesz czuć obrzydzenie do Samej Siebie... pomyśl co czuje Twoje dziecko... Jesteś stale w nerwach, niepokoju, strachu...nie pomaga to Twojej zagrożonej ciąży...Zacznij myśleć o SWOIM SYNU- on już jest i czuje wszystko to samo co TY... Obudź się z tego horroru i wróć do normalnego życia... Dasz sobie radę, z tego co piszesz masz mamę, która Cię wspiera i na pewno pomorze... Ona też cierpi patrząc jak jest Ci źle...Nie będzie Wam łatwo, ale powoli wyjdziecie na prostą... Pokaż że masz jeszcze odrobinę godności i szacunku do samej siebie i odejdź od tego śmiecia... Nie zastanawiaj się tylko podejmij właściwą decyzję... Pozdrawiam...

Witajcie....
Przede mną kolejny dzień...który jak zwykle nie zaczął się kolorowo...ale przywykłam do tego stanu...rano jak zwykle kosz pełen niezadowolenia ze strony Mariusza opiszę w skrócie (godzina 9 bo o tej porze wstał ma l4 niby chory stwierdził że idzie z psami na spacer mamy dwa Yorki ale one nie chciały z nim iść uciekały do mnie, więc jak podchodziłam z jednym do drzwi to drugi był już w środku - dostałam reprymendę że się obsrawam i stoję i ciaćkam się z psami krzyk na całą klatkę) moja wina...
Piszecie że źle robię że tu pozostałam...ale uwierzcie mi na tą chwilę kwota 6300 to dla mnie kwota dla której muszę się tutaj poświęcić...mama stoi ciężko finansowo (a te pieniądze pożyczyła specjalnie dla niego które musi oddać do dziś) pozostała moja część również muszę ją odzyskać przede mną wiele wydatków...a wiem że na niego nie mogę liczyć..
Wczoraj w aucie zapytałam się go czy ma w ogóle zamiar oddać mi tą kwotę..oburzony stwierdził że robię z niego złodzieja, że odda jak tylko sprzeda węgiel...więc dał mi do zrozumienia że na 1300 zł muszę sobie zaczekać..
Ciężko mi jeszcze z jednego powodu...strasznie negatywnie nastawił mojego brata przeciwko mnie...co prawda to brat przyrodni ale złapał z nim dobry kontakt i wszystkie brednie mu opowiada...brat nie odzywa się do mnie nawet jak prosiłam o rozmowę to nawet nie patrzy na mnie...ale co gorsza w taki sam sposób traktuje moją mamę bo powiedział że jest głupia że mi pomaga...samej jest jej ciężko a pomaga jeszcze mi...
Cholernie mi ciężko ostatnio na tym świecie...najchętniej wzięłabym i skończyła z tym wszystkim...
Moją znajomością z Mariuszem zaburzyłam cały spokój rodziny... ahh

Dziś dodatkowo badania u lekarza...kolejne 100 zł którego nie mam...i pewnie znowu będzie wściekły jak powiem mu że i za wizytę musi zapłacić...bo wszystkie pieniądze oddałam jemu...
Tak cholernie mi ciężko...pogubiłam się w tym życiu

Teraz siedzę w małym pokoiku posprzątałam psiaki leżą obok mnie w kojcu i smacznie śpią...a ja po cichu w czterech ścianach udaje że żyję...on siedzi w dużym pokoju i ogląda filmy na DVD...nie obchodzi go nic tym bardziej my...

dlaczego bóg w taki sposób mnie ukarał ... dlaczego

Witam Cię, nie jest Ci lekko... ja już nie będę Ci pisać i namawiać do odejścia...nasze zdania na ten temat znasz... Za to będę trzymać kciuki i modlić się abyś wytrwała w tym wszystkim...aby Pan Bóg dodał Ci siły.... Walcz dla Swojego synka, ale przede wszystkim dla Siebie samej. Jesteś mądrą i bardzo dzielną kobietą, myślę że wiesz co robisz... Jeśli chodzi o Boga... to nie myśl tak... Pamiętaj, że Pan Bóg nie karze, ktoś mi kiedyś powiedział iż Bóg rzuca nam pod nogi takie kłody, jakie jesteśmy w stanie pokonać... Pan Bóg doświadcza nas przez całe życie i pomaga nam.... Powodzenia na badaniach... Odzywaj się, pisz co u Ciebie... Pozdrawiam.

