Co zrobić dla dobra dziecka ?

Nie jestem, co prawda, "Panią", ale - jeśli pozwolisz - wyrażę swoje zdanie...
Jak rozumiem sprawy rozwodowej, a  - co za tym idzie - praw do opieki nad dzieckiem nie macie uregulowanych?
Jeśli dotychczas Twój małżonek nie wykazywał większego zainteresowania dzieckiem - miałbym na Twoim miejscu poważne wątpliwości... Jeśli potrzebuje "pobyć" nagle z dzieckiem - może to zrobić w Twojej obecności. Nie chcę być czarnowidzem, ale bywają sytuacje, gdy przed rozwodem jedna ze stron "zawłaszcza" dziecko (wszak nie ma obowiązku zwracać, skoro nadal jest w świetle tzw. prawa pełnoprawnym rodzicem), by coś wymusić, coś wygrać, zaszantażować...
Osobiście byłbym na Twoim miejscu podejrzliwym i nieufnym, zwłaszcza, że "kochający tatuś" do tej pory nie wykazywał większego zainteresowania Waszym dzieckiem...
Zaproponuj: niech sobie wynajmie hotel, zakwateruje się u znajomych i niech przez te cztery, czy ileś tam dni widuje się z dzieckiem w Twojej, bądź kogoś dla Ciebie zaufanego, obecności...
Chyba, że tak jednak ufasz...
P.S.
Przepraszam, umknęło mi, że to "niedoszły mąż"... Ale to i tak nie zmienia postaci rzeczy według mnie.

Ok, jak najbardziej. Tylko, że pojawia się tu kwestia: czy dziecko też tego "ojca" (jeśli dotychczas tym ojcem był tylko teoretycznie) pragnie i za nim tęskni...
Bo "wpychanie na siłę" dziecka w ramiona ojca, który do tej pory dziecko traktował jako problem - to nieporozumienie.
Jeśli "ojciec" nie miał dobrego, wypracowanego kontaktu z dzieckiem, nie miał dla niego czasu (bo to, bo tamto) - tworzenie "na siłę" więzi emocjonalnej z takim pozornym "kochającym tatusiem" bo ...wypada - jest chyba błędem. Bo stworzy w dziecku coś sztucznego, pozorną więź z mężczyzną, który do tej pory nie był istotny.

O relacjach ojciec- syn, autorka nic nie wspomniała. Poza tym, że ojciec mało uczestniczył w życiu dziecka. Jednak chyba przez 4,5 roku jakaś więź miedzy nimi istnieje. Spore grono mężczyzn ma słaby kontakt z dziećmi, mieszkając z nimi. Nie jest to jednak powód by dziecko było odseparowane od ojca.

Osobną sprawą jest też to, że na jakiej podstawie matka ma decydować czy dziecko może się widzieć z własnym ojcem?
Matka i ojciec mają te same prawa w Polsce.
Jeśli ojciec dziecka koniecznie zechce się kontaktować z synem, zrobi to sądownie.....i wcale bym mu się nie dziwiła.

Chwila chwila. Ja nie zabraniam się widywać, ale to jest 300 km w jedną stronę. Ojciec może przyjechać do dziecka chyba prawda ? A nie narażać go na 600 km w pare dni. Dla mnie to jest niebezpieczne bo ludzie jeżdżą jak wariaci i o to się martwię. Boje się również, że jego rodzice będą małego nastawiać przeciwko mnie (tacy są od zawsze)

Nie chcę by się wychowywał bez ojca, ale bez przesady to jest dziecko, a nie szmaciana lalka. Poza tym pisałam już, że jak mnie nie ma w domu 2h to syn juz dzwoni gdzie ja jestem i za ile będę. Chyba logiczne, że jak będzie płakał za mną to mu nie dadzą zadzwonić bo bym tam w 3 h dojechała.

Może. Powinniście to przedyskutować, tj. wspomniałam wcześniej. I wypracować jakiś kompromis.

Owszem logiczne, że będzie za matką tęsknił, skoro spędza z nią najwięcej czasu. 95% dzieci w Polce, ma lepszy kontakt z matką, niż z ojcem.
Co do dzwonienia, to dlaczego dziecko nie mogłoby zadzwonić? Uważam, że nawet powinno mieć taką możliwość.

Ale jakoś wcześniej musieliście się dogadywać, będąc ze sobą.
Trzeba robić wszystko dla dobra dziecka. Wiem, że czasem to trudne

Wiem, że go kocha, ale kocha tez imprezy, a ma w swoich stronach wielu kolegów.

No nic tak czy siak przyjedzie w środę po małego i wtedy postaram się z nim porozmawiać na spokojnie.

