miłość na odległość- gdzie popełniłam błąd?

Hej! Z tego, co piszesz najwyraźniej można dostrzec, że facet coś ukrywa.
Dlaczego nie mogłaś jechać do niego? Ciągłe wymówki problemami rodzinnymi/w pracy. Dla mnie to bardzo dziwne. Może słuchaj.... Może tak naprawdę chciał 'przyjaźnić' się z Tobą dla zabawy, na zawołanie- wtedy kiedy potrzebował rzekomo uciec przed swoimi 'problemami'?

Tak naprawdę dałaś mi dużo do myślenia, ja mam troszkę podobny problem- też chodzi o długo trwającą już internetową znajomość z obcokrajowcem, z którym pragnę się już od dawna spotkać. Z tym, że to on raczej zabiega, proponuje swój przyjazd tu, zaprasza mnie do Włoch itp.- ALE TU NIE CHODZI O MNIE.

Myślę, że powinnaś się naprawdę głęboko nad tym zastanowić. W sumie jeśli nawet pojechałabyś do niego, dowiedziałabyś się całej prawdy- pytanie tylko czy warto...

Tak Ogólnie to daj sobie lepiej spokój ze związkiem na odległość. Przebolej to i jakoś będzie. To na prawdę nie ma sensu bo przez internet wszystko wydaje się inne. Dopiero w realnym świecie widać jak inna osoba reaguje naprawdę.

Cześć Joannaxx, nie wiem czy tutaj jeszcze wchodzisz i czytasz...ale pewnie tak,moja rada...daj sobie spokój dobrze na tym wyjdziesz zeby Cie pocieszyc napisze Ci; wychodze własnie z depresji dzieki takiej znajomosci ..a podobnie jak Ty chciałam byc kochana i kochac..tez slyszałam podobne slowa i zeby Ci przykro niebyło słyszalam i czytałam je przez rok zanim sie spotkalismy..pozniej było 11 miesiecy realu..ze wzgledu na realia czyli praca dom obowiazki...mało czasu bylo na dogłebną analizę..wiec były tylko spotkania ..i nawet nie chodziło w nich o sex bo cenilismy bardziej inne aspekty zycia, oczywiscie sex tez był..niestety ''pan'' zapmnial sie przyznac ze ma żone..tak skrzętnie ukrywał wszystko..nawet jego dostepnosc w wielu godz nie budziła zastrzezeń, czar prysł gdy ona dowiedziała sie o mnie,,hmm..no cóz zostałam tą najgorszą a przecież nie wiedziałam i kochalam..ja zaś bedąc osobą nie do końca ufną(chociaz ufałam) nigdy nie zaprosilam go do domu..i teraz nie załuje,natomiast oprócz tego została mi tylko depresja i niesmak zycia:( i uczucie do niego niestety...pozdrawiam

Hej. Dziękuję za wszystkie Wasze słowa. Jasne, wchodzę tu często, szukam odpowiedzi, podpowiedzi. Nie jest mi łatwo, wracam powoli do "żywych", ale jak powiedziałyście żyję cały czas nadzieją, że coś się zmieni, że on jest tylko zły na mnie. To jego milczenie jest straszne. Powiedział by: znalazłem tę jedyną, zapomnij... a tu nic....milczenie. Daje mi do zrozumienia, że to koniec. Ja przynajmniej tak to interpretuję. Ale jedno jest ciekawe. Nie usunął mnie z kontaktów na skype. Dlaczego?  Czuję się fatalnie i nie wiem czy będę umiała jeszcze komuś zaufać. Bo jak można kiedy ktoś przez ponad rok, każdego dnia mówi, że cię kocha, że jesteś mu potrzebna, że jesteś najważniejsza na świecie. Tak naprawdę, wtedy kiedy byłam cicho, o nic nie pytałam i wierzyłam we wszystko co mówi, było dobrze. Zawsze mówił, że czas pokaże co z nami będzie, a ja mam nie rozmyślać o przyszlości tylko mysleć pozytywnie i cieszyć się każdym dniem. To dla mnie naturalne, bo z natury jestem optymistką i cieszę się każdą chwilą. Tylko wydawalo mi się, że jestem okłamywana.  Może byłam nachalna i zbyt szybko chciałam wejść w jego świat... nie wiem, choć myślę, że tak. Mam nadzieję, że kiedyś porozmawiamy o tym. Boże jaką mam nadzieję....

