Ach, te synowe...

Nadziejo2, ja powiem tak.
Nie wiem, jaka jest ta 2-ga synowa, czego oczekuje, ale ja w tej sytuacji oczekiwałabym, żebyś do niej powiedziała, że zawiódł Cię Twój syn, że jest Ci przykro...
Nie chciałabym, abyś okazała "obojętność" wobec jego zachowania. To dołuje synową jeszcze bardziej i odsuwa od Ciebie. Może chciałaby byś okazała jej współczucie, a synowi pogroziła palcem, mimo, że jest dorosły.

Co powiedziałaś synowej przez telefon?

Widzę, że cenisz swoją pierwszą synową za to, że nie narzeka na syna, mimo, że wyczuwasz, że czasami jest coś nie tak...

Myślę, że sugestia o terapii to nie błąd. Takie jest moje zdanie. Jednak byłoby lepiej, gdyby to syn był adresatem tej propozycji. Synowa mogła to odebrać zbyt osobiście, jako jej winę i że ona to powinna starać się naprawić.
Kwestia tylko tego, czy syn Twój okaże chęć "poprawy", czy zależy mu na żonie, czy ona będzie chciała z nim dalej być. Zdrada nie musi oznaczać końca związku, decyzja należy do małżeństwa.

Jednak myślę, że mogłabyś porozmawiać z synem i "okazać" przy synowej, że syn "dał plamę".
A może warto poprosić synową o rozmowę w cztery oczy?
Wiem, że Ty nie naprawisz ich małżeństwa, nawet tego nie próbuj, bo to nie ma sensu. To ich życie. Ale okaż synowej, że to nie ona jest winna niepowodzenia w małżeństwie.

Nadziejo, nie jesteś za to odpowiedzialna.
Być może kiedyś popełniłaś jakiś błąd wychowawczy, ale nie ma rodzica, który ich nie popełnia (nie ma złotego środka).
Syn jest dorosły, składa się z zalet i wad, identycznie jak każdy z nas, a zarazem i jego żona.
Wzajemne ich relacje doprowadziły (małymi kroczkami) do stanu w jakim się teraz znajdują.
Pisząc to mam na myśli ich życie, ale taka "teorię" przyczepiam też do swojego życiorysu.

Witam.
Przeczytałam wątek kilka razy i doprawdy w wypowiedziach autorki nie doszukałam się żadnej wzmianki o tym, że: "jak to dobrze,że synuś zdradził tę nielubianą synową". Ani wprost, ani też między wierszami.

Takiej rozmowy nie prowadzi się przez telefon, tylko w cztery oczy. Zatem, jeżeli synowa chciała  o zdradzie męża porozmawiać (czuła taką potrzebę) z jego matką (teściową), to moim zdaniem powinna się z nią spotkać. Chyba, że dzielą je setki kilometrów od miejsca zamieszkania lub np. nie może przyjechać, a chce pilnie porozmawiać.
Ale przyczyna była inna, mianowicie synowa nie chciała jej widzieć, twierdząc, że "nie jest gotowa na spotkanie" z nią.

W tej telefonicznej rozmowie teściowa wysłuchała synową i wyraziła swoje zdanie, że nie pochwala postępowania syna i że ta sytuacja osobiście ją jako matkę zraniła - zawiodła się na synu. Nawet sugerowała, żeby poszli na terapię małżeńską. Rozmawiała również z synem.

Zatem, moje pytanie: co jeszcze jako matka "marnotrawnego syna" mogła ze swojej strony uczynić?
Bo moim zdaniem  NIC ponadto. Przecież nie weźmie go na kolano i nie sprawi mu manta, ani też nie wyklnie z domu. Syn zawsze pozostanie jej synem, pomimo, że tak bardzo ją zawiódł w dorosłym już życiu.

Zdrada małżeńska, jest to sprawa wyłącznie między małżonkami. Nikt poza nie jest winny ich rozpadowi, a tym bardziej żadnej winy w tym konkretnym przypadku nie ponosi jego matka.
To, że  między nimi (synową i teściową) nie było serdecznych stosunków, nie sugeruje i nie wskazuje nic na to, że cieszy się z porażki małżeńskiej synowej i pochwala syna.

Wręcz przeciwnie, bardzo jest udręczona tą sytuacją, analizuje swoje postępowanie w wychowaniu syna, czy przypadkiem jakaś wina (choćby częściowo) nie leży po jej stronie. Dlatego założyła ten wątek, bo chce słyszeć opinie osób postronnych.

Moim zdaniem NIE. Syn jest dorosłym człowiekiem, zatem wszystkie decyzje są wyłącznie JEGO i tylko ON za nie ponosi odpowiedzialność.