Wcześniej autorka tego nie napisała.
Jeśli istnieje podejrzenie, że będzie pił przy dziecku i imprezował, to niech przyjeżdża do Was do domu, a nie bierze syna 300km od domu.

anija277 doskonale rozumiem Twoje obawy. Masz uzasadnienie, byłaś z nim, wiesz, jaki jest. To do Ciebie dziecko jest przywiązane, to Ty poświęcasz dziecku ogromną ilość czasu i to Ty powinnaś ustalać warunki. Skoro mieszka 300 km dalej, a jest dalej nieodpowiedzialny, to masz podstawy, by zapowiedzieć mu, że nie ma mowy o tak długim czasie. Jeśli chce się z dzieckiem widywać, niech on przyjeżdża do synka. I co to za ustalanie "1 tydzień u mnie, reszta u Ciebie?"- nawet w Sądzie by mu powiedzieli, że dziecko to nie jest zabawka, którą można przekładać z rąk do rąk! A gdzie tu stabilizacja emocjonalna? U tak małego dziecka skończy się to moczeniem w nocy i niezrozumiałymi dla Ciebie, z pozoru nie mającymi związku, sytuacjami. Tym bardziej, jeśli synek nie ma ochoty jechać. Jeśli nie chce- to chyba o czymś świadczy, prawda?
Zapowiedz, ze jeśli chce dziecko zobaczyć, niech się postara on i że 300 km to zbyt wielka odpowiedzialność i odległość, żebyś miała mieć czyste sumienie i niczym się nie przejmowała.
To nie jest utrudnianie kontaktu. Jeśli mu zależy- pokaże, że tak jest.

Jeśli chcesz, idź z tym do psychologa. Lub zabierz synka do psychologa dziecięcego. Dobry specjalista trafnie oceni sytuację i podpowie, czy się martwić, czy nie.
Dodam też, że nie masz co się szczypać i zasuwaj do sądu o alimenty i o ustalenie widzeń ojca z dzieckiem. Tam też możesz poprosić o ekspertyzę psychologa sądowego- masz do tego prawo i w niektórych przypadkach jest to wskazane.

z jednej strony dziecko powinno widywać ojca, ale takiego PRAWDZIWEGO OJCA. ja bym na Twoim miejscu wolała załatwić to wszystko sądownie żeby nie było nieporozumień. jeśli jedno z Was wtedy nie spełni postanowień sądu to poniesie tego konsekwencje. takie umawianie się na konkretne rozwiązania nie zawsze jest dobre, zwłaszcza jeśli wiesz jaki jest, że pije itd. albo spiszcie jakąś umowę między sobą. lepiej mieć wszystko prawnie uregulowane, w razie czego...

Napisałaś o alkoholu, w Waszych kontaktach.

W końcu jak to jest?

A wczesniej pisałaś:

To jak jest? Pije przy dziecku? Zachowuje się nieodpowiedzialnie?
Bo jeśli tak, to powinien tylko móc przyjeżdżać do miejsca zamieszkania dziecka.

to ma być pierwsza wizyta dziecka u ojca...nie można z góry założyć, że ojciec zachowa się nieodpowiedzialnie, kiedy będzie miał pod opieką syna przez kilka dni..ale ja nie skupiałabym się na tym, czego chce ojciec, ale czego chce dziecko, a syn wyraźnie powiedział, że nie chce jechać...zgodził się po Twoich prośbach na wizytę u ojca, ale zrobił to dla Ciebie, nie dla siebie...jeśli dla ojca dobro syna jest najważniejsze, powinien zrozumieć Twoje obawy i na początek przyjeżdżać tylko do Was..anija, mam nadzieję, że ojciec synka okaże się na tyle dojrzały, ze dojdziecie do porozumienia, bo zarówno matka jak i ojciec są dziecku potrzebni, ale muszą się umieć dogadywać..

anija277 jestem dokładnie w takiej sytuacji jak Ty. Będę tu częściej zaglądać,bo mam nadzieję, że zobaczysz mój komentarz i pogadamy razem, jak sobie radzisz z wyjazdami dziecka do ojca. U nas jest prawie 350 km i nie radzę sobie wcale gdy córka jest poza domem. Śpię z jej przytulankami, płaczę, wącham jej ubranka, a co gorsze pzez te parę dni to tak jak bym nie żyła. Wiem, że krzywda jej się tam nie dzieje, ale nagle się tatuś obudził. Córka zawsze płacze jak on ją zabiera, uspokaja się podobno po chwili w samochodzie, ale ja mam przed oczami tylko jej lament. Tak jak by miała do mnie żal, że pozawalam mu ją zabrać. Pewnie by się cieszyła gdyby on się pofatygował do nas, pomogłabym mu znależdź tani hotel, a na noc była by ze mną, ale przecież on na wsi musi się pokazać jaką ma cudowną córeczkę.
Mieszka z rodzicami, którzy na pewną ją buntują, a przynajmniej źle się o mnie wyrażają, to wiem od córki. W każdym razie nie znalazłam w necie wcześniej tego tematu, a wiele razy szukałam. Jak radzić sobie z tym, że moje dziecko jest 350km ode mnie? ;-(
Daj znać jak będziesz. Czuję w Tibie bratnią duszę ;-)