Witam. Wiec nie chcę cie dołować ale moja kumpelka miała podobnie. poznała faceta ale na imprezie widywali się przez rok on jest Niemcem więc co 2-3 przyjeżdżał na weekend, pisał, dzwonił nawet była z nim na 4 dniowych wakacjach. potem on z nią zerwał bo jak to ujął ,, mam dość twojego naciskania na coś więcej "  no ona się załamała, przepraszała itp nic to nie dało. Jak się okazało parę miesięcy później gdy założyła sobie konto na nk;) on ma żone i 3 letnie dziecko a 2 w drodze. wiec twój może mieć żone albo narzeczona i dlatego nie chciał cię zabrać do siebie. ale to tylko przykład;) trzymaj się

I ja też tak myślę, chociaż nie mam pewności. Teraz, z perspektywy czasu, analizuję wszystko na "chłodno" i muszę powiedzieć, że on mi dawał jasne  sygnały, ale ja ich nie dostrzegałam. Kiedy rozmawialismy przez skype, prawie zawsze nerwowo wstawal od komputera i mówił: zaczekaj chwilę, moment....tak jak by chciał sprawdzic czy ktoś nie nasłuchuje. No i jeszcze karta dźwiękowa, kilka miesięcy miał zepsutą i czekał na kolegę, który mu ją naprawi.Oczywiście nigdy się to nie stało. Potem miesiąc wcale się nie odzywał, bo jak twierdził internet mu szwankował. Po miesiącu odezwał się, przyjechał stęskniony, mówił jak bardzo mnie kocha i żebym mu uwierzyła. Opowiadał mi często o młodym, miłym swoim pracowniku, który już nie chce dla niego pracować, bo nie ma czasu i był tym faktem bardzo przygnębiony. Później mówił o jakimś rosyjskim miłym pomocniku, przez którego jest cały dzień struty. Innym razem opowiadał jak umówił się na kawę z młodym klientem i spędził z nim prawie cały dzień. Wydawało mi się to dziwne, bo ja nie opowiadam z zachwytem o swoich koleżankach. Szczerze powiem, mialam tego dość, takiego traktowania, płaszczenia się przed nim.  Ale później wszystko się popsuło. Przemknęła mi ta cholerna myśl, że on może być najzwyklej żonaty albo ma jakąś babkę, tylko nie dal po sobie poznać. Myślę, że dobrze grał, choć nie chcę oceniać. Dałam się chyba nieźle nabrać na piękne słówka i wizję partnerstwa, ot co. No, trzeba się podnieść, zadbać o swoje potrzeby, ale chcialabym się dowiedzieć czy rzeczywiście ma żonę. Nie wiem jeszcze jak to zrobię, ale dowiem się,co lub kto był tak naprawdę powodem naszego rozstania.... żeby w przyszłości nie popełnić tego samego błędu i żeby uwolnić się od obwiniających siebie myśli. Bo jeśli tego nie zrobię, nie będę mogła zacząć czegoś nowego w życiu. A może on się po prostu nabijał, że znalazł naiwniaczkę, której może wcisnąć każdy kit. Powiedzial mi kiedyś, że mogę go odwiedzić, ale przedtem on musi wynając mieszkanie. Nie ponaglałam, ale kiedyś zapytalam, jak z mieszkaniem, coś wyszło? Odpowiedział, że mąż właścicielki zmarł i nie chce jej teraz głowy zawracać. Ok, mówie i skończyłam temat, bo już byłam prawie pewna, że to bajer. Wiecie mam dziś ogromny niesmak i jednocześnie sama siebie obwiniam, bo mogłam do tego wszystkiego inaczej podejść. Pozdrawiam Was i dziękuję za wsparcie, a także za słowa krytyki, które pomogły mi spojrzeć na wiele spraw inaczej.