Nadzieja zacytowała wypowiedź synowej, że: "ma do mnie żal (?), że poślubiła mojego syna, który nie gwarantuje jej życia na takim poziomie finansowym, jaki zapewniali jej rodzice- tak mi szczerze wyznała  kilka miesięcy po ślubie". Z tej treści, można tylko wysnuć wniosek, że w małżeństwie już na początku dochodziło do nieporozumień, których źródłem były sprawy finansowe.

Zatem moim zdaniem, w tej zacytowanej wypowiedzi, nie należy doszukiwać się podtekstów, jakoby teściowej nie obeszło to, że w małżeństwie syna powstało zagrożenie związku, którego przyczyną jest jej syn (zdrada), tylko wskazała, że już wcześniej w ich małżeństwie nie działo się dobrze.

Ja z tej zacytowanej wypowiedzi wysnuwam wniosek, że synowa jest osobą, która ma do teściowej stosunek roszczeniowy, ba nawet obwinia ją za to, że wyszła za jej syna, a przecież nie ma wzmianki o tym, że siłą została zaciągnięta do ołtarza.

Nadziejo, czy nadal są małżeństwem, czy tez już po rozwodzie.

Tak - jestem matką dwóch dorosłych synów
Tak - jako rodzic poczuwam się do produktu jaki wyszedł z naszej rodzicielskiej kuźni
Nasi synowie doskonale wiedzą co spotka się z naszą ogromną dezaprobatą, czego absolutnie tolerować nie będziemy. Oni mają się dwa razy zastanowić zanim coś zrobią, bo wiedzą, że łatwo nie będzie. Przede wszystkim maja być ludźmi uczciwymi i honorowymi, nie czynic komuś co im nie miłe. Próbkę jak potrafię zareagować już mieli i na razie odpukać...

Drogie panie, gdyby zdrada dotyczyła was lub waszych córek zapewne inaczej byście śpiewały. Podczytuję forum "rozwód i co dalej", jest tam wątek o tym jak zachowały się teściowe gdy dochodziło do rozwodu. To było ohydne, wstrętne, budziło niesmak, czy te kobiety miały sumienie? Liczyło się tylko dobro synalka, żeby jak najmniejsze alimenty płacił, normalnie jakby to tym mamusiom z gardła wydzierali. Zeznawały w sądzie takie farmazony, próbując bronić syna, pogrążały go. Po drodze oczywiście gościły  kochankę syna, dziwiąc się, że wnuki ich nie chcą znać.

Tutaj też czytam posty zdradzonych kobiet i mężczyzn, tyle w nich rozpaczy, bezradności, zawodu.To normalne, że taka osoba jest oszołomiona, zła, będzie gryzła i kopała, jakoś musi rozładować frustrację.
Bardzo wazna jest wtedy reakcja rodziców tego marnotrawnego syna czy córki (rzadkość). Ja wiem, że najlepiej byłoby gdyby sie nas matek nie czepiano, nie unikniemy tego jednak. Dla tych kobiet ważne będzie nasze autentyczne współczucie, to że nie chowamy głowy w piasek, że bierzemy to na klatę.
A co robią tesciowe? Jak jest dobrze wtryniają nos w małżeństwo młodych, jak źle - odcinają, toż oni dorośli powinni poradzić sobie sami, nas to nie dotyczy. Tak jest najwygodniej.

Nadziejo, ty masz nie tylko syna wspierać, synową też. Trzeba być nie tylko matką, ale też uczciwym, obiektywnym człowiekiem.

Odniosę sie też do finansów. Otóż atrakcyjność mężczyzny to też ta finansowa, jest godny uwagi kobiety zarabiając odpowiednio, bo to zapewnia bezpieczeństwo przyszłej rodzinie. Dlaczego ja mogę oczekiwać od męża dobrych zarobków, a moja synowa od syna juz nie?
Jak to któraś z forumek podsumowała: panowie od kobiet wymagają by były piękne i seksowne, dlaczego my od nich nie możemy wymagać by byli zaradni i dobrze zarabiali.

Na temat zdrad nie wypowiem się .Bo mam na to dość dziwne podejście.
ALE Z PEWNOŚCIĄ SYNOWA NIE MOŻE CIĘ ZA TO OBWINIAĆ - NIE Z TOBĄ BRAŁA ŚLUB - BYŚ BYŁA JEJ WIERNA.
A jak chce życie na dobrym poziomie finansowym to niech idzie do pracy a nie liczy tylko na męża ręce.

Nadzieja, przeczytałam twój post i wiesz co? Chętnie powiedziałabym swojej drugiej synowej, że jeśli chce mieć życie na poziomie, niech idzie do dobrej pracy lub pracuje po godzinach. Co to za wymagania w dzisiejszej dobie?!

