zostawił mnie

to nie facet tylko kawał dupka.. tak sie nie robi, życie jest tylko jedno i trzeba robić wszystko żeby być szczęśliwym,

na pewno potrzebujesz pomocy ciągłej rozmowy...jeśli masz gg służę pomocą 4310844... wiem co to rozstanie i ze to bardzo boli...szczególnie kiedy kocha się.

Powiem jedno, człowiek nie był przeznaczony dle Ciebie... sama wiem czym jest zdrada w poprzednim związku byłam okłamywana i zdradzana z wielką bezczelnością, powiem jedno ,ważne by sie nie poddać, każdego dnia sobie to wmawiam bo bardzo mało jest takich osób, ale są. Właściwie teraz też mam ciężką sytuacje z partnerem... skrytego człowieka ciężko rozgryźć, każdy z nas pragnie być szczęśliwym, dlatego walczę o ten związek, walczę o przyszłość... o życie. Mam nadzieje, że, wszystko w Twoim życiu Ci się poukłada, i żeby to zdrowie dopisało. Powiem Ci coś, co kiedyś mi wyskoczyło przez przypadek na ekranie, taki cytat "Bog obdarza największym cierpieniem tych, od których wymaga najwięcej". Możesz liczyć na moje wsparcie powodzenia.

bardzo dziękuje za te piękne słowa...
chyba tego potrzebuję

powiem tak - wiem co czujesz bo rok temu w ciągu jednego tygodnia zawaliło mi się kilka istotnych spraw... z facetem włącznie... dałam sobie jeden dzień na płacz...
rano wstałam i malutkimi kroczkami zaczęłam odgruzowywać swoje życie, punkt po punkcie załatwiając te sprawy... faceta zostawiłam na koniec...
i udało się ... wszystko sobie poukładałam... facet myślałam koniec świata... ale po poukładaniu spraw wszystko zobaczyłam w innych barwach i juz go nie chciałam... teraz mam "lepszy model" :-)

myśl pozytywnie, kawałek po kawałku poukladaj wszystko i głowa do góry bo nie wiesz co czeka za rogiem...

boję się wyjść z domu, żeby go z nią gdzieś nie spotkać...
myślę o wyjeździe z miasta

Proszę Cię - nie głoduj. Nie daj temu łajdakowi satysfakcji, że zostawił Cię na kolanach, a Ty jeszcze się do tego wszystkiego położysz.
Chcesz płakać dzisiaj, jutro, przez miesiąc, pół roku? Bardzo dobrze, masz prawo do swoich łez. Przed snem w poduszkę. I wyrzekaj się go, wszystkiego co dla Ciebie zrobił, każdej rzeczy, każdego czynu, wszystkich słów, jednego po drugim. Spisuj na kartce i skreślaj, linijka po linijce. A potem potargaj i wyrzuć. Zadzwoni? Nie odbieraj. Przyjdzie? Nie wpuszczaj. Nie zasługuje na Ciebie. Nie jesteś w jego więzieniu.

nie chce Ci się żyć? no proszę... też byłam z chłopakiem prawie 5 lat, rozstanie przeszłam strasznie... ale wiem, że to co się stało wyszło tylko mi na lepsze! Też kiedyś do tego dojdziesz
jesteś chora, to straszne... ale...
w naszym kraju podczas przysięgi przed ołtarzem nie padają słowa ?na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie?, wielu z nas pamięta je bardzo dobrze z amerykańskich filmów. Zresztą jakiekolwiek słowa by nie padły, ślubujemy sobie na zawsze, a więc także na trudny czas choroby.
Nikt nie jest w stanie przewidzieć, jak się zachowa w przyszłości i w sytuacji, której dotąd nie doświadczył. Wszak ?tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono?... Kluczową sprawą przed ślubem jest jednak to, czego chcemy. Życie może zweryfikować nasze dobre chęci, lecz jeśli przeraża nas myśl, że nasz partner utraci kiedyś swoją sprawność lub urodę w wyniku wypadku, że przyjdzie nam się nim opiekować w ciężkiej chorobie ? jeśli w takiej sytuacji mielibyśmy ochotę jedynie uciec w siną dal i nie oglądając się za siebie... to rzeczywiście jest się nad czym zastanawiać. Zadajmy sobie pytanie: czy będę z tą osobą, jeśli wyląduje na wózku inwalidzkim? Czy będę przy niej, gdy będzie spędzać długie miesiące na szpitalnym łóżku, czy będę wspierać ją w walce z chorobą za wszelką cenę? Tak, bo kocham, bo nie wyobrażam sobie życia bez tej osoby. I to jest jedyna właściwa odpowiedź na to pytanie.

