Czy wrócić do byłego...

To byly 2 piekne lata...ale z tego co napisalas to one wcale takie cudne nie byly.

Nie chcesz rozstania...ale Wy przeciez i tak nie jestescie razem.
Spotykacie sie sporadycznie.

Zobacz, ten "zwiazek" Cie niszczy.
Kto kochajac sie robi sobie przerwy?
To nie jest mecz tylko zycie.

A jak sie pobierzecie? Przerwy tez beda?
Kiedy bedzie bardziej bolalo? Teraz? Czy pozniej?

Robiliśmy przerwy ponieważ musieliśmy od siebie odpocząć, tak jak napisałam mamy trudne charaktery i mimo miłości ciężko nam było. Dlatego postanowiliśmy ułożyć to wszystko w nas samych, sami musieliśmy uspokoić się, ułożyć.
Żadne z nas nie zdradziło siebie nawzajem, nie skrzywdziło, kochamy siebie nadal.
Chcemy tego samego, jednak istnieje zawsze jakieś "ale" . Poza tym on jest trochę maminsynkiem i boję się jak będzie wyglądać przyszłość. Załóżmy pobierzemy się- a on będzie na zawołanie mamy. Oczywiście chcę by mieli ze sobą kontakt, byśmy się rodzinnie spotykali, jednak mam na myśli to, że najważniejsza powinna być ukochana/ukochany. Rodzice schodzą na drugi plan i to jest normalne. Też są ważni, ale to druga połówka staję się najważniejsza. Traktowałam go tak, jednakże on był na zawołanie mamy. Wszędzie ją podwoził, zawoził, odwoził, załatwiał za nią masę spraw bo sama nie była zorientowana jak takie sprawy się załatwia, wystarczył jeden telefon i już go nie było. Może nie było to nagminne, ale z pewnością częste.
Poza tym wszystkim jest bardzo pomocny, właściwie to on wyciągnął mnie z depresji jaką przeżywałam na samym początku naszego związku. Pomógł mi stanąć na nogi. Wiele dobrego razem dla siebie zrobiliśmy, pomagaliśmy sobie zawsze i wszędzie. Nigdy nie znałam takiej drugiej osoby

Skoro Twój były/obecny partner jest taki cudny, to skąd te rozstania, "odpoczynki" od siebie i obecne wątpliwości?

Przeczytaj swój pierwszy post, wg mnie szczerze napisany.
Naprawdę wciąż chcesz przeżywać huśtawki emocjonalne?

Wyobraź sobie, że jednak po raz kolejny rozpoczniecie budować związek. Mija kilka lat.
I... jak wygląda wasze wspólne życie? Jak przeżywasz jego milczenie i twierdzenie, że teraz nie jest czas na rozmowę? Jak przeżywasz milczenie trwające kilka tygodnie? Jak wygląda wasza codzienność?

Mówił , że nie jest to dobry czas na rozmowę w sytuacji gdy napisałam do niego dzień po rozstaniu. Mówił wtedy, że musimy ochłonąć z emocji i to nie jest dla nas dobry czas na rozmowę - w takim sensie to powiedział.

22załamana Bardzo mi przykro, mam wrażenie, że nie długo sama będę musiała sięgnąć po takie tabletki bo obecnie nie widzę sensu abym męczyła się na świecie. Mimo, że jestem młoda i "wszystko przede mną" , na dzień dzisiejszy nie chcę myśleć o niczym pocieszającym , o tym ile ponoć w życiu jest pięknych chwil. Mam czasem wrażenie, że życie to jakby kara za coś. Owszem, może zdarzają się a raczej zdarzały piękne chwile, ale potrafiłam się cieszyć nimi tylko wtedy, kiedy byłam z Nim, bo wtedy byłam naprawdę szczęśliwa. Kłóciliśmy się o głupoty, które rosły do dużych rozmiarów a z racji naszych charakterów nie potrafiliśmy sobie z tym poradzić. Później doszło oddalanie się od siebie a co za tym idzie kolejne kłótnie. Gdybyśmy zamieszkali razem, może byłoby lepiej..
Mam tyle pytań, tyle niepewności , tyle obaw na które nikt nie jest mi w stanie odpowiedzieć. Jedynym wyjściem jest wejście do "tej samej rzeki" jeszcze raz i przekonanie się samej, czy powrót do dobra decyzja. Nie wiem już co mam robić...

