Moj maz i jego milosc do alkoholu.

Nie jesteś sama

Portret żony?wspólnika nakreślony przez Wegscheider jest w znacznym stopniu opisem syndromu współuzależnienia. Czy dla osób będących wspólnikami istnieje wyjście z tego beznadziejnego kręgu?
Tak, ale muszą wykonać wysiłek rozstania się z dotychczasowymi, nieskutecznymi schematami zachowań i iluzją, że są w stanie kontrolować picie męża.Rzadko jest to możliwe bez fachowej pomocy.
A jeśli trafią do fachowego gabinetu terapeuty, na ogół czeka tam na nie pozornie niemiła niespodzianka.
Tym tłumaczyć można szok malujący się na twarzach żon alkoholików, które przychodzą do gabinetów terapeutycznych z postulatem: ?Proszę pomóc mi, by mój mąż przestał pić?
Na co słyszą pytanie terapeuty:
?Czy naprawdę chce pani pomóc swojemu mężowi?? ?
?Ależ tak?.
?To proszę zostawić męża z jego piciem i zająć się sobą!?

Wyczytane

Oj tak, też mam swoje problemy

Musisz przestać się zadręczać jego zachowaniem! Nie dzwoń za nim, nie przejmuj się, staraj się spać i być wypoczęta na kolejny dzień.
Nic nie da Twoje, moje, innych żon, biadolenie jemu o jego złym, beznadziejnym zachowaniu. Widzą, że się martwimy, wykorzystują to, wiedzą, że cokolwiek by nie zrobili, to im wybaczymy!
Tak nie można, oni nas zabijają a my same się dobijamy.
Wiem, że jest ciężko, ale na prawdę trzeba myśleć o sobie!
Spójrz- czy oni myślą o nas?
N I E (!)
Więc?
Czas na nas kochana
Zróbmy coś w końcu dla siebie

SadCryingWoman, Moha,
Tyle jest prawdy w tym co napisalyscie! Bardzo madre slowa i daja duzo do myslenia, wiec dziekuje Wam za nie! Wrocil w koncu do domu, chyba ok 9:30 rano. W kazdym badz razie spalam jeszcze z synkiem, bo mielismy nieposkojna noc (odsniezali okolice i tlukli sie niemolosiernie). Do tego ja oczywiscie nie moglam zasnac i w koncu padlam o 4:30 nad ranem. Jedyne zdania jakie wymienilsmy do w zwiazku z naszym synkiem. Poplakalam sie po cichu w kuchni, zeby mnie nie widzial jak placze, bo mu tym razem nie pokaze jak bardzo mnie po raz kolejny zranil. Nie bede po raz kolejny zachowywala sie, jakby wszystko bylo w porzadku. Mowilam mu wiele razy, ze w koncu przekroczy pewne granice i tak sie juz stalo. Czas najwyzszy, zeby on sie o nas postaral. Jesli moje zdystansowanie nic nie zmieni, pomysle o tymczasowej przeprowadzce, tak, aby mial czas na przemyslenie paru rzeczy. A jesli to nic nie da? Zaczynam sie zastanawiac, ze moze on po prostu nie kocha mnie tak jak mowi? Wierze w to, ze czyny sa zawsze mozniejsze niz slowa. Mowi, ze kocha, a nie szanuje, nie okazuje mi tego? Czy milosc i szacunek nie powinny isc w parze???
Kobietki, dziekuje jeszcze raz za Wasze slowa. Prosze, trzymajcie za mnie kciuki.