Nawet nie wiesz jakie Cie spotkało szczęście, że odszedł teraz... a nie po ślubie, zwłaszcza że od razu znalazł sobie pocieszenie... nie buduje się szczęścia na czyimś nieszczęściu...
Kiedyś jeszcze zrozumiesz, że stało się dobrze teraz przecierpisz samo rozstanie, to co było między Wami i to co miało być... bo to boli najbardziej... ale jak już ochłoniesz, to mogę Ci to obiecać, że jeszcze podziękujesz za to że odszedł... zobacz jak się zachował, jaki miał szacunek do tych lat wspólnie spędzonych... zaręczyny to również obietnica! i jak szybko ją złamał? bez mrugnięcia okiem...
http://www.netkobiety.pl/t29464.html

Moja droga, przeszlam cos podobnego z poprzednim moim facetem. Mialam wypadek, ktory dosc znacznie ograniczyl moje funkcjonowanie i wtedy dopiero zaczelam dostrzegac ze facet z ktorym jestem to palant nie wart nawet jednego mojego spojrzenia. Stracilam dla niego 3 lata zycia, a on przez ten czas ponizal mnie, zdradzal i generalnie robil mi bagno z mozgu. Dopiero przy pobycie w szpitalu, kiedy najbardziej go potrzebowalam, a on jedyne co to potrafil ze mnie kpic, wyzywac sie na mnie i mnie olewac, zrozumialam bardzo dobitnie ze tak nie moze byc. To byla kropla, ktora przepelnila dzban! Historia o tyle podobna do Twojej, ze dopiero moja niepelnosprawnosc (na szczescie czasowa, ale wtedy wylaczyla mnie z zycia na krotki czas totalnie) pokazala z kim sie zadaje. Tyle, ze to ja powiedzialam pass. Powiem Ci, ze pomimo poczucia ulgi nie wiedzialam jak dalej zyc. Tak bardzo chcialam, ale zupelnie nie umialam. Wyplakalam morze lez, wielokrotnie wrzeszczalam z bolu i strachu. A potem pozostala juz ulga. Wiem jak to boli kiedy najbardziej potrzebujesz wsparcia i bliskosci, a dostajesz odrzucenie. Bylo to dla mnie na tyle niedawno, ze pamietam ten bol, ale na tyle dawno, ze juz nie boli. I z tej pozycji powiem Ci - dziekuj opatrznosci, ze teraz odszedl. Paradoksalnie wlasnie to oszczedzilo Ci dalszych cierpien. Wiesz na czym stoisz, wiesz na kogo mozesz liczyc. Zobaczysz, teraz moze byc juz tylko lepiej.

coż  troche Ci się zwaliło  na  głowe Musisz się teraz  skoncetrować   na  zdrowiu i leczeniu  wiem że   Twój stan  psychiczny  wcale   nie dopinguje  do  walki z  chorobą   ale  spróbuj  znaleść jeden mały  pozyzytyw  tej  sytuacji  Wspólne życie w małżenstwie  to  wspólny  bój  i pokonywanie przeszkód  jakie  los  rzuciłby  wam  pod nogi  W tym przypadku  miałą okazje przekonac sie jak  sobie  poradził  w pierwszym  problemem  Twój  partner  ,po prostu  wymiekł i to w najbardziej nieodpowiedzialny szczeniacki  spsób  Tak  wiec  pozbyłąś  sie tylko   fałszywej osoby która  byłą  przy Tobie  A teraz   dla wlasnej  przekory   walcz   o swoje  zdrowie  aby przekonać  się ze po pierwsze jesteś od neigo  silniejsza  i że   udowodnisz mu jak wiele  stracił