W sumie tak czytam i się wypowiem, natomiast jestem stronniczy no i jestem chłopakiem, więc ostrożnie bierz to co piszę. To jedna z niewielu sytuacji na tym forum że mam wrażenie że autorka na poważnie kocha, sytuacja jest trochę podobna do tej którą ja miałem i dalej mam w sumie. Wydaje mi się że to co jest między Wami rzeczywiście jest jakieś wyjątkowe, tylko że w Waszej sytuacji prośba o danie czasu itp jest dziwna.. Sądzę że dużo prawdy jest z tymi rzekami co wszyscy kochają przywoływać, natomiast jak w wypowiedzi powyżej czasami kubeł zimnej wody w związku potrafi wiele zmienić. Szczególnie przy trudnych charakterach.

Natomiast sądzę że jeżeli naprawdę próbowalibyście od nowa, to trzebaby chyba porozmawiać o wszystkim,"dogadać" się w tych najważniejszych dla Was sprawach, zobaczyć co jesteście w stanie a czego nie. Wydaje mi się że przy takich rozstaniach nie do końca można wrócić do tego co było, raczej buduje się coś nowego na nowych zasadach. Z Twojej strony powinnaś być pewna, że jest zdecydowany, nie może być sytuacji przerw i "dawania" sobie czasu w przyszłości, to nie działa tak. Gdy byłem z dziewczyną którą kochałem i zresztą dalej bardzo kocham, nie było dnia żebym mial jej dosyć. I ciągle czekałem aż znowu będzie przy mnie, nawet po 3 latach. No ale wiadomo, że każdy facet jest inny, więc to niczego może nie oznaczać, natomiast jeśli chcecie wrócić, to jest to w pewnym sensie ostateczna szansa, i to będzie bardzo  wiele pracy.

Pytanie tylko, czy on czuje do Ciebie to co Ty do niego, żebyś przypadkiem nie wpierniczyła się w sytuację że Tobie zależy a dla niego jesteś dodatkiem który co jakiś czas mu się "znudzi". Uważaj na to, ale jeśli naprawdę się kochacie, to mam nadzieję i tego też życzę, że Wam się uda. Jeśli ludzie czuli do siebie o wiele więcej niż zwykłe zakochanie, to zawsze ich już będzie łaczyło coś więcej, tak przynajmniej sądzę i w to wierzę, nawet poparte niejedną historią:)

Dziękuję wszystkim za rady, jesteście kochani.
Co do mojej sytuacji- dziś wiele się wyjaśniło.
Spotkałam się z Nim, chcieliśmy oboje porozmawiać. Rozmowa była bardzo miła, spokojna i przede wszystkim szczera.
Mówił, że kocha mnie bardzo, że nie chce żadnej innej, że mu bardzo zależy i że bardzo chciałby wrócić, bo wie, że nie pozna już drugiej takiej. Ale ma dylemat- boi się, że jeśli wrócimy do siebie to wróci to co było czyli nasze sprzeczki bezsensowne, z drugiej strony boi się, że jeśli nie wrócimy do siebie to przez całe życie będzie pluł sobie w twarz, że stracił coś najcenniejszego w życiu- to są jego słowa.
Kocham go bardzo, on mnie też, zresztą poparte to jest nie tylko słowami ale czynami. To naprawdę widać.
Powiedział też, że nie wie czy jest gotowy na związek, że musi może dojrzeć do tego. Kocha mnie, zależy mu, ale nie wie czy chce związku.
Nie wiem co mam o tym myśleć.
Naprawdę widać, że mu zależy, że chciałby.
Obejmował mnie dzisiaj, naprawdę to widać.
Lecz teraz ja sama nie wiem co mam myśleć o tym wszystkim.
Oboje się kochamy do szaleństwa, ale jego słowa zbiły mnie z tropu "że nie wie czy jest gotowy na związek"

Proszę Was, doradźcie coś, bo sama nie wiem już...

