nikomu juz nie zaufam

Joanno zdradził bo chciał i nic go nie tłumaczy .
Czy przez te 10 lat rzekomej choroby pomyślał o Tobie z tego co piszesz nie .
Jakoś nie ma tej choroby przy sąsiadce .

Sam za przeproszeniem sobie nasrał a teraz Ty robisz za kotka .
wierny żonie a opozycja w różnych pozycjach z kochanka - ma tupet .
Czyści sobie swoje sumienie Twoja osoba - wmawiając ciemnotę że To Twoja wina .

Widocznie byłaś mu potrzebna jako gospodyni domowa a nie zona i partner do życia .
Poradzisz sobie sama i nie daj się wrobić w poczucie winy .

Nie basen, nie fryzjer, tylko duża paczka chusteczek-smarkatek do wycierania łez i jeszcze większy worek treningowy do wywalania pokładów złości. Zamiast worka (bo on na siłowni) przydaje się trzepanie dywanów i/lub mebli tapicerowanych. Szorowanie drewnianej podłogi szczotka ryżową też nieźle złość upuszcza.

masz racje, super byloby, gdybym byla na niego zla, ale ja tylko czuje ogromny zal - zlosci brak. Gdzie jest instynkt samozachowawczy? No i ile ja tak bede plakac?
Przeciez to nie bylo malzenstwo tylko farsa....
Teraz kazalam mu sie z domu wynosic. On nie rozumie, za co??? I caly czas powtarza, ze jezeli sie wyniesie (jezeli!!!!) to do nikogo, bo tamta kobieta to nikt.
Oczywiscie, ze zycze tej kobiecie zle, bo sama przeszla traume, a innej funduje to samo, ale z drugiej strony to rozwodka z kilkuletnim synem. Moze ona robi sobie jakies nadzieje, a on tak igra z njej uczuciami??

Pewnie ,że żaden fryzjer,basen ani wyjście nie ukoi bólu.
Sama wiem doskonale,że sił brakuje,ochoty brak a w głowie same pytania bez ...odpowiedzi.
Żal i pustka w sercu.
Z mojego doświadczenia napiszę ,że trochę to trwa i trzeba przejść przez kolejne etapy,bynajmniej u mnie tak było.
Końcowy etap to obojętność.
Wiem za to ,że pomogło mi rozpamiętywanie świństw jakie zrobił i utwierdzanie się w tym jaka to cholerna świnia była
Ale nie rezygnuj z żadnej okazji która oderwie Cię, choćby na chwilę od sytuacji w jakiej się znalazłaś
Nic tak nie wkurza "oprawców" jak uśmiechnięta i zadbana buźka mimo ,że serce skręca z bólu.
Więc gdy nadarzy się jakiś basen czy inna forma aby poprawić sobie nastrój...korzystaj!!

och te biedaczyska nigdy nie rozumieją o co nam chodzi mój do tej pory uważa się za kozła .
I jest oburzony jak śmiałam bezkarnie co kol wiek mu zarzucić chodzący nawalony kryształ .

To przeze mnie jest kim jest i ble ble ble .
Widzę że to schematyczne zachowanie .

Fakt jedyny nasz błąd że dla spokoju rodziny i dzieci czasami ślepniemy i głuchniemy na nagie fakty.
I nagle przejada nam się robienie za ofiarę i zaczynamy widzieć własne nie spełnione potrzeby odzyskujemy słuch i wzrok

I co widzimy jakiegoś obcego faceta który chcą co/ nie chcą co spieprzył nam życie i słyszymy ze to nasza wina .

Dla mnie bomba .

Tyle że szkoda zmarnowanego czasu i życia do otrząśnięcia potrzeba dużo więcej niż gruntownych porządków
trzeba przemeblować całe życie .

tyle nas jest zdradzonych, porzuconych, zmaltretowanych psychicznie i fizycznie, w depresji z powodu jakichs gnojkow, ktorzy dla innych kobiet w tym samym czasie sa spelnieniem ich marzen. jak przekraczaja prog wlasnego mieszkania zamieniaja sie w sople lodu. i co? gdzie tu logika? a gdzie tu czlowiek????

Joanna - piszesz sama - tego małżeństwa nie było już od bardzo dawna.
Dwoje obcych ludzi żyjących od czasu do czasu w jednym lokalu. Każde swoim życiem.
Wypłacz wszystkie swoje łzy i wylej gorzkie żale. A potem zacznij żyć pełnią WŁASNEGO życia.
BO WAŻNE jest byś nie straciła z niego już ani jednego dnia więcej - nie interesuj się co oni robią i co myślą, szkoda twego czasu na myśli o nich.
Teraz tylko TY jesteś ważna, bo szkoda każdego dnia, żadnego już nie wrócisz.