rodzina się dopytuje co się stało, że  tak  z dnia na  dzień się rozstaliśmy.  a ja po prostu wstydzę się powiedzieć im prawdy. wiedzą że kogoś ma, bo to ja się od nich o tym dowiedziałam ale tak bardzo wstydzę się powiedzieć im, że zostawił mnie - jak to on powiedział "że przerosła go moja choroba"
spakowałam dzisiaj wszystkie jego rzeczy i wszystkie rzeczy, które od niego dostałam. spakowałam w czarne worki i wyniosłam na strych. spłakałam się przy tym bardzo...nie wiem tylko co zrobić z pierścionkiem?też schować, czy mu oddać....(tyle dla mnie znaczył):(
czuję jakby to był jakiś okropny sen, który za chwilę się skończy....
potraktował mnie w najbardziej sku......syński sposób jaki można to sobie wyobrazić. po tylu latach, przecież mnie kochał - przynajmniej codziennie mi to mówił kiedy się żegnaliśmy, kończąc rozmowę przez tel, za każdym razem w czasie seksu, każdego smsa kończył "kc" przecież to nie moja wina że jestem chora...ale ta choroba nie zaraża a on tak szybko uciekł...
przepraszam za słowa ale mam w sobie tyle złości, tyle złych emocji, że chyba za chwilę wybuchnę

nie chce mi się żyć - jak widzę jesteś na najlepszej drodze do uzdrowienia - przynajmniej duchowego jak na razie. Piszę tak bo spójrz najpierw była rozpacz, załamanie niemal żebrałabyś żeby wrócił , a dziś już dochodzi do głosu instynkt obronny w postaci złości na niego i jego okrucieństwo i tak  trzymaj jeszcze trochę jeszcze parę razy potkniesz się o swój smutek i łzy ale za każdym razem gdy wstaniesz będziesz mocniejsza i bardziej odporna na to co było. Nie zapomnisz ale z czasem straci to znaczenie a on (sama nie wiem jakiego określenia użyć) będzie dla ciebie tak ważny jak zeszłoroczny śnieg.
Kochana uszy do góry myśl teraz o swoim zdrowiu a nie o tym - padalcu (no chyba adekwatne określenie)

czy on kiedyś zrozumie jak bardzo mnie skrzywdził? jak bardzo mnie boli to co mi zrobił?

wiem jedno na pewno nie będę się przed nim poniżać
ja chcę tylko żeby to tak nie bolało

ja nigdy nie brałam od niego pieniędzy na nic, nie zmuszałam go do niczego, to właśnie on "pożyczał" ode mnie, ja się tylko upomniałam o swoje i usłyszałam co on na to...

Sledze Twoj watek i nie moge uwierzyc. My kobiety to jednak glupie bywamy. Bo czy madre jest ulokowanie uczuc w kims, kto na nie nie zasluzyl? Tez sie kochalam w palantach, ktorzy mnie skrzywdzili. I cierpialam jak zwiazek sie konczyl. W takich wlasnie krytycznych sytuacjach ludzie pokazuja kim naprawde sa. Pisalam Ci wyzej, ze w takiej sytuacji moj byly tez okazal sie swinia niewarta spluniecia. Ale co wazniejsze - wielu ludzi, ktorych nie podejrzewalam o to okazali sie byc mi tak przeogromnie zyczliwi, ze do dzis na wspomnienie bierze mnie wzruszenie. Nagle okazalo sie, ze to, iz potrzebuje pomocy, czy zwyklej zyczliwej obecnosci jest wazniejsze niz jakies dawniejsze animozje. To racja ze choroba jest jedna z takich sytuacji, ktore dokladnie pokazuja kto naprawde nas otacza. Wiem, ze teraz obezwladnia Cie ból, ale zobaczysz, sama bedziesz zaskoczona jak bardzo wyraznie bedzie widac komu naprawde na Tobie zalezy.
A ten palant niech idzie w swiat! Im dalej od Ciebie tym lepiej. Niech inna teraz nianczy nieodpowiedzialnego durnia.  Sama pisalas, ze juz wczesniej wcale nie byl idealem mezczyzny. A teraz pokazal kim jest naprawde. Wyrzadzil Ci wielkie zlo, a zlo zawsze wraca.