Właśnie nie powiedział. Wiem tylko, że boi się, że może wrócić przeszłość. Moim zdaniem nie wróci bo to co było kiedyś, to było i już nie wróci. Ja zrozumiałam moje głupie błędy, myślę, że On też. Teraz, gdy się spotykamy mam wrażenie, że budujemy wszystko od nowa. Że przeszłość została oddzielona grubą krechą. Że to jest taki jakby nowy początek.

Nie wiem, czemu uważa, że nie jest gotowy na związek. Mówi, że chyba musi dojrzeć do tego. Może się wystraszył wizji poważnego związku. Choć z drugiej strony tyle razy rozmawialiśmy o wspólnym mieszkaniu, ślubie, o dzieciach nawet. Cieszył się tak bardzo na myśl o tym wszystkim. Dlatego to jest jeszcze większe zaskoczenie, że nie jest ponoć na to gotowy.

Chciałabym, abyśmy się zeszli, On też. Nasi znajomi twierdzą, że łączy nas coś wyjątkowego. I to prawda. Nigdy czegoś takiego nie czułam, On też- sam mi to powiedział na spotkaniu.

Pamc dziękuję Ci, wiele to dla mnie znaczy
Też chcę być dobrej myśli, chcę bardzo, ale czasem mam wrażenie, że to naprawde może się nie udać. Że jego obawa zwycięży.
Chciałabym aby przestał się tego bać. Związek między ludźmi, którzy tak bardzo się kochają to coś pięknego.
Z drugiej strony co zrobię, jeśli On po kilku latach powie mi, że  nadal nie wie, czy jest gotowy na poważny związek. Co zrobię, jeśli taka sytuacja będzie miała miejsce przed ślubem?

To nie jest typ człowieka, który żyje chwilą. On musi mieć wszystko dokładnie przemyślane, musi być pewien. Dlatego jeśli mamy się zejść, on musi być pewien, że chce poważnego związku.
Tak bardzo chcielibyśmy być ze sobą...
Mam nadzieję, że są jakieś szanse na to, że w końcu podejmie decyzję.
Boję się, że jego rozmyślania będą trwać w nieskończoność

bezradny23 dziękuję za wsparcie
U nas akurat nie było problemów z -jak to ująłeś - "wchodzeniem sobie na ambicje" . W naszym związku zawsze był kompromis, ciepło, przede wszystkim zrozumienie, rozmowa i miłość co jest najważniejsze. Mam nadzieję, że nam się uda. Po prostu boję się, że mimo jego uczuć do mnie, mimo tego że On tak bardzo chce, kocha i tęskni , nie będzie nigdy gotów na poważny związek. Że jego obawy zwyciężą.

Nie bój się Mała. Bądź pozytywnie nastawiona, nie martw się. Spotykacie się i rozmawiacie, mówi Ci o swoich obawach, dobrze. Widzę, że on potrzebuje jeszcze trochę czasu na zastanowienie się. Skoro jest osobą, która wszystko musi mieć przemyślane, a nie żyje chwilą, to na pewno weźmie pod uwagę wszystkie za i przeciw. A wydaje mi się, że w prawdziwej miłości zawsze wyjdzie więcej tych plusów. W górę uszka.

Wiesz, ja myślę, że jest wielka, ogromna szansa. Bo przecież jeśli nie spróbujecie, to skąd będziecie wiedzieć, że było, czy nie było warto? Wszystkie małe problemiki w końcu jednoczą się i wychodzi taka farsa. Tez przez to przechodziłam ze swoim facetem. I także były obawy, że wszystko może wrócić. Ale że potrafimy ze sobą porozmawiać spokojnie, wytłumaczyć sobie wszystko, to jesteśmy ze sobą choćby nie wiem co. Wierzę, że z Wami będzie tak samo. I nie dziękuj, staram się pomóc.