Autorko,
wytłumacz tylko bo nie wiem czy dobrze zrozumiałam...Twój maż mimo kolejnej zdrady i braku jakichkolwiek starań na polepszenie Waszego małżeństwa nie chce się rozstawać? myśli, że kolejny raz mu wybaczysz i będziesz przymykała na wszystko oko? Ciebie odwinia za obecną sytuację? To powiem Ci, że tupet ma jak nie wiem co. Z wieloma rzeczami pewnie można się pogodzić, ale najgorsze jest to, że osoba z którą przeżyłaś tyle lat nie ma tyle odwagi, żeby szczerze porozmawiać i razem pomyśleć nad tym co robic dalej, razem podjąć jakąś decyzję. Nie wiem co mam Ci doradzić, czy masz odejść czy nie, pewnie tak źle, tak niedobrze ale czy jesteś gotowa na dalsze życie bez bliskości, czulości i zaufania?

Nie potrafię zrozumieć jednej rzeczy, czym różniły się związki i małżeństwa naszych rodziców i dziadków od tych dzisiejszych? tamte trwały po kilkadziesiąt lat mimo wielu problemów i kryzysów, dlaczego dziś mężczyźni przekreślaja tak długie związki z powodu drobnostek? nowo poznane kobiety staja się ważniejsze niż lata spędzone razem, niż rodzina i dzieci. Nikt nie próbuje naprawić relacji, nikt nie walczy o związek, śluby przestały znaczyć cokolwiek. Nie rozumiem tego, wiadomo, że przez całe życie nie będzie tak kolorowo jak na początku ...czasy się zmieniły czy ludzie?

Joasiu, napisz jeśli coś postanowisz, jesteśmy z TOBA!!!!

Pisz na tym forum, jest tu bardzo dużo mądrych i doświadczonych kobiet, które zawsze Cię wesprą dobrym słowem i zrozumieniem.
Ręce mi opadają jak takie rzeczy czytam, jak kobiety takie jak ja, czyli dopiero marzące o załozeniu rodziny mają patrzec optymistycznie w przyszłość?

Jestem za młoda by Ci radzić, ale zastanawiam się... czy jeśli z nim zostaniesz i on nadal będzie Cię zdradzał, czy nie stracisz szacunku do siebie?
Nawet nie wyobrażam sobie jaka dla Ciebie to jest trauma, ale myślę, że powinnaś porozmawiać z synem i podjąć jakieś stanowcze kroki. Jeśli nie rozwód, to niech chociaż się wyprowadzi, da Ci żyć po swojemu.

"Nikogo" nic nie usprawiedliwia do rozbijania rodziny - a Pan Bóg nie rychliwy, ale sprawiedliwy i to co dajemy innym wraca do nas z biegiem czasu, także powinnaś już współczuć tej kobiecie i swojemu mężowi, bo jak Tobie zadane ciosy do nich wrócą, może ich czekać wielki los.

Ściskam Cię mocno i życzę dużo siły.
Jestem przekonana, że kiedyś założysz kolejny wątek o tym jak wyzwoliłaś się z fikcyjnego małżeństwa i jaka jesteś szczęśliwa, na to liczę za jakiś czas. Pamiętaj, że po każdej burzy przychodzi śłońce, a po takim huraganie, to słońce nie opuści Cię do końca życia.

on nigdy nie chcial terapii. Raz sie dal namowic i pani psycholog zasugerowala rozwod. Wyszedl, trzaskajac drzwiami i nigdy nie wrocil.
Ja rzeczywiscie mam juz problem z szacunkiem do siebie - bo kto daje sie ntyle razy robic w konia?
Aleks911 - nie wiem, co Ci powiedziec. Moze po prostu Ty dobrze wybierzesz - bo ja przeciez musialam cos waznego przeoczyc przed slubem! Nikt sie tak drastycznie nie zmienia z dobrego na zlego. Zycie to nie gwiezdne wojny i albo sie jest lordem Vaderem - albo nie! Ja w tej chwili tylko dziecko uwazam za wielki sukces i to juz jes warte zachodu. A reszta moze sie uda? Wiem, ze to niezbyt optymistyczne, ale ja juz w nic nie wierze. Cytujac sama siebie wprawilam meza w glebokiezdumienie bo mu powiedzialam ze malzenstwo to wielkie gowno, milosc nie istnieje a faceci to oszusci.