Jednocześnie, co do twoich synowych.... każda jak widac ma inny charakter. Pierwsza najwidoczniej jest otwarta, rodzinna, druga skryta, bardziej zdystansowana- ale to naturalne. Ja chyba bardziej byłabym tą drugą, chociaż kocham moją teściową.

I jak tu dziewczyny napisały, a nie chcę się powtarzać: nic nie możesz zrobić. Jedynie okazywać /PROPONOWAĆ swoje wsparcie.

Nadzieja, a właściwie w czym tkwi Twój problem? zdrada zdradą, sami muszą to rozwiązać, nie ma sensu się w to mieszać, jedynie zaoferować wsparcie psychiczne.

Jedyne wyjście: zaprosić/spotkać sie kiedys z ową synową i szczerze z nią porozmawiać. Jeśli nie masz sobie nic do zarzucenia, a nawet jeśli masz- warto tą sprawę wyjaśnic otwarcie. Każdy człowiek jest inny, każdy ma inne uprzedzenia, obawy.... i z tym wchodzimy w małzeństwo......
Jeśli tylko masz okazję spotkać się z  nią sam na sam- myślę, ze to dobre rozwiązanie.

może warto jej dać znać, że jeśli tylko będzie gotowa, ty chętnie z nią porozmawiasz... Wiesz, nie znam ani Ciebie ani jej, ale jakbym była jedną lub drugą stroną, zależałoby mi by wiedzieć że chodzi o dobre intencje, że działam/sz w dobrej wierze i ze nie chcesz się wtrącać.
Ja raczej nie rozmawiam z moją teściową na jakieś osobiste tematy- mieszkamy razem, jak mówię: bardzo ją szanuję, kocham, ale no....taki ze mnie typ, zawsze sama sobie radzę ze wszystkim, nie pytam nikogo o zdanie, nie zależy mi by budować jakieś wielkie więzi rodzinne- one sa dobre, pomagamy sobie, nie ma zgrzytów, jestem im wdzięczna za to jak wychowali mojego męża, ale uważam, ze sprawy takie jak zdrada nie mają z  tym nic wspólnego (z  wychowaniem). Wiesz....też jesteście daleko, nie spotykacie sie za czesto, a ona może demonizować Twoją osobę przez to.....
No i te zarzuty...jakoś chodzi mi to po głowie. Nie wiem, jak można mieć takie roszczenia, mieć za złe mężowi czy teściowej tym bardziej o to, że ......co? ......nie ubiera się w Zara ? Jaki wiedzie tryb zycia twoja druga synowa?
Wiem jedno: Twoja mądrość i opanowanie będą tu siłą.

Nadzieja, wiesz, ja tu chwilowo w takim razie widzę jedną sytuację: utrzymywać nadal serdeczne, bliskie stosunki z pierwszą synową, a z drugą- tylko na tyle, na ile ona sobie tego życzy. Myślę, że pierwsza synowa może być dla Ciebie psychicznym oparciem. Jak i również .....przyjaciółka/i, którą/e na pewno masz

Uważam,że powinnaś odpuścić sobie wyrzuty sumienia i nie starać się za wszelką cenę utrzymywać tzw."dobre  " relacje .Masz jedną synową, z którą się dogadujesz- ciesz się z tego.

A może ty się nadziejo za bardzo wtrącasz w ich życie?

Zawsze mnie dziwiło to, że ludzie sobie robią dzieci, by mieć opiekę na starość

zuzsie Moja teściowa ma synów, ci synowie mają żony (m.in. mnie ) i wierz mi.... nie zostawimy ani teściowej ani teścia bez pomocy. Są samodzielni i liczymy na to, ze tacy zechcą pozostać po kres swych dni ale jeśli tylko będą czegokolwiek potrzebowali, pomożemy im; zarówno synowe jak i synowiiiiie.

No nic za bardzo. Ale wiesz co.... można się zaprzyjaźnić z synową. Tzn. trudno mi mówić, że ja jestem zaprzyjaźniona z moją teściową, ale mogę powiedzieć (a mieszkamy jeszcze razem) że nie ma konfliktów między nami, pomagamy sobie jak możemy, szanujemy się, a jesteśmy ZUPEŁNIE odmiennymi osobowościami. I zaznaczę raz jeszcze: mieszkamy razem Dzielimy razem pomieszczenia typu kuchnia, łazienka, przedpokój- podczas gdy ja jestem samotnikiem z natury