Tak jak dziewczyny wyżej już napisały- zajmij się sobą i synkiem. Im szybciej to zrobisz- tym lepiej dla ciebie! Musisz być konsekwentna w działaniu, osoba uzależniona od alkoholu świetnie potrafi manipulować najbliższymi, także nie daj się w to wciągnąć. Żadne rozmowy i prośby nie pomogą, dopóki mąż sam nie dostrzeże swojego problemu, dlatego on musi poczuć skutki i ponieść konsekwencje swojego zachowania. Jeśli masz się gdzie wyprowadzić- zrobiłabym to najszybciej jak się da.
Sama mam do czynienia z uzależnionym ojcem- co prawda nie bije nas, pieniędzy nie przepija, ale doskonale pamiętam cierpienie mamy, a to dla małego dziecka jest sporym zmartwieniem. Teraz będąc już osobą dorosłą, trudno mi 'żyć swoim życiem' bo zawsze żal mi mamy...
Ona podobnie jak ty- prosiła, błagała, krzyczała. Dodatkowo kryła go przed znajomymi, cuciła do pracy itd przez co ojcu wydawało się,że jest wszystko ok.. nie popełniaj tych błędów, błędów żon współuzależnionych
Mam nadzieję,że starczy ci na to siły-czego ci z całego serca życzę, bo wiem,że to trudne, ale tylko w ten sposób może coś trafi do męża

ingo09,

przeczytaj, proszę, post SadCryingWoman ze zrozumieniem.

Nie napisała w żadnym swoim poście (a tych dotyczących spraw alkoholizmu jest sporo na forum), że terapia współuzależnionych nie ma sensu.

Kochane Neykobietki,
Dziekuje Wam wszystkim za Wasze odpowiedzi.
Neela, Moha, wiem, ze jesli to dalej bedzie trwalo to w koncu bede musiala mu dac do zrozumienia, ze mam dosc tego i najprawdopodobnie odejsc na jakis czas. Jedynie gdzie bede mogla pojechac, to do rodzicow, a Ci mieszkaja dosc daleko. Poza tym, nie chcialabym, aby sie dowiedzieli tylko i wylacznie dlatego, ze wiem co bym potem bylo! Wlasnie sie przeprowadzilismy. Uniwersytet mam niedaleko miejsca zamieszkania i jutro prawdopodobnie zapisze synka do przedszkola. Tak wiec odejscie bedzie bardzo trudna decyzja. Wiem jednak, ze jesli nic sie nie zmieni w koncu bede musiala to zrobic. Wszystko wraca do "normy". Nie jest tak jak bylo dawniej, wie, ze zrobil zle, ale wyrzuty nie powstrzymaja go od nastepnego takiego zagrania. Chodze z lekka znerwicowana, dzisiaj nie wiedzialam co mi dolega. Dostaje atakow niepokoju, po jakims czasie przechodza. To sa chyba efekty tego wszystkiego. Wiem, ze zrobi to ponownie, a wtedy bede musiala miec wystarczajaco sily i honoru zeby odejsc. Boje sie, ze po raz kolejny zabraknie mi odwagi...

Inga09, dziekuje Ci za te cieple slowka! Nigdy nie myslalam o terapii, nigdy nie uwazalam, ze jest na tyle zle, abym musiala podjac ten krok. Dopiero jak o tym wszystki zaczelam pisac, widze, jak zle to wyglada, jak nienormalne sa te sytuacje. Wiele rzeczy dotarlo do mnie, ale nie wiem czy podjela bym sie terapii. Prosze, nie krytykujcie mnie za to, jestem po prostu z Wami szczera. Czy na prawde jest juz tak zle, ze potrzebujemy terapii?:(