Nie ukrywaj tez prawdy przed bliskimi. Na pewno beda dla Ciebie wsparciem i powiedza to samo co my tu na forum - glowa do gory, to on sie powinien martwic, bo stracil kogos wyjatkowego.

bardzo źle się czuję, nerwy zaciskają mi gardło, nie dobrze mi jest:( nie wiem co robić, tak bardzo jest mi źle.

Jak najszybciej poinformuj swoją rodzinę,bo nie masz się czego wstydzić przed nimi.To,że on się okazał życiową szmatą ....i nie jest dla Ciebie powód do wstydu.
Zobaczysz....ich pomoc będzie dla Ciebie wielkim oparciem,a tego teraz baaardzo potrzebujesz.
Wyślij mu sms-a z ostatecznym terminem odbioru "jego śmieci" a jak nie odbierze to wyrzuć na śmieci....niech żaden ślad po nim nie pozostanie. A pierścionek?.....chyba nie ma już dla Ciebie znaczenia,więc mimo,że nie dostaniesz za niego dużo to go sprzedaj...nie będzie cię ranił.
Chyba dobrze by było gdybyś go zablokowała na portalach,na których on się "tak puszy"......skreślając go z listy znajomych chociaż troszkę udowodnisz,że masz go"gdzieś"....a to może mu się nie spodobać......
Zastanawiam się od jakiegoś czasu jak Ci pomóc,bo ewidentnie pomocy potrzebujesz.
Może chcesz się wygadać?.......i to niezależnie od pory dnia.....jeżeli tak to daj znać...są przecież sms-y, gg. skype.Nie krepuj się....widzę po Twoich wpisach, że samej jest Ci strasznie ciężko.

z tymi finansami to musisz się pogodzić, że pieniędzy nie odzyskasz i tym bardziej sprzedaj wszystko co się nada, aby zrekompensować swoje straty
ja niestety miałam podobnie- pomagałam, pożyczałam a później usłyszałam, że wycenia swoją pracę na tyle i tyle... mojej pracy przy gotowaniu, sprzątaniu nikt nie wycenia...
głowa do góry ... musi boleć bo jesteś żywym organizmem, a nie pustą kłodą... ale wyjdzie Ci to na dobre... bo z takim gościem nic dobrego spotkać Cię nie mogło... jego odejście to najlepsza przysługa jaką Ci zrobił

wiem... już nawet nie chodzi o te pieniądze...
mam ochotę mu napisać (jeszcze nie teraz, za tydzień może 2) coś takiego "rozumiem, że nie zamierzasz oddać mi moich pieniędzy, ok ty swoich rzeczy też nie odzyskasz. kup za nie coś swojej panience albo po prostu się nimi udławcie"
nie wiem...
nie wiem co mam robić, różne dziwne rzeczy przychodzą mi do głowy

Noo.....ruch koleżanki nie był najmądrzejszy.Widząc jak to przeżywasz dodała Ci jeszcze "jedną szpilę"...bez sensu. Ale stało się i powiedz jej żeby już nie była taka wyrywna,bo Ciebie ten pan już nie interesuje.
Chyba czujesz się ciut lepiej ponieważ dziś Twój post nie zawiera ani jednego słowa żalu...brawo! ...tak trzymaj!.
Czekam na informacje i pozdrawiam serdecznie

To dobry objaw.....chcesz,żeby wszyscy się dowiedzieli jakie wyrządził Ci świństwo? Musisz zacząć spotykać się z ludźmi,którzy was znali i mówić o jego podłości TY NIE MASZ SIĘ CZEGO WSTYDZIĆ!
Im więcej osób będzie o tym wiedziało tym bardziej jemu będzie gorzej.