Hm... no właśnie. Tutaj często jest konflikt interesów, a wiem, że z drugiej strony wygląda to zwykle zupełnie inaczej. Podam przykład:
Miałam sąsiadkę, przyjaźniłam się z jej synową. Sąsiadka, pani Krysia żaliła się mojej mamie, jaka zła jest jej synowa, że ona z sercem do niej/nich, nie narzuca się, chętnie im podrzuci pierogi czy rosół gdy ugotuje więcej, a synowa co zrobiła? Synowa zamontowała zamek w drzwiach i nie odpowiada tak często na jej wizyty.
Gdy z kolei rozmawiałam z Marzeną- tą złą synową, dziewczyna miała dość. Mowiła, że teściowa nachodzi ją stale w domu, przesiaduje kompletnie bez poczucia czasu u niej całymi godzinami, oczywiście zawsze coś przyniesie np. pierogi czy rosół, a ona-Marzena nie potrafi jej wprost powiedzieć, że nie ma czasu, bo przecież to jej teściowa, wiec z bezsilności zamontowała zamek, do którego klucze posiada tylko ona (mieszkały w jednym domu) a nawet często udaje, że nie ma jej w domu, lub że nie słyszy pukania.

zuzsie - z tego co piszesz wychodzi, że zyjemy w totalnym matriarchacie.. musze się nad tym zastanowić
czy fakitycznie jest tak, że w chwili ożenku mężczyzna wkracza do rodziny żony, przejmując jej zwyczaje, tradycje i dziedzictwo?

myslę, że jest dokładnie tyle samo par, w którym to kobieta w momencie slubu "opuszcza" swoją rodzinę pochodzenia i staje się częscią rodziny meża

nadzieja- troche usprawiedliwię emocje twojej synowej
bo trochę.. rozumiem te emocje - co nie oznacza, że akceptuję jej zachowanie

moja tesciowa nie wie o zdradzie jej syna
uznałam, że przecież ona nie zasłużyła na to, żeby ją ranić, to nie ona mnie zdradziła, to nie ona mnie świadomie, z premedytacją raniła
to byłoby okrutne i niepotrzebne

ale nadziejo.. byłam taka zła.. taka nieszczęsliwa
nienawidziłam mojego meża - taaaak - elementem radzenia sobie ze zdradą jest także ackeptacja nienawiści do człowieka, którego się kocha, a októry okazał się oprawcą....
nienawidziłam swojego męża i nienawidziłam wszystkiego, co wiązało się z nim
nie nawidziłam jego rodziny, jego znajomych, jego pracy, jego relacji, jego rekacji,.
nie cierpiałam jego matki i jego ojca

och, jak wygodnie byłoby ziać nienawiścią wobec nich - skupiać złośc na nich.,. zamiast na tym, kto był przyczyną moich emocji
tak samo łatwo nam, zdradzanym, obarczać winą te trzecie/ tych trzecich....
bo jak nienawidzić, lżyć, wyzywać, koppać leżących - tych, których przecież kiedyś kochaliśmy, a teraz deklaratywnie kochamy nadal i chcemy te związki budować?/

twoja synowa pewnie wyżyła się na tobie, na suczy, z która mąż ją zdradził.. na kilku talerzach i wspólnych zdjęciach..

pamietam jak płakałam i ciełam na kawałki nasze zdjęcie z wakacji we włoszech - na których nie był przecież ze mną.. bo myślał w tym czasie o suczy...

i wiesz co nadziejo?
mineło trochę czasu
może dużo, może mało
niedługo moja trzecia rocznica życia po zdradzie
7 stycznia...trzy lata odkąd zmagam się ze zdradą męża

i wiesz co?
z przykrością musze powiedzieć, że ta zdrada zmieniła także moje relacje z moimi tesciami
nie tylko z moim mężem
ja po proostu w relacje z nim i jego rodziną nie angazuję się tak emocjonalnie jak kiedyś
są mi bardziej obcy
bardziej oddaleni
nie mam zamiaru ładowac w związek z nim czasu, emocji, starań - bo przecież przez zdradę mojego meża przestali być 'pewnymi " elementami mojego życia.. tak, jak nie mam pewności co do tego, jakim elementem mojego zycia jest mój mąż
rozumiesz nadziejo?

zdrada rozluźnia związek, uczy dystansu, uczy egoizmu i egocentryzmu
jeżeli zdrada rozlużniła związek z moim meżem, wprowadziła mechanizmy obronne w moje relacje... to tym bardziej wprowadziła je w relacje z obcymi dla mnie ludżmi - moimi tesciami

mój mąż jest nadal moim partnerem
jest ojcem moich dzieci
ale nie jest już moją "rodziną"
rozumiesz mnie nadziejo?

nie jest, wyszedł z niej, zostawił mnie, opuścił, zranił

wrócił, owszem, jest, owszem
ale już nie figuruje na rodzinnej fotografii.. jest "dochodzący"...