Witam wszystkie Netkobietki, ktore poswiecily czas na to, aby doradzic mi w tym watku. Postanowilam napisac co wydarzylo sie w przeciagu tych dwoch ostatnich tygodni i jakie zmiany zaszly w naszym zwiazku. Tak wiec...nie odeszlam. Po raz kolejny. Po ostatnim jego zagraniu, postanowilam nie pokazywac bolu i zalu, a pokazalam zlosc. Nie oddzywalam sie do niego, nie odpowiadalam na pytania, nie odbieralam telefonu. Potraktowalam go tak, jak on mnie, gdy wychodzi na picie z kolegami. Zaczal wypisywac smsy, ze wie, ze jestem zla, ale zebym dala znac, czy wszystko z nami w porzadku. Tak wiec poczul sie jak ja...Po czasie doszlo do rozmowy. Po raz kolejny wytlumaczylam mu pewne rzeczy i dalam do zrozumienia, ze pomimo jego dziwnych wyobrazen, mam gdzie pojsc i bieda nam nie bedzie. Po raz pierwszy otrzymalam przyznanie racji, zamiast sarkastycznej odpowiedzi. Chodzilam jak klebek nerwow ( z reszta teraz tez oaza spokoju nie jestem ). Powiedzial, ze wie, ze to przez niego. Minely dwa tygodnie, szczerze mowiac to cale nic. Odczulam, ze mam meza. Stara sie bardziej, nabral wiecej pokory. Odchylu na razie nie bylo, chociaz mial okazje. Ale dla mnie dwa tygodnie to zamalo. Nie ufam mu, ale mam nadzieje, ze moze cos sie zmieni. Tak wiem, "Nadzieja Matka Glupich". Wiem tylko jedno. Cos sie we mnie powolutku zmienia. Nie jestem tak naiwna jak trzy lata temu. Czytam posty kobiet na tym forum, porady dla nich i sama czerpie z nich sile. Moze to glupie, wiem. Jestem mloda, mimo wszystko wyszlam za niego za maz z milosci. Mlodsza od niego o sporo lat. Dalam mu synka. Wiedzial, czego oczekuje od zwiazku. Nie pozwole na to, aby do konca zycia traktowal mnie jak malolate, przy ktorej bedzie mogl robic co ze chce. Nie bylam za mloda, zeby wyjsc za niego. Nie bylam za mloda, zeby urodzic mu synka i go wychowywac. Nie bylam za mloda by stac sie "pania domu", by pojsc do pracy, by studiowac. Wiec jestem za mloda na to, zeby moj wlasny maz traktowal mnie na rowno z soba? Zeby takie sam zasady obowiazywaly jego jak i mnie? Zeby w koncu bral mnie na powaznie? Chyba w koncu to powolutku do niego dochodzi...
Pozdrawiam cieplutko

Dzień dobry. Nie mam nikogo z kim moglabym porozmawiac.Od roku jestem z mężem i corka w Niemczech, mąż po 1,5 roku życia bez  siebie ściągnąl nas. Wszystko bylo dobrze, na początku, nawet fajnie się urządziliśmy i zaczynalismy wychodzić na prostą gdy pojawil się nowy problem, mąż wraca z pracy pijany i to codziennie.Bywalo czasami ale teraz jestem już bezradna.Jestem załamana, nie mam nikogo, nie mam do kogo się wyprowadzic, mąż nas utrzymuje, nie wiem co robić, nie chcę tak zyć, nie mogę już dlużej na niego patrzeć.Nie mogę iść do pracy bo mam 3 letnią corkę w dodatku stale mi choruje. Do Polski nie mam po co wracac, nie mam nawet meldunku tam. Pomocy. Wyć mi sie chce, nie wiem co robić, zła jestem na caly świat, przeciez bylo dobrze, dlaczego, dlaczego tak mnie rani???

Cześć mam na Imię Patrycja,kiedyś byłam fajną zadbaną i zabawną kobietą ,ale od jakiegoś czasu jestem strzępkiem nerwów stres i alkoholizm męża mnie wykańcza.Nie mam ochoty na nic , parę dni temu wyprowadziłam się z domu ponieważ mój mąż znowu przyszedł pijany i zaczął się awanturować.
I kazał mi spierdalać z domu .Po paru dniach zadzwoniłam do niego i powiedziałam że jak chce porozmawiać to niech przyjedzie na co on mi odpowiedział że mam mu nie przeszkadzać i nie dzwonić do niego .To chyba naprawdę koniec kurcze tak po prostu po12 latach bycia razem spierda.... i cześć co ja takiego zrobiłam .Chce mi się płakać nie chce mi się żyć ja nic nie rozumiem .Przecież zawsze było posprzątane ,ugotowane ,obiad był podany nawet o 22 wieczorem jak chciał o co chodzi?

