czy warto trwac w zwiazku mimo wszystko

Bardzo ciekawe masz przemyslenia. Nie chcesz od tego uciekać, ja to w pełni rozumiem. Byc moze masz ze swoja kobietą różne cele, priorytety, odmienny temperament i wlasnie to co czesto stanowi problem, jedno z Was z pewnościa jest domatorem, drugie z kolei chce byc aktywne poza tym domem. Wlasnie znam pary, ktore uwielbiają wspolne spedzanie czasu poza domem, podroze, pasje, maja jakies wspolne cele- a przede wszystkim doceniają siebie nawzajem i potrafią iść na kompromis. Z tego wzgledu zauwazylam jak ważne jest dopasowanie w związku, pomimo różnić. U obu partnerow musi zaistnieć ta nić porozumienia, to coś czego u Was zabrakło(?)

Jezeli u Was sytuacja objawia sie tak jak opisujesz a bynajmniej z Twojej strony po krotce tak to wygląda ja Ci odpowiem:
- nie warto trwać w związku mimo wszystko. Nie w takiej sytuacji, gdzie Ty jestes wypalony juz na starcie tworzenia więzi rodzinnych.
Psycholog z pewnością doradzałby terapie, metody, techniki wspierajace Wasze wspolne relacje, oraz metody ulatwiajace pojscie na kompromis.
Ale moje zdanie jest takie, że obydwoje muszą pragnąć tego by do siebie dotrzeć. Jednakże tutaj Ty jestes zdecydowany, jesteś pewny, że to życie nie jest dla Ciebie. Uwazam, że decyzja o rozstaniu musi byc przemyslana. Z pewnością weźmiesz odpowiedzialność za dziecko, będziesz aktywnie uczestniczyl w jego procesie wychowania.
Mimo, że rodzina dla tego dziecka bedzie rozbita, szybciej przywyknie do takiego ukladu relacji pomiedzy rodzicami jezeli to nastapi juz na samym poczatku a i kolejny wielki plus, że nie bedzie musialo patrzec na skloconych, wypalonych, rozdartych rodzicow, bo to dziala niszcząco na jego psychike. A niestety trzeba miec swiadomosc tego, że przeciąganie czegoś co tak destruktywnie wplywa na nas samych-nie przyniesie korzyści dla nikogo.

Ponieważ pisałeś o 2- ej w nocy to domyślam się,że masz "dużą burzę mózgu".
Zastanawia mnie jedno...dlaczego nie napisałeś nic na temat jaki jest stosunek Twojej partnerki do tej całej zaistniałej sytuacji.Chcąc otrzymać od nas jakiejkolwiek rady powinieneś przedstawić przynajmniej kilka przykładów jak to wygląda u was obojga a nie tylko z Twojego punktu widzenia.
Nic na siłę nie zdziałasz,bo skoro ona nie chce Ciebie wpisać jako ojca waszego dziecka to znaczy,że Twoja pozycja w tym związku nie istnieje.
I musisz tylko się zastanowić czy jeżeli na siłę chcesz wymusić na niej możliwość spotykania się z dzieckiem to jak ono zniesie takie wasze "przepychanki".

Udany związek polega na kompromisach. Znam świetne małżeństwo domatorki i podróżnika, w którym ani ona, ani on nie próbują zmuszać partnera do zmiany stylu życia. Ona jest szczęśliwa pielęgnując domowe ognisko, a on na górskim szlaku. Każde z nich jest sobą i mając akceptację partnera dla tej odmienności - są ze sobą szczęśliwi. By być w szczęśliwym związku, człowiek potrzebuje wolności (jakkolwiek idiotycznie by to zabrzmiało). Myślę, że to rozumiesz.
Wasz związek jest nieudany nie dlatego, że jesteście różni, ale dlatego, że nie ma w nim akceptacji dla odmienności. Nie wiem czy po obu stronach, czy tylko po stronie Twojej kobiety.
Ty piszesz o emocjonalnym wypaleniu, zmęczeniu, znudzeniu, o próbach dostosowania się do wymagań drugiej strony. To znaczy do siedzenia przed tv, oglądania seriali i nic nie robienia. Próby dostosowania się to Twój wkład w ten związek. Jaki jest jej wkład, na jaki kompromis poszła? Mam wrażenie, że na żaden, skoro czujesz się tak jak opisujesz.
Miotasz się pomiędzy potrzebą bycia przyzwoitym, a chęcią ucieczki z sytuacji, która Cię przytłacza i nie pozwala odetchnąć pełną piersią.
Powiem też, że Twoja kobieta brzydko gra jeszcze nienarodzonym dzieckiem, zapowiadając, że nie "wpisze Cię jako ojca". Brzmi to tak - będziesz ojcem swojego dziecka, jeśli się podporządkujesz wszystkim moim oczekiwaniom i będziesz żył tak jak ja ci każę. Koniec. Kropka.
To emocjonalny szantaż.

W Twojej opowieści nie ma słowa o miłości. Ale nie dziwię się temu, bo w niewoli nie ma miłości. W niewoli miłość umiera. W niewoli umiera też to, co mogłoby się w miłość zmienić, przyjaźń, porozumienie dusz, wzajemny szacunek....

Dziecko, jakkolwiek ważne, to za mało by dwoje ludzi naprawdę się ze sobą związało.
Dla dziecka niedobre jest, jeśli staje się kartą przetargową.

Nie warto się poświęcać, nie warto udawać, że wszystko jest ok, nie warto trwać pomimo wszystko. Poświęcenie wyjdzie kiedyś bokiem.

Można być dobrym ojcem dla dziecka, nawet gdy się nie mieszka z jego matką. Bardzo wiele zalezy też od tej matki, chociaż w Twoim przypadku podejrzewam matkę Twojego dziecka o złą wolę.