nadziejo?
myslę tez sobie, że to, co mówiła twoja synowa kilka miesięcy6 po sluibie - to mogła być nie ona, ale opinie i zdanie które były pokłosiem jej bliskich relacji z rodzicami, którzy tak ją ukształtowali
myslę, że przez te lata nauczyła się wierzyć w swoje osądy
jak mówisz - jest zaradna, silna, zorganizowana, pewnie zaufała w związek z twoim mężem
rozumim, jak zraniła ją jego zdrada

rozumiem ją
nie pochwałam tego, że obarczyła cię winą za zdradę
ale rozumiem

i rozumiem, że zdrada zmienia relacje

w moim przypadku jest tak, że zdrada mojego męża zmieniła nie tylko moje relacje z nim i jego rodzicami.. ona tak naprawdę lekko "rozluźniła" moje związki, relacje i oczekiwania wobec wszystkich ludzi
ból nauczył mnie polegać na sobie, chronić się i dbać o siebie.,,,

Catwomen, takiej synowej jak Ty, to ze świecą szukać. Stabilna, wyrozumiała, otwarta i pełna dobrych chęci. Pozazdrościć Twojej teściowej.

A w tym co pisze Zuzsie coś jest. Nie jestem biegła w Biblii, ale gdzieś tam jest napisane, że "mężczyzna opuści ojca i matkę swoją....." .Wiele kobiet traktuje to dosłownie. Każde stosunki swojego męża z rodzicami, a szczególnie z matką, uznają za złamanie tej zasady. I nie chodzi o jakieś ponadmiarowe związanie ich męża z rodzicami, ale o zwykłe rodzinne stosunki. Te zwykłe stosunki, zwykłe kontakty syna z rodzicami bywają postrzegane przez synowe jako zagrożenie. Jeszcze raz powiem - ZWYKŁE. Jakiś telefon matki do syna, jakaś mała prośba o cokolwiek. Widziałam wiele takich sytuacji. Matka żony jest w takich sytuacjach uprzywilejowana.
Przykład w moim otoczeniu: zięć wozi teściową po doktorach i szpitalach. Do Kościoła i do sklepu. W porządku, ale gdy jego własna matka poprosiła go, by zawiózł ją do sanatorium (była po zawale), to podniósł się taki jazgot ze strony synowej i jej matki, że hej. No jak to, ON ma swoją rodzinę, żonę, dzieci, jakim prawem ta kobieta odciąga go od nich! Niech sobie taksówkę wynajmie, jędza jedna. A TA kobieta to też przecież matka.
Żeby nie było wątpliwości, piszę o NORMALNYCH teściowych, matkach synów, nie o toksycznych, ktorych nie brakuje zarówno ze strony męża, jak i żony i od których trzeba uciekać, gdzie pieprz rośnie.
Tutaj, na tym forum pada wiele słów ze strony synowych o tym, że matkę ma się tylko jedną. Ale, że ich mężowie też mają matkę i swoją rodzinę, to lepiej zapomnieć. Ja czasem sobie kpię, że mężczyźni żeniąc się powinni obligatoryjnie przyjmować nazwisko żony, żeby było oczywiste, do której rodziny należą i która rodzina ma do niego prawa. Oczywiście rodzina żony. Dla mnie to śmieszne, to skupienie wielu synowych na likwidowaniu więzi swojego męża z jego rodziną.
Można powiedzieć, co to za facet, ktory nie potrafi się temu sprzeciwić. Ale tak to jakoś jest, że w sprawach domowych, rodzinnych to kobieta (synowa) ma głos decydujący. To ona tu rządzi. A mężczyźni się poddają, nie chcąc mieć w domu lamentów i jazgotów. Czasem im tak wygodnie.

Matkom synów wmawia się różne rzeczy.
Zazdrość o synka na przykład. Że nienawidzą synowych, bo zabrały im synka. Ja nie spotkałam się z czymś takim. Może i tak bywa, gdy matka jest samotna i nieszczęśliwa, ale gdy jest inaczej to nie ma pola do zazdrości.
Rywalizacja z synową?  To wszystko dotyczy jakichś niezdrowych układów. Normalna, nawet średnio zadowolona ze swojego życia matka nie ma takiej potrzeby by rywalizować.
A gdy synowi się nie układa w małżeństwie, to aż strach się odezwać, bo można usłyszeć komentarz, że się go źle wychowało. O wychowaniu synowej się nie mówi.
Zdradził żonę? Też matka winna, bo jakiś błąd w wychowaniu popełniła? To już totalny absurd. Na dobrą sprawę można matkę męża obciążyć odpowiedzialnością za wszystko co jej syn robi lub czego nie robi.

Z matkami synów jest problem. Płyną w ich stronę sprzeczne oczekiwania. Najlepiej niech nie podchodzi zbyt blisko, a jednocześnie niech będzie gotowa na każde wezwanie. Niech będzie gotowa na dawanie, ale sama niech niczego nie oczekuje.
Jest blisko i chce uczestniczyć w życiu syna - upierdliwa i namolna. Trzyma dystans - samolubna i nieczuła. Nie dogodzisz.
Tak, zgadzam się z twierdzeniem Zuzsi, że w oczach wielu synowych, matka męża to ta gorsza matka. Z założenia.