Cześć dziewczyny. Strasznie mi przykro, że jest nas tak wiele!!! Mam 32 lata, dwoje wspaniałych dzieci i męża, który jest alkoholikiem. Już od jakiegoś czasu przestałam wydzwaniać do niego z pytaniami o której wróci, z prośbami aby był trzeźwy bo przecież dzieciaki na niego czekają, właściwie można powiedzieć, że mąż generalnie robi co chce. Dbam o siebie, wydaje mi się, że jestem nawet ładną  i fajną kobietą ze szczerym uśmiechem do ludzi... ale cierpię strasznie!!! Czuje totalną bezsilność, nie widzę żadnych szans na normalne życie z człowiekiem, którego bardzo kochałam. Mąż oczywiście uważa, że to ja mam problem!! Nie zamierza się leczyć, nie chce rozmawiać na ten temat, z resztą my właściwie już prawie nie rozmawiamy... tylko żyjemy obok. Widzę tylko jedno wyjście - odejść!! Strasznie martwię się o swoje dzieci, to chore ale mam poczucie winy, iż nie zapewniłam im normalnego domu.

Rega 1977 czyli wrocilas? Nie zakonczylas tego definitywnie?

Wiesz co, ja wczoraj uslyszalam od swojego chlopaka "to Ty zrobilas ze mnie alkoholika, bo wczesniej nim nie bylem". A powiedzial mi tak dlatego ze postawilam warunek "albo zaczynasz terapie albo koniec" poszedl pierwszy raz do osrodka i na drugi dzien po tym kupil sobie 0,5 l wodki i wypil ja sam. Wedlug niego moja w tym wina bo przeze mnie jak to powiedzial upodlil sie ...

Szukalam, ale mieszkam w malym miescie i dowiedzialam sie ze terapie prowadzi tylko jedna osoba, ktorej nie mozna ufac... A mozsz napisac o tym ultimatum jakiego Cie nauczyli?

Wiesz ja juz nie wiem czy to jest milosc, litosc czy wspoluzaleznienie....
Moj facet ma okropna sytuacje w domu (ciagle leje sie tam alkohol), ale kiedy zwracam na to uwage ze powinien stamtad uciekac bo to nie jest normalny dom tylko melina to on twierdzi ze to nie jest takie latwe... Kiedy zapraszam go do siebie do domu to on nie chce, podobno sie zle czuje, stresuje i woli zebysmy siedzieli u niego.
A tam ciagle ktos przychodzi, ciagle wodka na stole i awantury.

Nie studiuje i nie pracuje, bo twierdzi ze nie bedzie dawal pijaczce (czyli matce) pieniedzy. Uwaza ze robi jej na zlosc.
Byl pare lat za granica, ale wrocil bo popadl tam w depresje.
Kiedy mu mowie idz do pracy i na stancje to twierdzi ze to nie takie latwe i ze pare miesiecy temu mi proponowal to odmowilam.
Faktycznie odmowilam bo mnie na to nie stac a poza tym wieksza obawa byla o to ze bedzie pil.
Studiuje w wiekszym miescie i nawet o tym myslalam tylko pracuje od poniedzialku do piatku i nie mam jak w tygodniu jezdzic na spotkania.

Ze tak powiem pomaga babci czyli robi jej zakupy, sprzata itd. Zajecie na max 2 godziny dziennie. Ma 28 lat. Za co pije? Ma mnostwo "kumpli" swojego pokroju, przez Jego dom przewija sie mnostwo pijakow, ktorzy zawsze przynosza 'prowiant'. Sama go zapytalam za co piles i pijesz, a on mi na to, ze jak sie chce to alkohol zawsze sie znajdzie, zazwyczaj ktos przyjdzie i przyniesie, to babcia da na piwo za pomoc itd.
DDA sa albo nadodpowiedzialne (czyli ja) albo kompletnie nieodpowiedzialne (on).

Tak w pracy... Pracuje od pon do piatku. Powiem Ci ze lubilam robic mnostwo rzeczy a przede wszystkim grac w siatkowke, odwiedzac siostre, spotykac sie z kolezankami. Odkad poznalam K moje kontakty ulegly pogorszeniu, wolalam z nim spedzac czas niz isc na piwo ze znajomymi. Teraz znajomych nie ma, wyjechali za granice, inny spodziewaja sie dziecka, inni robia remont i nie ma sie z kim spotkac. Pozostaje mi albo spotkania z nim albo sleczenie przed tv. Gdy probuje sie czyms zajac, np czytac ksiazke i tak mysle o nim co robi, czy pije, czy spi itd.