Napisałaś, że był na badaniach i nic...nic nie zrobiło na nim wrażenie, żadnego wow NIC!
DZIEWCZYNO!! Ty uciekaj od niego!!! Twoja mama kase już dostała! 1300zł to jeszcze nie jest jakiś kolosalny majątek!!
Zostaniesz tam i narazisz własne dziecko na stres, kłótnie awantury za marne 1300zł?!
A co jak się Kubus urodzi? Pozwolisz na to, zeby zobaczyl jak "tatus" odnosi sie do mamusi? Chcesz zeby dostal od niego taki wlasnie przyklad?
Mezczyzn jest wielu na tym swiecie i nie jeden oddalby wszystko za wspaniala kochajaca kobiete i nie jeden wychowal by cudnego chlopca, nawet jesli nie jest jego!
Otworz oczy kochana i uciekaj!!

Witajcie...

Troszkę mnie nie było...a wiele się zdarzyło...postaram się wszystko w skrócie opowiedzieć...bo muszę to z siebie wyrzucić....

W piątek po badaniach o których Wam wspomniałam wcześniej (badania które nie wzbudziły w przyszłym tatusiu żadnych emocji) wieczorem przyszedł po 22 i wielce przepraszał...że kocha mnie nad życie a jego zachowanie spowodowane jest tym że się pogubił że boi się...byłam szczęśliwa kładłam spać się szczęśliwa mówiłam sobie w końcu wszystko wróci na dobry tor....

Sobota ranek...wspólne śniadanko...i wyprawa do centrum handlowego kupił Kubusiowi body i sweterek nawet chciał kupić grę ale powiedziałam mu że to za szybko...byłam szczęśliwa łudziłam się baaa żyłam w świadomości że w końcu szczęśliwie przetrwam do końca...wieczorem tradycyjnie chciał jechać do swojej rodziny...siedział tam długi ale nie robiłam wyrzutów choć wolałabym spędzić całyyyy wieczór dzień z nim...

Niedziela.....rano śniadanko ja przeziębiona złapało mnie grypsko więc chciałam jak najwięcej leżeć...jak wiadomo kobieta w ciąży wiele nie może brać...wyskoczył nawet po 11 mi po lekarstwa specjalne dla kobiet w ciąży...wmawiałam sobie teraz razem będziemy się starać i wszystko będzie dobrze Kubuś będzie mieć jednak dwoje rodziców...wspólny obiad który sam odgrzał bo zrobiłam go sama wcześniej...tak po godzinie 15 powiedział że chciałby na chwilę wyskoczyć znowu do rodziców po płytę DVD...więc mnie zawiezie do mamy...zgodziłam się...chciałam dobrze...chwilka była długa u mamy byłam od 17 do prawie 21...gdy dzwoniłam by mu się lekko przypomnieć że jestem że czekam był oschły i mówił zwodził jeszcze pół godziny jeszcze chwila...gdy przyjechał zapytałam się dlaczego tak długo...czy nie lepiej spędzić wieczór razem...obraził się
W domu było już tylko gorzej....zaczął sie czepiać szukać powodów do awantury...przygotowywał rachunki do zapłaty...i miał wyrzuty dlaczego się nie dołożę (przypomniałam mu że wziął mi całe oszczędności a za kilka miesięcy będzie Kubuś muszę oszczędzać i kupować już z myślą o nim bo z jego strony bywa różnie....był to zapalni)....obrażony poszedł spać w osobnym pokoju...