Podkreślam, nie wrzucam synowych do jednego worka. Jest mnóstwo fajnych młodych kobiet, które potrafią wyjść poza stereotypy w kontaktach ze swoimi teściowymi.
Ale są i takie, dla których matka męża i ich więź jest zagrożeniem i nie potrafią zrozumieć, że ta więź jest podobna do ich własnych więzi z własną matką. Że żeby kochać żonę nie trzeba przestawać kochać matki. Bo to dwie różne miłości.

Słsznie podkreśliłaś , że maż też ma jednyą tylko matke i jesli jego mama potrzebuje czegoś potrzebuje pomocy a on pod wpyływem jazgotu żony wycofuje sie, to co to za facet pytam???? Mięczak lub ofiara losu. Mam w  rodzinie wujka, którego ojciec mieszka samotnie i jeszcze nie zdarzyło sie by wujek odmówił mu czegoś , regularnie sprowadza swojego ojca na świeta do domu, odwiedza go często i nie zwraca uwagi na GŁOŚNE psioczenie swojej żony, która co roku zarzeka sie, że nie bedzie dla starego (czyli teścia) gotowała na świeta i tym podobne brednie ale wujek robi swoje i zonka pokonana milczeniem i stanowczoscia pasuje- faceta ma jaja a taki , który da sie "zajazgotać" żonie, teściowej ma kręgosłup z plasteliny i takiego stwora nalezy unikać, bo jesli unie wypiąć sie na swoją rodzine to może kiedyś wypiąc sie na mnie.

Dla porównania podam przykład mojego ojca. Taty matka zmarła gdy był nastolatkiem i to była jednya matka w jego życiu, po ślubie z mamą, swojej teściowej nigdy nie nazwał mamą, mówi jej po imieniu. Ze swoim ojcem nie był nigdy blisko- dziadek ze strony taty ma wyj trudny charakter i tata odwiedza go raz na kilka lat.

Pytanie dla mam synów- dlaczego nie chcecie przyznać, że wasi synowie nie są bez wad???
Pamietajcie jesli sie cche znajdzie sie sposób , jesli sie nie chce znajdzie sie powód.

Przykład, ktory podałam, tego faceta, którego matka prosiła o zawiezienie do sanatorium, skończył się tym, że oczywiście syn matkę zawiózł. On się nie wypina na rodziców, ale zawsze kończy się to lamentami i awanturą z żoną.
To nie jest problem męża, bo on troszczy się o swoich rodziców (w granicach rozsądku, oczywiście), ale problem jego ŻONY! Ta żona uważa, że z chwilą ożenku, wszelkie więzi jej męża z jego rodziną powinny zostać ograniczone do niezbędnego minimum, a jakiekolwiek świadczenia na rzecz rodziców  (też w granicach rozsądku) są traktowane jak zamach na jej rodzinę.
To jest tak jak z Twoim wujkiem Niobe, tylko żonie wtóruje jeszcze jej matka. Oczywiście nie wprost do zięcia, ale buntuje swoją córkę i wyrzeka na jego matkę po chałupach. I jest tak za każdym razem, gdy trzeba pomóc jego rodzicom, np. znieść ciężką szafę z góry na dół, czy cokolwiek innego.
Dla jasności, nie jest to mój syn.

No i każda historia jest inna.... nawet ta każda, opowiedziana przez synową i przez teściowa jest inna:)

Prawda?..... wojnę podjazdową w wykonaniu faceta widziałam raz; był to również facet z niesamowitymi kompleksami, próbujący wszystko kontrolować.

I to się nazywa:  " Zagłaskać kota na śmierć"

Niobexx pisze, Matkom synów wmawia się różne rzeczy.
Zazdrość o synka na przykład. Że nienawidzą synowych, bo zabrały im synka. Ja nie spotkałam się z czymś takim. Może i tak bywa, gdy matka jest samotna i nieszczęśliwa, ale gdy jest inaczej to nie ma pola do zazdrości.
Rywalizacja z synową?  To wszystko dotyczy jakichś niezdrowych układów. Normalna, nawet średnio zadowolona ze swojego życia matka nie ma takiej potrzeby by rywalizować.
A gdy synowi się nie układa w małżeństwie, to aż strach się odezwać, bo można usłyszeć komentarz, że się go źle wychowało. O wychowaniu synowej się nie mówi.
Zdradził żonę? Też matka winna, bo jakiś błąd w wychowaniu popełniła? To już totalny absurd. Na dobrą sprawę można matkę męża obciążyć odpowiedzialnością za wszystko co jej syn robi lub czego nie robi.