Tak jest, oczywiście. I mogą przejść najgorsze, a i tak w końcu ze sobą będą. I kochać siebie nie przestaną.

Nie zapomnij napisać jak wyszło z tym jutrem:)

No Ty być może jesteś mną z przyszłości, bo u nas minęło "dopiero" 7 tygodni od rozstania, a u Ciebie widzę że aż 4 miesiące:)

Dziękuję Ci bardzo za miłe słowa, fakt że może być lepiej niż ja mam teraz bardzo pomaga, że może to co mam teraz to dopiero ten "gorszy" okres.

Szczęście masz w tym, że obydwoje jesteście samotni, moja znalazła sobie od razu po rozstaniu chłopaka "klina", więc praktycznie spotkania/kontakt musi być ograniczony bardzo. Zazdroszczę Ci że masz tyle miejsca na spotkania ze swoim chłopakiem, sądzę że będzie u Was szło coraz lepiej.

Ja natomiast mam z nią kontakt że jak jest z nim, kontakt jest chłodny i zdystansowany, jak jest sama rozmawia ze mną bardzo bardzo chętnie. Więc możesz chyba uznać, że masz mimo wszystko szczęście w nieszczęściu że masz możliwość tak dużo się z nim spotykać:)

Z tego co piszesz, to chłopak jest romantyczny, i widać z tego co opisujesz że naprawdę chce z Tobą być. Więc te jego ładne słowa brzmią jak najbardzej prawdziwie moim zdaniem:) I tak długo nie mieszkaliście razem, ale to w sumie rozsądne. Z czasem przyjdzie na to czas, a wspólne mieszkanie zniszczyło niejeden związek.

Co do spotkań, no to rzeczywiście mało jak 2 spotkania na cały styczeń, ja z moją miałem 3, więc wiem jak to rzadko w odczuciach:) Myślę że musicie się trochę zakochać na nowo, i z tego co opisujesz to właśnie na tym etapie jesteście, zakochiwania się na nowo w sobie, a takie rzeczy chyba dość często się udają:)

A co do tego co pisałaś, no cóż, moja nie tylko się umawiała z nowym, zaraz po rozstaniu, ale również się wprowadziła do niego po 3 tygodniach, od ego czasu mieszka z nim. Trochę to spodowował fakt że w jej domu miała problemy z mamą, więc chciała się wyprowadzić. Ogólnie też nie wiem co o tym myśleć, ale Ona jest jedną z tych dziewczyn co zagryzają zęby, i mówią sobie trzeba iść dalej cokolwiek by się nie czuło, a ja też jej dużo krzywdy zrobiłem, więc sądzę że on jest lekarstwem na mnie. I raczej to przed nowym nie chce za bardzo pokazywać że ma ze mną kontakt, bo jej nie wypada za bardzo ,jak sama mówiła.

Kocha mnie, jest z nim, jak to się czasem zdarza. Dziewczyna miała ciężkie życie, może to jest powód, czasem kobieta potrzebuje miłości gdy się zawiedzie na kimś dla kogo robiła wszystko a on o nią nie dbał.

Ale przyznam, że faktycznie długo to trwa żeby odbudować związek, skoro u Was minęły 4 miesiące, i jeszcze nie jest nic pewnego, to widzę że naprawdę wymaga to i miłości i cierpliwości i wytrwałości. Ale powiem szczerze, myślę że Wam się uda, obydwoje widać że do siebie garniecie, i to bardzo, więc to raczej jedynie kwestia czasu aż znowu do siebie wrócicie, moim zdaniem:)

Przeczytałem wszystko co napisałaś, tak, sytuacja jest trudna u mnie, i bardzo dziwna:) Jest raczej tak jak piszesz, i Ona nie chce mnie skreślić na 100%, a jednocześnie wolałaby nie sprawiać przykrości nowemu, i nie mieć nieprzyjemności z mojego powodu.