Poniedziałek...wstałam rano po cichu by nie budzić go bałam się tego dnia...wiedziałam że może być różnie...przeczucie mnie nie myliło...wstał zaraz za mną...nie odzywał się...zapytałam się bo miał jeszcze wolne...jaki ma plany na dziś...powiedział że jedzie popłacić...a potem do rodziców....wiec powiedziałam mu to mnie również zawieś do mamy (do mamy muszę jeździć co drugi dzień na zastrzyk na podtrzymanie) więc myślałam on pójdzie popłacić ja w tym czasie do mamy potem do domu i będę czekać na niego...ale stało się inaczej...nie dopuścił mnie do słowa...stwierdził od razu że mogę sobie tam od razu spać zapytałam się go powiedź mi mam się spakować i wyprowadzić stwierdził rób jak chcesz...nie wytrzymałam spakowałam swoje rzeczy...on w drzwiach powiedział mi tylko proszę oddać mi klucze do domu...poczułam się jak złodziej a nie matka jego dziecka...powiedziałam że na razie nie oddam bo są tam jeszcze inne moje rzeczy osobiste...powiedział zmienię zamki...
w samochodzie oschły nic nie mówił....jedynie jak wychodziłam powiedział bym oddała mu pierścionek który podarował mi na święta Bożego Narodzenia który miał być oznakiem miłości a jednocześnie zaręczyn...powiedziałam po co ci stwierdził sprzedam...(nie oddałam tego pierścionka)
mama w drzwiach jak mnie zobaczyła zaraz wiedziała że znowu mnie wyrzucił...uspokajała mnie i zapytała mogę do niego zadzwonić powiedziałam nie lepiej nie....łudząc się może jeszcze będzie dobrze....zaparkował na przeciw naszej klatki...
mama nie wytrzymała i zaczęła mi mówić co on mówił mojemu bratu i dlaczego mój brat teraz ma do mnie taki stosunek...opadła mi szczęka...powiedział że zrobiłam ze swojej rodziny alkoholików z matki że sprowadza kochanków do domu...jednym słowem stek bzdur z których nie mogę się wybronić bo nikt mnie nie słucha...jedyne co mogłam to moja mamę przeprosić i powiedziała że kazał mojemu bratu wystawić to mieszkanie na sprzedaż o czym ja nie wiedziałam...byłam załamana nie chce mi się żyć....
mama również nie wytrzymała zadzwoniła do niego nie odebrał...wyszła więc na klatkę i czekała aż przyjdzie do samochodu...gdy przyszedł poprosiła by wszedł do domu i porozmawiał...wszedł powiedziała mu że o wszystkim wie o tych głupotach które nagadał mojemu bratu że mieszkanie jest wystawione (bo on myślał że my o tym nie wiemy)...był zaskoczony...mama powiedziała mu że ma dość tego jak mnie traktuj że ma w końcu się zdecydować...a nie jedno mówi co innego robi...starała być się opanowana...zawołała mnie...też powiedziałam mu że starałam się cały tydzień...nie wchodziłam mu w drogę...by nie wzbudzać nie potrzebnych emocji...przed wyjściem powiedział że śpieszy się musi jechać do rodziców i mam mu zadzwonić i podjedzie po mnie że mam JA się zastanowić...
zadzwoniłam po 16 na początku nie odbierał po kilku próbach dodzwonienia się jak zawsze był oschły (myślałam że jest już w domu bo trochę minęło czasu)...powiedział że jest nadal u rodziców że mam dzwonić za dwie godziny...zadzwoniłam po 19 stwierdził jeszcze 30 minut...kolejny telefon....po 20 powiedział ubieraj się ja będę za 10 minut...podjechał (moja mama miała już dosyć)....zadzwonił iiiii dał kolejne ultimatum wezmę cię do domu pod warunkiem że zlikwidujesz konto na sympatii (konto na które wielki już nie wchodziłam)...powiedziałam mu tylko że znowu stawia mi warunki...powiedział zlikwidujesz jedziesz nie zlikwidujesz to zostań sobie już na zawsze u mamy...moja mama nie wytrzymała wyleciała na podwórko do auta (bo on nie chciał wyjść)...
w samochodzie już nie wytrzymała...wyrzuciła mu wszystko...że ma mnie w domu tylko do posprzątania, zaspokojenia i wyprania że mści się na mnie psychicznie...że każdy kłamie ja też...wiele mu powiedziała...on słuchał mówił tylko że ma warunki...zachowywał się tak jakby było mu przykro ale nic nie chciał zrobić...mama w końcu wyszła ja stałam przy aucie powiedziałam tylko że to już naprawdę koniec że ma sprzedać mieszkanie i wyjdzie na prostą...powiedział spokojnie wracaj do mamy a mieszkanie to nie tak łatwo...powiedział ułóż sobie życie bądź szczęśliwy...powiedział łatwo powiedzieć....serce chciało mi pęknąć...