Z matkami synów jest problem. Płyną w ich stronę sprzeczne oczekiwania. Najlepiej niech nie podchodzi zbyt blisko, a jednocześnie niech będzie gotowa na każde wezwanie. Niech będzie gotowa na dawanie, ale sama niech niczego nie oczekuje.
Jest blisko i chce uczestniczyć w życiu syna - upierdliwa i namolna. Trzyma dystans - samolubna i nieczuła. Nie dogodzisz.
Tak, zgadzam się z twierdzeniem Zuzsi, że w oczach wielu synowych, matka męża to ta gorsza matka. Z założenia.

Podkreślam, nie wrzucam synowych do jednego worka. Jest mnóstwo fajnych młodych kobiet, które potrafią wyjść poza stereotypy w kontaktach ze swoimi teściowymi.
Ale są i takie, dla których matka męża i ich więź jest zagrożeniem i nie potrafią zrozumieć, że ta więź jest podobna do ich własnych więzi z własną .
Zgadzam się z tobą Niobexxx w 100% i nie wiem o co jest zazdrość, o co rywalizacja, dlaczego obciąża sie matkę męża wszystkim co się da. Jeżeli coś dobrego w ich małżeństwie to zasługa żony, a jeśli coś źle, to zasługa jego Matki. Czyż to nie prawda? To jest czysta głupota, po co mi syn w domu, założył rodzine, spłodził dzieci niech ich kocha i troszczy sie o nie. Miłość matki, a miłość do żony, są to dwie różne miłości- wiec o co chodzi? Mam męża, mam jeszcze drugiego syna/ singla, pracuję i naprawdę nie mam czasu na nudy, albo na " niańczenie" mojego żonatego syna. Rywalizacja? o co? o wykształcenie? mam lepsze, o syna? śmiech na sali, mam męża. Niczego nie wypominam i niczego nie chcę, oprócz minimum zainteresowania i szacunku. Zrobiłaś już Matko swoje, a teraz odwal się i czekaj może o cos poproszą? a może nie? przecież oni mają swoje życie, swoje sprawy, swoje problemy do których ty nie masz wstępu. Oczywiście nie wrzucam wszystkich do jednego worka, bo rzeczywiscie byłoby to niesprawiedliwe, ale sami posłuchajcie nawet na naszym Forum. Trudne do zrozumienia, do ogarnięcia . Narazie tyle...

mam dwóch synów,kiedy dorosną i zechcą mieć żony to powiem aby to jednak żona była na pierwszym miejscu,nie ja!

Leno! Zgadzam sie z tobą całkowicie, to żona musi być na pierwszym miejscu, ja tego absolutnie nie kwestionuję, bo sama też tak chciałam.  Na drugim miejscu są dzieci, a dopiero na końcu Matka/ Ojciec- i to wg. mnie jest prawidłowe podejście. Niestety często tak się zdarza, że nasz syn/mąż ma tak dużo zajęć w domu i poza nim, że już dla rodziców nie ma czasu, ani siły. W weekendy żona organizuje wypady poza miasto, najlepiej jakieś kurorty wypoczynkowe dla poprawienia zdrowia itd. W ciągu tygodnia praca na dwie zmiany, jakieś dokształcanie, wożenie  synka na treningi itd. Rzeczywiście wolnego czsu nie ma wcale. Są jednak telefony, e-maile- takich czasów żeśmy doczekali. Pozdrawiam, Zuzanna

oczywiście że dla mnie ważniejsza jest moja matka,chociaż już nie żyje,teściowa jest dla mnie tak naprawdę obcą osobą!

co do świat to się zdziwisz,Wigilia,Wielkanoc zawsze spędzam u teściów najpierw,dopiero na drugi dzień jadę do własnego ojca!
ja swojego faceta nie odcinałam od matki,ale w końcu miałam dosyć jak wracał na tydzień do domu z pracy,to zaraz na drugi dzień w samochód i na cały dzień do mamusi i tak codziennie przez 7 dni,wytrzymałam tak 4 lata,po tym czasie spakowałam się i poszłam mieszkać właśnie do teściowej,żeby mój facet miał mamusie na co dzień!
nie odcinam faceta od jego sióstr,przeciwnie to ja jestem tą która namówi go aby np.  jechać do nich,bo sam z siebie tego nie zrobi.
ja jakoś potrafiłam odciąć pepowinę i naprawdę widuje sie z moim tatą i siostrą bardzo rzadko,

lena812 nie pisałam o Tobie. Posłużyłam się Twą wypowiedzią aby ułożyć kolejkę ważnych osób.
Niepotrzebnie się unosisz. Masz rację, Twój mąż przesadzał z wizytami u rodziców. Ale czemu ona ma być temu winna?