Co do Kochania mnie, a bycia z nim, no cóż, Ona tak ma, potrzebuje miłości bo zawsze jej w życiu tego uczucia brakowało, z powodu ciężkiego życia. On jest dla niej dobry, a u nas była masa sprzeczek, i mnóstwo pretensji z mojej strony o wszystko. Ciągle coś w niej poprawiałem, albo krytykowałem, i niestety nie akceptowałem w niej wielu rzeczy. To sprawiło że straciła wiare w siebie, i dlatego mimo że mnie kocha, to czuje że ją zraniłem i to bardzo bardzo mocno. Więc postawiła wszystko na jedną kartę, i jest z kimś kto kocha ją jaka jest, a po wyczerpującym związku, zasłużyła na kogoś kto ją docenia. Może kiedyś ja nim będę, ale na razie nie zasłuzyłem na to, taka prawda. Raz powiedziała że gdybym ją akceptował to pewnie wszystko inne by mi wybaczyła, niestety byłem wtedy głupi.

W ogóle dziękuję że starasz się mi coś doradzić, to zawsze pomaga w ciężkich chwilach.

U Was nawet z posta widać że obydwojgu Wam zależy na sobie, jak to koleżanka mi czasem mówi, widać że lgniecie do siebie:) A prawda jest taka, że czasem takie rozstanie jest niezbędne żeby stworzyć coś lepszego, widzę że masz podobnie do mnie, i w pewnym sensie gdyby nie rozstanie nigdy byś nie zrozumiała pewnych rzeczy. Niestety tak jest w życiu, że na codzień człowiek nie myśli dużo o związku, a jak myśli to tak dość "po powierzchni". Dopiero gdy okazuje się że naprawdę się popsuło, to nagle patrząc wstecz człowiekowi aż wstyd bo widzi co do tego doprowadziło, i jak na codzień nie zwracał uwagi na drobne znaki. W pewnym sensie, może powiesz kiedyś że Wasze rozstanie to najlepsze co Was spotkało, a jak widać raczej na pewno uda Wam się wrócić do siebie. Najsilniejsze związki to takie po przejściach, w sumie tym się różni miłość od zakochania że jest w stanie takie rzeczy pokonywać:)

Widziałam się z nim dzisiaj....
Z tego co zauważyłam, ma w zachowaniu przejawy z przeszłości. Czasem jest taki jaki był kiedyś, a czasem taki, jaki był przez nasze spotkania po rozstaniu. Mieszają się w nim dwie osobowości, te z przeszłości i te z "przyjacielskich" teraźniejszych spotkań.

Może chodzi o to, że na początku naszych porozstaniowych spotkań starał się bardzo, teraz gdy trochę czasu minęło (4 miesiące) czuje się pewniejszy i dlatego stara się mniej.
Nie wymagam od niego, aby ciągle się starał, to nie o to mi chodzi. Wiadomo, że w związku dwie osoby bardzo dbają o siebie nawzajem, pielęgnują związek i starają się. Ale teraz mam coś innego na myśli - myślałam po prostu, że jeśli mnie ten 4-miesięczny czas rozłąki bardzo pomógł, przemyślałam dużo spraw, to on również.

Dociera do mnie, że chyba nigdy nie będziemy już razem. Nie chce aby nasz związek (jeśli do niego w ogóle dojdzie) był niepewny z jego strony. Że cały czas czułabym się niestabilnie w tym związku. Nie chce tego. Dlatego chyba lepiej trzeba skończyć z nadzieją....

Ja już sama nie wiem, kochamy się obydwoje, ciągnie nas do siebie, ale on nie jest pewny. Mówi, że nie jest stworzony do prawdziwego związku. Że woli chyba po przyjacielsku, bo wtedy on bardziej się stara, a jeśli nastąpiłby związek ze mną, twierdzi, że wtedy starałby się mniej. I on tego się boi. Tych starań. I tego, że być może nie dojrzał do prawdziwego związku.

Twierdzi, że on nie szuka problemów we mnie, tylko problem jest w nim samym.