Jest Wtorek...jest mi ciężko...okropnie...brakuje mi go ale wiem że nie ma już powrotu... są Walentynki...Kubuś pod sercem...boje się wszystkiego...mama powiedziała tylko żebym nie dzwoniła już do niego mam zapomnieć....tylko jakoś tak ciężko...swój telefon wyłączyłam wieczorem wczoraj by nie kusiło...żeby zadzwonić...ale włączyłam go na chwilę by zobaczyć może przełamał się i zadzwonił...niestety...więc ponownie go wyłączyłam...jest mi ciężko bo starałam się chciałam dobrze...wyszło najgorzej pod słońcem...nie wytrzymałam...

Kochane pomóżcie mi przejść przez ten okres ... dla mnie bardzo ciężki okres...wiem wiele złego zrobiłam bo nie ma człowieka bez winny ahhhhh ((((((((((((((((((((((((

mimo wszystko Wam życze z całego serducha Wszystkiego dobrego w dniu Świętego Walentego Zakochańce .... miłego dnia

dziękuję Ci lewa4444 za dobre rady...wiem teraz jest ciężko baaaa...nawet bardzo ciężko...już nie mówię w kwestii finansowej ale w swe że sercowej...cały czas od kąt wstałam powtarzam sobie muszę dać radę...Kubuś dziś jest strasznie aktywny...ja staram się nie denerwować...jego kopniaki interpretuje jako znak że jest ze mną i już mnie wspiera i kocha....mam nadzieję że kiedyś ON będzie tego żałować...nie wiem czy się odezwie powiem szczerze chciałabym by się odezwał i żebym to ja mogła go potraktować w połowie małej części tak jak on potraktował mnie...choćby nawet przez telefon...
nie wieże że u niego miłość tak szybko minęła chyba że wcale jej nie było...
telefonu nie włączam - i powtarzam JESTEM SILNA Kubuś jest ze mną....boże daj mi siłę...
miłego dnia kochana...udanych Walentynek .... i szczęśliwego rozwiązania

I dobrze, nie włączaj tego telefonu, wie gdzie Cię znaleźć. Nawet jeśli przyjdzie na kolanach, to nie uginaj się, on musi poczuć, że nie jesteś na każde jego skinienie. Lepiej pomieszkaj u mamy, tam zapewne Ci niczego nie brakuje i masz spokój. Jeśli będzie mu zależało, to przyjdzie i będzie wiedział, jak Was odzyskać. Bądź twarda, a przede wszystkim honorowa

P.S. Dziękuję, Tobie również życzę

Witajcie...

jest już 7.30 wstaliśmy bo....nie potrafiłam wyleżeć...zdenerwowanie którego nie dopuszczam do siebie i tak daje się we znaki...taką wielką ochotę mam zadzwonić usłyszeć...ale wiem wiem...nie jest tego wart...