Jestem głupią , naiwną kretynką!!! Bo jak można tak ślepo zakochać się w kimś takim? W nie odpowiedzialnym, rozpieszczonym do granic możliwości głównie przez mamusię (która wtrącała się dosłownie we wszystko) idiocie? Materialiście i egoiście, który poza czubkiem własnego nosa nie widzi nic. nie szanuje innych, a zwłaszcza najbliższych, nie docenia tego co ma?
Mam ochotę mu coś zrobić? ogarnia mnie wściekłość i nieopisana złość
Bardzo dobrze pamiętam, jak na początku naszej znajomości, jakoś byłam u niego, on wyszedł chyba do łazienki, a w tym czasie przyszedł do mnie jego dziadek i powiedział tak:
?Po pierwsze jemu brakuje jeszcze co najmniej 10 lat do tego aby dojrzał
A po drugie czy uważasz że on będzie Cię szanował jak on własnej matki nie szanuje??
Powiedział i wyszedł, a mnie zamurowało?
Zbyt późno docierają do mnie takie istotne i ważne rzeczy, które inni widzieli a ja jakoś nie?. i zawsze przy nim byłam, ZAWSZE, liczył się tylko on, a straciłam przez to bardzo dużo?

Uczucie szybko nie minie, teraz jeszcze go nienawidzisz a z czasem stanie Ci się obojętny, dużo czasu jeszcze minie.
Najważniejsze,że nie chcesz z nim być, skrzywdził Cię a wszystko boli bo naprawdę Ci na nim zależało i go kochałaś-wtedy boli bardzo...
Z czasem zobaczysz czy podniesiesz się z tego sama, ja myślałam,że mi się uda ale niestety nie jestem na tyle silna-chcąc sobie pomóc i nie bać się wyjść do ludzi wybieram się do psychologa, wierze,że jest mi to potrzebne i pomoże.
Trzymaj się:)

Tak do końca to jeszcze nie wiem co mi jest i nie wiem co będzie dalej.
Zaczęło się tak, że bolał mnie kręgosłup praktycznie zawsze, już w szkole mnie pobolewało, no a z czasem boli coraz bardziej. Boli mnie dokładnie w jednym miejscu w okolicy prawej łopatki. Jak zaczęłam pracować to ból się nasilił, wracałam do domu i leżałam z godzinę  na podłodze ze łzami w oczach, bo 8 godzinna siedząca praca to dla mnie najgorsze co może być. Niestety do tej pory robiłam tylko to, taką skończyłam szkołę, że nie wiem co będzie dalej. A tu gdzie mieszkam to jest tyle możliwości, że normalnie nie wiem na co się zdecydować, no ale już inna historia.
Wreszcie w maju wybrałam się do lekarza. od jednego do drugiego. Prześwietlenie wykazało że mam jakieś osceofity na przednich trzonach kręgów, później 2 tyg rehabilitacji, która nic nie pomogła, skierowanie na rezonans. Wynik wykazał, że w wieku młodzieńczym przeszłam chorobę scheuermanna a teraz mam tego efekt czyli jakieś guzki Schmorla. Ból będzie się tylko nasilał, może mi się zrobić garb, właśnie siedzenie jest nie wskazane, muszę dużo pływać, może będę potrzebowała operacji, która i tak nic nie gwarantuje, bo ból może nie minąć. Razem z moim cudownym jeszcze wtedy narzeczonym to czytaliśmy, ja się popłakałam, a on mnie przytulił i powiedział, że cokolwiek się wydarzy zawsze będzie ze mną, i to jego zawsze trwało 2 tyg?
Poszłam z wynikiem do specjalisty, który dość porządnie mnie przebadał, okazało się że mam lewą nogę krótszą od prawej o 0,5cm(tego nie widać, ale już zawsze muszę nosić wkładkę), dał skierowanie na kolejną rehabilitację? i powiedział, że jeżeli chcę mieć dzieci to właśnie teraz bo będą mi się deformowały biodra i miednica i może być źle? to był największy cios
Zalecił wizytę u ginekologa, jeszcze nie byłam, bo się bardzo boję, ale pozbieram się trochę i pójdę?
Wróciłam od lekarza, powiedziałam o tym narzeczonemu i dalej już pisałam co było?
Tak naprawdę to nawet nie mogliśmy szczerze i poważnie o tym porozmawiać? tak się wystraszył, zachował się jakbym była jakaś trędowata? nawet powiedział że to sobie wymyśliłam bo od dawna mówiłam że ja chciałabym mieć już dzieci? no ale teraz tak myślę z dzieckiem mieć dziecko?
Ale się rozpisałam