Na spotkaniu chciało mi się płakać z tego wszystkiego. Łzy mi napływały do oczu, gdy mówił o tym wszystkim co pisałam powyżej. Miałam ściśnięte gardło, nic nie mogłam odpowiedzieć. Myśli całkiem pobłądziły. Nie pozwoliłam sobie jednak na płacz przy nim, nie chciałam aby to widział. Wróciłam do domu, od razu się popłakałam. Ja już nie mam sił na to. Chce z nim być, ale on jest tak bardzo nie pewny. Mówi, że jestem najcenniejszą rzeczą jaka mu się przytrafiła w życiu, że chciałby wrócić ale z drugiej strony nie dojrzał do prawdziwego związku.

Cały czas czuję łzy na moim policzku. Nie daje rady. Nie chcę związku niestabilnego. Załóżmy mija kilka lat, a on ma cały czas dylemat, czy aby na pewno powrót był dobrym krokiem, bo nie dojrzał do związku.

...Wykańcza mnie to powoli.... Całkiem już się pogubiłam....

Pamc, my piszemy do siebie średnio co tydzień, czasem co 2 tygodnie. On pisze i ja, także w tej kwestii jest ok..
Spotykamy się różnie, zależy od czasu. Średnio co 2-3 tygodnie, i w tej kwestii też jest ok.
Mówi jasno i w prost, że chce być ze mną, chce wrócić.
Jednak ma dylemat, bo nie jest gotowy na związek.
Mówi, że czuje ogromne wewnętrzne rozdarcie bo nie wie co zrobić.
A ja nie mogę mu kazać podjąć decyzji tu i teraz. To by było nie w porządku.
Widać, że on chce, ale ma te swoje obawy odnośnie starań i dojrzałości do związku.

Wiem, że płacz nie pomoże, ja po prostu czuję się fatalnie, myśli gdzieś zbłądziły. Niby mam nadzieję, ale nie chce żyć w niestabilnym związku. On musi być pewien. Nie na 99 % , bo być może nie długo do tego dojdzie, że jest pewny na 99 i chce wracać. Z tym, że ja wtedy nie mogę. Muszę być pewna, że on też chce. Tak jak pisałam- nie chcę niestabilnego związku. Chce czuć, widzieć i wiedzieć, że związek ma silne fundamenty.

Wiesz, ja po prostu będę trwać w tym dalej.. Spotykamy się co jakiś czas tak jak pisałam i tak niech zostanie. Wiem, że zamęczę się w ten sposób..

Nasuwa mi się pytanie, co mu odpowiem, jeśli będzie chciał wrócić jednak?
Zgodzić się?
Nie zgodzić?
Musi być pewny na 100 % , a taki pewny chyba nie będzie, stąd moje pytanie co mu wtedy odpowiedzieć...

Nawet jeśli nie mielibyśmy być razem to i tak wiem, że on będzie chciał utrzymywać ze mną kontakt.

Nie wiem czy mu miną.. i tutaj jest problem...
Tak chcę z nim być, ale mam wrażenie, że on będzie trwał w tych swoich obawach i w końcu nic z tego dobrego nie wyjdzie, a jedynie ja chyba się zamęczę razem z nim z tego wszystkiego na śmierć..

Najgorsze jest to, że tak naprawdę nie wiem o co mu DOKŁADNIE chodzi z jego obawami. Wiem niby, że nie dojrzał czy twierdzi, że nie będzie się starał, ale to mi nic nie mówi. Chciałabym konkretów. Mam wrażenie, że on sam nie wie, czego chce.

Z jednej strony chce coś tworzyć ze mną, naprawiać a drugiej nie wie czy to zrobić, bo ma swoje obawy..