wczoraj moja mamcia zadzwoniła do mojego brata...który powiedział że w poniedziałek po całej kłótni przed blokiem on przyjechał do mojego brata i po raz kolejny naopowiadał stek bzdur wyssanych z palca w które mój brat uwierzył bez skrupułów...nie chciałabym nawet wiedzieć jak wyglądam w oczach mojego brata...ponoć powiedział nawet że mnie kocha a ja znowu sama chciałam do mamy....co nie jest prawdą... ....żyć mi się nie chce...nie rozumie jego postępowania...dlaczego on w taki sposób się zachowuje ..... dlaczego

Kochana daj sobie z nim spokój... Moim zdaniem, przede wszystkim porozmawiaj z mamą i postaraj się umówić z bratem żeby przyjechał i z Wami porozmawiał... Bardzo bolą Cię te słowa więc spróbujcie to wszystko wyjaśnić... Ale jeśli chodzi o Tego Mariusza, to chyba nie nastąpi jego przemiana... Nie rozumiem na czym mają polegać jego gierki, ale za takie pomówienia można by mu wytoczyć sprawę w sądzie i szczerze nad tym pomyśl.... Trzymajcie się z Kubusiem, ten Mariusz jest pewien że się złamiesz i albo przyjedziesz albo będziesz dzwonić...proszę Cię nie daj mu tej satysfakcji... Niech zobaczy iż nie jest pępkiem świata, on wię że go bardzo kochasz  i chyba go bawi, gdy za nim biegasz, błagasz go... mam wrażenie, że go kręci poniżanie Ciebie...NIE POZWÓL JUŻ NIGDY WIĘCEJ NA TO...

Matko kochana,jak nigdy przeczytałam całą twoją chistorie i jestem w szkoku. Jak takie rzeczy mogą sie dziać,czemu faceci nie szanują swoich kobiet i nadodatek matek swoich dzieci.Prosze nie załamuj sie jestem pewna dasz sobie rade choc jest cieżko jesteś silna kobietą bo tyle już przeszłaś.Wiele z nas chciało by Ci pomóc,ale możemy tlko słowem i wsparciem duchowym. Sercem jestem z Tobą. Pozdrawiam serdecznie.

Witam Cię...

Rozumiem, że jest Ci ciężko i że bardzo kochasz tego mężczyznę... Również wiem, że odkochać się nie jest łatwo...niejednokrotnie kochałam bez wzajemności i wiem jak to boli...Ale niestety popatrz na tą sprawę obiektywnie, nie możesz wiecznie się oszukiwać że wszystko się jeszcze jakoś ułoży... Na pewno tak będzie, ale przypuszczam, iż z innym mężczyzną.... Przeczytaj sobie swój post od początku, nie wczuwaj się iż Ty to napisałaś ale podejdź jakby to napisała zupełnie dla Ciebie obca kobieta.... Zobacz jak wiele przeżyłaś bólu, cierpienia i upokorzenia, popatrz jak wiele poświęciłaś dla tej miłości, jak bardzo się starałaś i walczyłaś...ile dałaś z Siebie a ile w Wasz związek włożył Mariusz... Kochana nie oszukuj się, On się nie zmieni, zawsze znajdzie się ktoś, kto podpowie mu coś mądrego... To jest osoba, która niestety nie umie myśleć samodzielnie...
Życzę Ci kochana aby nadszedł dzień, kiedy się obudzisz i stwierdzisz iż serduszko mniej boli, że za gardło nic nie ściska i łzy nie płyną same po policzku... Niedługo ten dzień nadejdzie gdy poczujesz ulgę....Ale również życzę CI aby nadszedł, kiedy Mariusz zdobędzie się na odwagę aby szczerze z Tobą porozmawiać... Jest CI teraz bardzo ciężko, pomyśl nad takim rozwiązaniem: cały swój ból przelej na kartkę papieru i wyślij mu list, napisz mu jak bardzo Cię skrzywdził, tylko nie proś go aby wrócił,napisz mu również iż liczysz że nadejdzie dzień, kiedy będzie miał odwagę powiedzieć CI całą prawdę... Pozdrawiam Cię bardzo mocno i sercem jestem z Tobą..