kurde nie mogę przestać myśleć o tym?
chwilami nie dociera do mnie, że to się dzieje naprawdę?
Jak on mi zniszczył psychikę, przez niego, przez te jego przyjaciółki stałam się bardzo zazdrosna, straciłam pewność i wiarę w siebie?
Jemu sprawiało przyjemność jak płakałam, jak trzęsłam się cała z nerw, wtedy jeszcze bardziej mi dokuczał?
Oj tak w gadce to on jest dobry. Pięknie potrafi ściemniać i bajerować. Po prostu dużo gada a nic nie robi.
już nie mam siły nawet płakać, wszystko mnie boli i ten smutek
nauczka na przyszłość...

"kurde nie mogę przestać myśleć o tym?
chwilami nie dociera do mnie, że to się dzieje naprawdę?"

Rozumiem Cię w zupełności, też własnie to przechodzę. I tym bardziej trudno jest mi w to uwierzyć bo u mnie nic nie wskazywało, że do tego dojdzie, akurat też w najgorszym momencie mojego życia. Mój były zawsze był, czuły, kochany, opiekuńczy, taki do rany przyłuż. Układało się super, no i co? I jedna chwila, moment i runął mi cały świat. Ale wiesz co staram się coś zrobic. Stwierdziłam, że musę zmienić na trochę otoczenie, bo wszystko w koło za bardzo go przypomina i jutro chę wyjechać na urlop do brata. Może też pomyśl żeby gdzieś (może jakaś rodzina, znajomi) pojechać? Musisz byc silna i ja też, bo przecież tacy faceci nie zasługują na to żebyśmy tak przez nich cierpiały.
Trzymam za Ciebie kciuki i ciepło pozdrawiam.

Jesteś na "dobrej drodze" aby wylądować na terapii.
Do tego wszystkiego jest paskudna pogoda,która wzmaga takie kiepskie stany. Spróbuj wbrew sobie ubrać się i wyjść choćby kupić sobie świeże bułki. Może jak w sklepie zobaczysz innych ludzi troszkę się odprężysz.
A na pytanie ...dlaczego?....nasuwa mi się tylko jedna odpowiedź....Bo trafiłaś na drania,który draństwo ma we krwi (jak powiedział jego dziadek). I może spróbuj spojrzeć na wasz związek jak na coś co na szczęście się skończyło,bo jak on nie ma szacunku do własnej matki to nawet nie chcę myśleć co byłoby dalej w waszym związku jak on przeszedłby "do normalności". Może taki argument pozwoli Ci chociaż trochę "zmyć tę sól" z policzków.

ooo brawo Kochana!!!
Przeszłaś na kolejny etap ! już go nie idealizujesz, a dochodzisz do wniosków że był dupkiem! że nie był Ciebie wart... w sumie to współczuje każdej kolejnej jego dziewczynie! bo Tobie NIE współczuje!!! Cieszę się że się od niego uwolniłaś!! możesz zająć się już sobą!!
Wejdź na ten temat http://www.netkobiety.pl/t29464.html
oraz 5 etapów http://www.papilot.pl/milosc/9855/3/O-czym-myslisz-po-rozstaniu-5-etapow.html

I widzisz...powolutku zaczynasz nabierać sił na dalsze wspanialsze życie bez kretyna,który Ci je zatruł.
A my tutaj jesteśmy po to,żeby się wspierać i pomagać sobie nawzajem jak tylko możemy.

olechna... nie martw się, nie tylko Tobie coś takiego się przytrafiło...
moja siostra spotykała się z wdowcem z 2 dzieci... okazało się że żona żyje a w wawie ma 3 inne kochanki... a spotykała się z tym kłamcą kilka miesiecy...chyba ze 3-4...