Elizabetta czytam twoją historię i myślę , czyżbyś pisała o moim draniu - bo inaczej nie można go określić. Pije od zawsze ale wześniej jak   napił się to i przeprosić potrafił, a teraz od ok. 3 lat to istny tyran. Moje zycie wyglada tak:  Jak go nie ma w domu cisza spokój. Wraca do domu po ok. 2 tygodniach nieobecności bo jest kierowcą i zaczyna się...  Jak sie odezwę i spytam dlaczego wypiłeś przecież obiecałeś, że już koniec to on mi na to, że nie jest pijany wymyślam i od słowa do słowa awantura gotowa. Potem idzie poprawić i to na maxa, wraca urżnięty- trzeźwieje i znów powtórka i trawa to średni 3-4 dni. W tym czasie ile mi  naubliża ile mnie nastraszy to nie jestem w stanie opisać. Jak wspominam o rozwodzie to dostaje białej gorączki,i krzyczy że jak chce to mogę już wyp... a od niego nic nie dostanę. Krzyczy że narobi mi wstydu w pracy, obraża moje koleżanki /choć one o niczym nie wiedzą/ a na koniec też szntażuje, że się powiesi. Co do dzieci to nigdy im nie ublizył, nigdy nie nakrzyczał. Kozłem zawsze jestem ja , bo jak twierdzi to przezemnie pije bo ciągle mu zwracam uwagę , że żle zrobiłeś to, żle zrobiłes tamto... i przez to moje gadanie dołuje go i dlatego pije. Bardzo często zdaża mu sie jeździć samochodem po pijaku. Ale powiem Wam dziewczyny, że ta moja tragedia rozgrywa sie za "zamknietymi drzwiami", bo ja wstydze sie mówic o tym głośno. Mamy znajomych spotykamy sie / ale jak mój nie ma ciekaczki/ , ale oni nie wiedza bo wstydzię sie o tym mówić. Małżeństwo moje trwa juz 20 lat a mimo wszystko wydaje mi sie że jestem twarda i nie poddaje się. Zawsze sobie tłumacze że nie mogę sie poddawać bo musze wychować dzieci. No ale sie rozpisałam...

Wiem jak jest Ci ciężko. Tym bardziej że nam żonom alkoholików wydaje się że tak bardzo ich kochamy.
Mój wątek jest dalej na forum zajrzyj: http://www.netkobiety.pl/t50844.html

dowiesz się jaką ja mam huśtawkę uczuć po mężu alkoholiku.
Zamierzam pójśc do poradni leczenia uzależnień po pomoc bo sama sobie mogę nie poradzić.
Nie chcę być męczennicą, chciałabym ułożyć sobie życie świadomość podpowiada mi, że z nim nie mogę bo źle mnie traktował i nasze dziecko a podświadomie wciąż myślę, zę go kocham.

Mój też mi zawsze powtarzał, że to przez Ciebie piję !
W pewnym momencie chyba nawet uwierzyła, ze jestem taką złą kobietą...

Jestem żona alkoholika od 13 lat ,mamy 2 dzieci 8i 13 lat.Alkoholizm mojego meza ukrywałam przez te lata bo mieszkamy z jego matka wiec ;z domu problemów sie nie wynosi'Dzieci rosna i w koncu zaczeły w szkole opowiadac jk to takus do mamusi pieknie mówi k...,szmato i inne .Pedagog szkolny zainteresował sie sytuacja w domu i ...sie wydało.'Niebieska karta",policja na wywiadzie i tesciowa kazała mi sie wyprowadzic No ale gdzie ja pójde z tymi dziecmi bo jemu nie zostawie nie poto tyle lat poswieciłam dzieciom żeby teraz to zmarnowac.Gops obiecał,że pomoże szukac mieszkania ale gmina nie ma wiec musze wynajac cos na własna reke ALE JAK ZA 500ZŁ ALIMENTÓW i gdzie tu SPRAWIEDLIWOSC!!!!!!