W imię czego pozwalasz traktować się jak podnóżek? W imię "wielkiej miłości"?! (czego, przepraszam?)
Na co jeszcze liczysz? Że ten "zły demon", co go opętał odejdzie?
Przecież on sobie praktycznie napisał na czole: "nie chcę mieć z Tobą ani dzieckiem NIC wspólnego, no ale jak chcesz to możesz od czasu do czasu zrobić mi dobrze"
Ty nie chcesz ojca dla dziecka, bo gdybyś go chciała, to dawna oblałabyś się kubłem zimnej wody i znalazła, kogoś na kogo zasługujesz.

Przemyśl to wszystko na spokojnie, pomyśl o dziecku co by przeżywało i czego mogłoby być świadkiem gdybyście razem zamieszkali - TY - ON i dziecko. Musisz to sobie uświadomić i przestać żywić nadzieję, że może kiedyś będziecie razem, że może kiedyś on się zmieni -powtórzę jeszcze raz: NIE ZMIENI SIĘ. I im szybciej przyjmiesz to do swojej wiadomości tym lepiej. Całe życie przed Tobą, poradzisz sobie i spotkasz kiedyś takiego mężczyznę na jakiego zasługujesz...

Pozdrawiam Ciebie i Kubusia

Mam pytanie potrzebujesz czegoś jeśli chcesz wyślę Ci kilka ubranek

Eh, kobieto, aż tak Ci było źle u boku męża?
Zwalasz całą winę na niego, ale przyznaj, nie starałaś się o to małżeństwo kiedy poznałaś M.?

Czytałam to wszystko z zapartym tchem i nie wierze, ze można być takim...psycholem??
To zwyczajny, popaprany psychopata. Wiem, że w głowie masz miłe początki, kilka wspaniałych chwil, ale na Boga, to co ten człowiek z Tobą wyprawia, to czyste szaleństwo.

Olej tego psychola i uciekaj jak najdalej !!!

Sindagma, jesteśmy w tym samym wieku, jeszcze ułożysz sobie życie, zobaczysz!!
Bo jak na razie jesteś na świetnej drodze do spieprzenia go nie tylko sobie, ale i dziecku!!

Witajcie...

wczorajszy dzień był chyba dniem przełomowym...to co opiszę dla nie których może być śmieszne a może nie które zrozumieją...

Rano wstałam był to ciężki dzień dla mnie tęsknota...brała górę... ugięłam się o 13.15 napisałam do Mariusza krótką wiadomość...nie dotyczącą nas kompletnie nie dotyczącą mnie...napisałam jedynie o Kubusiu że rośnie i kopie że zaliczkowałam wózek i że w poniedziałek będą badania półmetkowe i prenatalne i tylko tyle....nie odpisał wiedziałam że nie odpisze bo dla niego było by to poniżenie i znak że się ugiął...zawsze był uparty...
i tak zleciało do wieczora..było ciężko bo w głębi serca liczyłam że może jednak ale cisza telefon milczał

Moja mamcia wieczorem jechała do pracy na noc...poprosiłam ją by podjechała tylko pod blok i zobaczyła czy jest w domu...podjechała nie było go w całym mieszkaniu było ciemno (nie wiem teraz sama po co była mi ta informacja-do czego potrzebna) fiksowałam...i znowu nie wytrzymałam zadzwoniłam do niego..

Nie odbierał...odebrał dopiero po 3 próbach połączenia...był zimny surowy oschły...wiele razy z nim rozmawiałam i czułam że mówi tak by mnie tylko zdenerwować by sprawić przykrość by poniżyć (ale tak naprawdę tego nie chciał bo słowa które wypowiadał ciężko przechodziły mu przez usta)...mówił że już mnie nie kocha, że żałuje że 1,5 roku szybciej nie otworzył oczu, że teraz jest dopiero szczęśliwy, że nie tęskni i nie szuka kontaktu z nami bo gdyby szukał to sam prędzej by się odezwał że mam nie dzwonić bo nie chce ze mną rozmawiać...ja uspokajałam go mówiłam że ma emocje odstawić i spokojnie rozmawiać...nie chciał...
nie wytrzymałam i napisałam ostatniego sms-a...że uszanuję jego decyzję i jego słowa że serce mnie boli ale skoro tak chce to nie mam wyjścia jak wycofać się....ale to był dopiero początek tego co działo się dalej....