Tak wiem, gadanie w kółko o tym samym w sumie, ale po prostu potrzebuje się wygadać, potrzebuje też rozmowy z kimś. I dziękuję, że jesteś Ty i inni tutaj ze mną. Najgorsze jest to beznadziejne wyczekiwanie.. Nie popędzam go z niczym, niech się zastanawia w odpowiednim dla siebie tempie, aby był w zupełności pewny, ale z drugiej strony mam serdecznie dosyć nieprzespanych nocy, złudnej (może) nadziei, przepłakanych chwil, utrudnień w życiu osobistym, nie mogę na niczym się skupić. Nie długo mam ważne zaliczenia, sesje, i egzaminy , ale nie mogę się skupić na NICZYM dosłownie.

Zaczyna mi być nie tylko przykro, ale zaczyna mnie to wszystko po prostu wkurzać. Ta cała niechęć do życia. To co mnie otacza. To wszystko wydaje mi się tak beznadziejne. Żyję zgodnie z procedurą funkcjonowania państwa i nic poza tym. Mam wrażenie, że funkcjonuję jak maszyna- bez celu, robię to co muszę, życie szare i beznadziejnie głupie.

Powiedział mi, że on nie każe mi czekać w nieskończoność. Że jeśli jego niezdecydowanie będzie trwało długo, to on rozumie, że mogę znaleźć sobie kogoś innego. Mówi, że nie będzie miał wtedy o to pretensji. Że jeśli on tak długo będzie się zastanawiał, to rozumie, że ja też na pewno będę chciała ułożyć sobie życie i nie będzie miał do mnie o to pretensji. To są jego słowa.

Nie wychodzę nigdzie na dwór, jest stanowczo za zimno. Nabrać sił... Nie mam skąd ich brać, nie mam skąd czerpać takiej siły aby mieć zdrowie do tego wszystkiego co jest wokół mnie.

Powiedział też dzisiaj taką jedną rzecz, o której zapomniałam napisać - otóż mówił, że będzie chciał ze mną mieszkać niezależnie od tego czy do tego czasu się zejdziemy czy nie. Ale, że będzie chciał. Uważa, że wspólne mieszkanie byłoby dla nas idealne, wtedy naprawdę widziałby szansę na powrót.

Mówił, że do nikogo nie czuje tego co do mnie i chciałby zamieszkać ze mną bez względu na to czy będziemy razem czy nie... Cóż... Co ja na to..
Też w głębi serca chcę z nim mieszkać, chciałam zawsze. Ale z drugiej strony...

Myślę, że na pewno nam pomogłaby taka decyzja. Tak wiem, może wydać się to beznadziejne, ale mimo wszystko chciałabym z nim zamieszkać..

Mówił, że wtedy tak naprawdę wyjaśniłoby się, czy dobrze nam ze sobą i czy związek byłby wskazany

Tak.. Ehh beznadziejna sytuacja. Miałam nadzieję do tej pory bardzo głęboką, ale dzisiejszy dzień zbił mnie z tropu.
Przez to wszystko czuję się tak, jakbym miała zrobione pranie mózgu. Nie wiem co o tym wszystkim sądzić. Czy zapomnieć o nim, czy nie. Czy zerwać kontakt czy nie.
Powinnam czekać na bieg wydarzeń, bez przerwy myśląc o nim... Może po prostu poddać się tej "przyjaźni".. Nie wiem po prostu wkurza mnie to strasznie. Chciałabym coś zrobić, coś pomóc , a siedzę bezczynnie

Z nauką jest ciężko. Dużo egzaminów, sesji i jeszcze bardziej mnie to przybija. Nie mogę się skupić na niczym . Mimo, że się szybko uczę, to po prostu teraz jak na złość nie mogę niczego zapamiętać, niczego się nauczyć. Bo moje myśli błądzą gdzieś daleko.. Czasem zatrzymają się na nieistotnych rzeczach, czasem na czymś innym, innym razem jeszcze na czymś innym , ale ok 90 procent myśli to On.