Mojej koleżanki córka po wyjściu za mąż codizennie biegała do matki. Ta milczała bo bała się, że córka pomyśli, że matka nie kocha jej. Mąż młodej nie wytrzymał i poszedł raz po nią i wygarnął teściowej swoje żale. No i wyjaśniło się kto nie mógł odciąć pępowiny.

Moje słowa nie były skierowane do konkretnej osoby. Pisałam ogólnie, bo takie wnioski wyciągnęłąm czytając to forum.

Chciałabym ja jako matka synów jak i każda inna aby nasi synowie nie musieli ukrywać że kontaktują się z matkami, odmawiać matkom pomocy bo ich żona sobie tego nie życzy. Pamiętajcie młode kobiety, że kiedyś też będziecie miały synowe. Każdy rodzic kocha swoje dziecko i chce uczestniczyć w jego życiu. Oczywistym jest że codzienny kontakt z dorosłymi dziećmi to skrajność. Ja matka chcę widywać  swoje dzieci (synów i synowe) oraz wnuki raz w miesiącu lub co dwa miesiące i słyszeć ich przez telefon kilka razy w miesiącu. (i tak mam). Chcę również co niektóre święta z nimi spędzić.

Zuzsie, tak dla porządku, to moje, mareny7 posty cytujesz, nie Niobe.
To co piszę, to taka moja diagnoza sytuacji, wynikająca z własnych doświadczeń i obserwacji otoczenia.
Tak właśnie uważam, że matka męża to gorsza matka. Do matki męża z reguły synowa podchodzi nieufnie i krytycznie. I choćby matka męża obdarowała syna i synową gwiazdką z nieba, to zawsze będzie to mniej warte niż słoik zupy, który raz w tygodniu przyniesie matka synowej. Dla synowej będzie to mniej warte. Tak zawsze mówi moja osobista teściowa, matka dwóch synów, z którą jestem od lat bardzo blisko. Gdy mówiła to wtedy, gdy sama byłam młodą dziewczyną, zżymałam się. Ale teraz przyznaję jej rację, bo i ja taka byłam. W swojej mamie widziałam same plusy, w teściowej minusy. A ile się razem z moją matką naobgadywałyśmy teściowej.... Moja matka rywalizowała z moją teściową. Przyznam, że moja matka była tu złym duchem, jeszcze lepiej niż ja tropiła wady swojej swatowej.
Na szczęście szybko się zreflektowałam i ułożyłam sobie stosunki z teściową na miarę dorosłych ludzi, bez nierealnych oczekiwań i pretensji. Zaprzyjaźniłyśmy się i jesteśmy sobie bardzo bliskie. Nie ma to nic wspólnego z jej synem, a moim mężem. On jest tylko przyczyną, dla której się spotkałyśmy. Mam dla niej wiele czułości, a teraz gdy jest bardzo starą kobietą, nieba bym jej przychyliła. Tak samo jak mojej matce.

Mam synową. Jest młoda, butna i....nie zna życia. Ale jest najważniejszą kobietą w życiu mojego syna. I tak ma być. Ona walczy ze mną, choć wcale nie musi, bo nie jestem zagrożeniem. Nie rozumiem z czego to wynika, tak jak nie rozumiem z czego wynikała moja szarpanina w młodości. Z lęku, zaborczości, rywalizacji.....?  Że okażę się gorsza niż ONA? Mniej ważna dla jej syna niż ONA? Że jej nie dorównam? Że więź z nią będzie ważniejsza niż ze mną? Że ONA wie o swoim synu to, czego ja nie wiem?

Moja synowa raz jest miła, a raz niekoniecznie. Prowokuje, robi afronty, a ja jestem stoikiem. Czekam na zdrowy rozsądek. Żyję po swojemu, tak jak przywykłam. I nie rozkładam przed nią czerwonego dywanu, ale też nie krytykuję.
Może potrzebny jest czas? Może życiowe doświadczenie? Może pokora? Pewnie wszystko na raz.
Póki co, jestem gorszą matką, gorszą babcią i pewnie gorszym człowiekiem dla mojej synowej.

Syn mojej przyjaciółki niedawno się ożenił. Młodzi mieszkają na piętrze, rodzice na parterze.
Jeszcze przed ślubem moja przyjaciółka powiedziała synowi, że jeżeli chce ich odwiedzać to ma pamiętać, że ma żonę i albo przychodzą razem albo wcale.
On oczywiście jest mile widziany w domu rodzinnym może CZASEM wpaść sam, ale co do zasady to czas ma spędzać z żoną.
Dodała jeszcze, żeby nie ważył się przybiegać z problemami do rodziców (choć raczej takich obaw nie ma, bo to fajny chłopak).
Zawsze mieli bardzo dobre relacje.