o 21.30 zadzwonił jego ojciec alkoholik z pretensjami że wypisałam na FC stek bzdur że wyrzucił mnie z mieszkania że wyparł się dziecka...wyzwał od dziwek...że chwytam mężczyzna na dzieci...że jeśli natychmiast nie usunę swojego profilu to przyjedzie i zniszczy mieszkanie mamy powybija szyby...a za mnie dopiero się weźmie...zniszczy doszczętnie...nie wytrzymałam rozłączyłam się...dzwonił jeszcze wiele razy...aż w końcu zadzwonił do mojej mamy do pracy i jej zaczął ubliżać...

teraz wiem że potrzebowałam takiego wstrząsu..bo on jest identyczny jak ojciec...wszystko robi w emocjach a później tego po czasie żałuje i płacze (przeprasza)...
teraz wiem że nie mam już po co się z nim kontaktować..że nie ma to już najmniejszego sensu...
ale wiem też jedno serce mi to podpowiada...że to nie koniec on teraz jest w amoku i pod naciskiem rodziny którzy nigdy nie byli za nami...robi coś nie zastanawiając się tak naprawdę jakie będą tego konsekwencje...
i wiem może się ze mną nie zgodzicie ale za jakiś czas sam zadzwoni i będzie nalegać na spotkanie bo sumienie nie da mu spokoju i chęć zobaczenia dziecka (bo tego jestem pewna że bardzo go chciał)...
w domu zawsze był nikim...chłopcem na posyłki...więc powiedziałam mu teraz jest dobrze ciaciaja ci ale to minie z czasem i znowu będziesz płakać po kątach i taki dzień nadejdzie ja to wiem...

O rany....to rzeczywiście było mocne.

Ws?ólczuje Ci, ale nie sytuacji, a swojej postawy.

Co to znaczy że mówił Ci przykre rzeczy ale tak naprawdę tego nie chciał?
Otóż mówił Ci przykre rzeczy i dokładnie to właśnie miał na myśli!! Ten gość ma Cie za nic i zwyczajnie chce, żebyś się od niego odczepiła i dała mu święty spokój.
Co jeszcze powinien zrobić, żebyś to zrozumiała?
Gość nie odbiera Twoich telefonów, nie szuka kontaktu z Toba, ma nawet gdzieś swoje dziecko a jak już łaskawie do Ciebie oddzwania to poniża Cię i równa z ziemią!!!

A Ty jeszcze go usprawiedliwiasz.
I zgadnij co - nie, on nie zadzwoni do Ciebie więcej.

Witaj! Od czasu do czasu sledze Twoja historie..Wypowiedziałam sie wczesniej(jak i inne kobiety),żebys kopla mu w du*e.Ale z Toba jest tak,ze nic do Ciebie nie dociera..."grochem o ściane"...To ,ze on jest dupkiem to juz wszyscy widza,oprócz Ciebie !Jasne,czekaj aż przeprosi i wrócicie do siebie.Stworzycie dziecku niezłą patologię.Tego przeciez chcesz,prawda? Moze jestes tak zakompleksiona,że wolisz życie z takim chamem niż sama...a moze lubisz role masochistki? Nie wnikam! Jeśli chcesz,to idz sie przed nim płaszczyć i poniżać...Zrób mu dobrze i może Was przyjmie! Kubuś będzie miał niezły autorytet w tatusiu.... Przepraszam,ze tak brzydko sie wyraziłam,ale krew mnie zalewa jak czytam te Twoje bzdury o miłości itp.Zycze powodzenia! Tylko Kobieto przejżyj na oczy!!
Mam nadzieję,ze kolejny Twój post bedzie pozytywny...:)

odnoszę wrażenie, że odczuwasz coś w rodzaju rozkoszy gdy on cię zgnębi, poniży, zwyzywa, dodatkowo lubisz gdy cię ktoś pogłaszcze i powie : o tak, ty to jesteś biedna, doznałaś największej krzywdy na świecie.

dno i patologia.