Widziałaś widzę moje posty dla innych.. Staram się im pomóc i chcę by byli szczęśliwi. Każdy na to zasługuje.
Ja narazie nie umiem być wesoła, uśmiechnięta. Oprócz tego mam masę innych rzeczy na głowię i do żadnej z nich nie mam już siły i cierpliwości. Ciągnie się to wszystko za mną, a ja nie potrafię temu sprostać. Tak wiem, może teraz trwa bezsensowne użalanie się nad sobą ale wszystko mi jedno jak to wygląda

Dziękuję , że jesteś ze mną. Tak mam potrzebę wygadania się i rozmowy o tym wszystkim, więc miło mi, że piszesz i starasz się pomóc. To dla mnie wiele znaczy.
Ale tak czy inaczej uporać muszę się z tym sama..

P.S. I jeszcze pod moim loginem widnieje beznadziejny napis "do zakochania jeden krok" . Ironia losu...

Po części tak jest. Pomaga, ale nie do końca, bo wszystkiego nie mogę wyrzucić z siebie. Niestety. Mimo to, naprawdę Ci dziękuję.
Cieszę się, że z Twoim chłopakiem się ułożyło wszystko po dobrej myśli ;)

Ojj masz całkowitą rację, bardzo bym chciała abyś mogła mi w ten sposób odpisać.
Jutro wieczorem na pewno napiszę, ponieważ jutro znowu się widzimy. Nie mogę się doczekać, cieszę się bardzo na to spotkanie, ale z drugiej strony boję się, że znowu czegoś się dowiem- o jego kolejnej obawie. Dobrze, że mi mówi to co czuje i nic nie ukrywa, ale wiesz chyba o co mi chodzi.. Im więcej jego obaw tym trudniej...

Ściskam Cię cieplutko, do następnego "napisania" ;)

Nie mam teraz czasu przeczytać wszystkich postów, ale przeczytałem pierwszy o spotkaniu i powiem tak autorce.

Czasem to że chłopak tak mówi, to znaczy że chce żebyś była szczęśliwa i dba o Ciebie, ja czasem miałem podobne uczucie, chciałbym z nią być, ale boję się że znowu dam ciała i przestanę się o nią starać, albo się rozleniwię. To nie jest idealne, wiem, ale sądze że znaczy że ma wobec Ciebie dobre intencje i na serio Cię kocha. Nie jestem ekspertem, ale wydaje mi się też że po prostu trochę przestał wierzyć w siebie, nie jest to takie łatwe żeby komuś obiecać że zawsze będziesz się starał, albo że nigdy nie skrzywdzij tej osoby. Wymaga to dużo pewności siebie, której mu chyba jeszcze brakuje.

Na pocieszenie powiem, że skoro ma wątpliwości o to, to wygląda na to że naprawdę jak mówi że chce być dla Ciebie dobry, to z jego słowem można sie liczyć. Może daj mu po prostu czas, jak znajoma powiedziała, w czasie "odzyskiwania" drugiej osoby zawsze są dni lepsze i gorsze, należy cieszyć się lepszymi, i przetrzymać te gorsze:) Ja też miałem np 2 dni bez odpowiedzi na smsa od mojej dziewczyny, i tez miałem strasznie parszywy humor przez to. Ale dałem radę, i po 2 dniach odpisała i okazało się że była mocno chora i to raczej dlatego nie odpisała. Więc z czasem cierpliwość jest wynagradzana:) Pamiętaj, że zawsze możesz jeszcze powalczyć z miesiąc albo dwa, i wtedy zobaczysz w którą stronę to idzie.

Ale myślę że wbrew pozorom, jego obawy świadczą o szczerych chęciach żeby stworzyć z Tobą coś na stałe, więc głowa do góry:) Potem postaram się przeczytać resztę postów, ale narobiłyście ich dziewczyny co nie miara:)

No i także wybiega w przyszłość, zamiast zająć się teraźniejszością.

Wiesz, myślę, że w teraźniejszości wszystko z nami ok, on boi się o nas w przyszłości. Czyli- jakby wyglądał nasz związek, jakby się zachowywał, czy może mniej by się starał... Znam go i teraz ma takie myśli w głowie-dotyczące przyszłości. On zawsze wszystko sobie przemyśli, przeanalizuje przeszłość, teraźniejszość i stara się wybiec nawet bardzo daleko, w przyszłość.