To nie o to chodzi, ze na to zasłużyłaś. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie, dlatego powinnaś sie opamiętać dla swojego dobra. A jeśli nie dla swojego dobra, to dla dobra dziecka. W spokoju przejdź tę ciążę, w spokoju urodź to dziecko i odetnij się na ten czas od tego....gościa.

Nie kontaktuj się w ogóle.

Moim zdaniem to psychopata, ale jeśli tak bardzo Ci zależy, to tylko ucinając kontakt kompletnie możesz, ewentualnie coś zyskać. Koleś może się jeszcze opamiętać, przemyśleć i odezwać.
Ale nie wtedy, kiedy wydzwaniasz do niego po 10x dziennie i gnębisz go.
Odpuść. Przynajmniej na najbliższe 8-9 miesięcy.

Sindagma, masz racje- każdy zasługuje na wybaczenie, ale najpierw musi o to poprosić, a ON nie zamierza, ON nawet nie czuje się winny. Nie będziesz z nim miała przyszłości. Wydaje mi się, że stać go jest na więcej, niż pokazał. Dla swojego spokoju i dziecka, lepiej odpuść. Jesteś młoda i masz szansę, by ułożyć sobie życie z kimś, kto Cię doceni i pokocha bezinteresownie. Według mnie, ojciec Twojego dziecka, to osoba niezrównoważona psychicznie, mająca zachwiania emocjonalne. Od takich lepiej jak najdalej. Dasz sobie radę bez niego- mówi Ci to matka dwójki dzieci, która odeszła od męża

I zanudzaj nas swoim życiem o ile będziemy widzieć,ze robisz krok do przodu
I pamiętaj,co nas nie zabije,to nas wzmocni (a my kobiety z natury jesteśmy silne)
Tym razem niech Twój post(kolejny) bedzie pozytywny i optymistyczny

sindagma, jeśli udzielasz komuś takich rad, to mam nadzieje że zaczynasz rozumieć to o czym my tutaj Tobie piszemy...
Teraz udowodnij sobie samej, że dasz radę i nie poddasz się... skorzystaj ze swoich własnych rad... pokaż dziewczynom w podobnej sytuacji, że można wybrnąć z każdej sytuacji... trzymamy kciuki!

Sindagma, ciesze się że Kubunio zdrowo rośnie... Będzie dobrze, tylko proszę Cie nie dzwoń do niego codziennie...nie narzucaj mu się... Jeśli zmieni swoje zachowanie, i jeśli zainteresuje się sam dzieckiem, to będzie szansa że zaczął normalnie myśleć... Chyba nie chcesz żeby robił wszystko "na siłę" (to jest mało pocieszające zachowanie)... Nie narzucaj mu się też "ze swoim wybaczaniem", bo tym bardziej nie będzie Cię szanował... Jeśli będziesz wciąż tak się zachowywać, to on nigdy się nie zmieni(niby po co, skoro tak mu wygodniej), po prostu nie ma do tego motywacji, ani najmniejszego powodu, skoro Ty i tak na każde jego "kiwnięcie" będziesz się meldować ... Wiem że to brzmi brutalnie, ale na prawdę jeśli chcesz się przekonać, czy dziecko i Ty cokolwiek dla niego znaczycie(nie mówię tu już nawet o miłości), to zapomnij że masz do niego numer telefonu, a najlepiej go wykasuj... Nie odzywaj się do niego... niech sam sobie przemyśli wszystko... niech się zastanowi czy bez was jest mu lepiej, czy może czegoś mu brakuje... aczkolwiek ja nie wierze za bardzo w jego przemianę...
Tobie i Kubusiowi życzę zdrowia, spokoju, oraz godnego życia... trzymaj się!