nie chce pomocy (patrz wyzej). Nie wiem, czy tak latwo sie tym razem wyplacze z romansu, bo kobieta, z ktora sie spotyka jest rozwodka i ma m7 letniego syna. Pewnie chcialaby nowego faceta na stale! Ja ja przed Swietami spotkalam w windzie, nie powstrzymalam sie i spytalam ja jak moze robic cos takiego drugiej kobiecie jesli na dodatek sama jest po przejsciach. Ze to wielki wstyd. Nic nie odpowiedziala. Nie wiem, co ona zamierza ale to chyba nieistotne. To ja musze podjac decyzje - a raczej sie jej trzymac konsekwentnie. Proble tylko taki, ze ja przez cale malzenstwo place za wszystko: mieszkanie, prad, gaz, telefon, czynsz, kredyt na mieszkanie....a to co zostaje wystarcza na czesc jedzenia. W tym ukladzie nie bedzie mowy o dojezdzaniu do pracy samochodem (3o km od domu) a za studia syna jak on  nie zaplaci to nie wiem co bedzie. Ale nie zostane z nim z powodu wygody, bo juz sama na siebie w lustrze niem spojrze!

przy rozwodzie koszty są dzielone. jeśli mąz zarabia więcej od ciebie a małżeństwo rozpadło się z jego winy(werdykt) to możesz ubiegać się o alimenty z tytułu obniżenia poziomu życia. syn ma 24 lata(jesli dobrze pamietam) i jeśli nie pracuje koszty jego nauki powinny byc podzielone. sama tyle lat utrzymujesz praktycznie cały dom więc czego teraz się boisz. mieszkanie możesz sprzedać i kupić mniejsze. jestes bardzo dzielna kobieta, nie daj zmarnować sobie reszty zycia. a pan wygodnicki niech leci do nikogo, ciekawe czy bedzie wiernie przy nim tkwiła w czasie choroby. trzymaj sie cieplutko

Joannak888. może na moim przykładzie pokarzę Ci trochę optymizmu.
Małżeństwo skończyło mi się po 25 latach. Byłam w gorszej sytuacji niż ty, bo zgnębiona byłam przez ex strasznie, ostatnie lata były trudne, ostatnie miesiące koszmarne, byłam bez pracy, zdradzał mnie, okłamywał, a na koniec okradł. Na dodatek kochał i wykorzystywał w łóżku do ostatniego dnia. Najpierw był szok, depresja bardzo silna młodszej córki, nieco słabsza starszej i moja, zero na koncie i.....uczucie ulgi. Potem założył mi 6 spraw sądowych, ja musiałam jedną. Pierwsze obudzenie było jak wyraził życzenie, żebym spała pod mostem i zdechła z głodu, pierwszy raz powiedziałam NIE i  nakreśliłam swój krótki scenariusz wydarzeń: najpierw zwrot tego co ukradł, potem natychmiast rozwód z jego winy. 3,5 roku ciągał mnie po sądach, próbując zniszczyć, a ja kroczek po kroku wygrywałam najpierw pojedyncze bitwy, żeby wygrać całą wojnę.
Przyjęłam kilka założeń: to ja w moim życiu jestem najważniejsza, chcę zrealizować moje plany, chcę znów się polubić i odzyskać szacunek do samej siebie i chcę być znów szczęśliwa. Przyjęłam też założenie, że mój limit nieszczęść już został wyczerpany i że taki dupek nie zniszczy mojej wiary w ludzi, w tym w mężczyzn.
I szczęśliwa jestem, ze zdrowymi, szczęśliwymi córkami w naszym wspaniałym domu, który sama wybudowałam i z którego ex chciał mnie wykwaterować pod most, nie zdechła z głodu, ale przytyłam 10kg (to tak sobie i jemu na złość) u boku wspaniałego mężczyzny, przy którym zawsze czuję się kochaną, szanowaną, podziwianą i docenianą.
Nie żałuję ani małżeństwa, ani rozwodu, ani całego tego bagna, bo dały mi siłę, naukę, samokrytykę. Pewnie, gdyby nie końcowe zachowania ex, nigdy nie zaryzykowałabym i tkwiłabym słaba, niedowartościowana w byle jakim życiu, a życie przecież jest takie piękne

skoro wy dajecie rade, to ja tez pewnie moge....w koncu pewnie bedzie lepiej, ale to dopiero poczatek. Gdybym byla twarda po pierwszej zdradzie, na ktorej go przylapalam, bylabym juz 17 lat po rozwodzie. Niestety, bardzo zaluje, ze tej tasmy nie da sie szybko przewinac na przyklad rok do przodu!
Ale mnie wszystko boli!!! Nawet nie przypuszczalam, ze to bedzie tak, chociaz juz mialam z nim tragikomedie.

No i mam wam teraz zawracac glowe az mi sie lepiej zrobi? Przeciez to moze dlugo potrwac!

Pewnie,ze dasz radę....ale warunkiem jest jedna niezmienna decyzja.
A o tym,że gdybyś była rozsądniejsza to już 17 lat byłabyś po rozwodzie .....nie myśl za często.
Wiem po sobie (bo też kilkanaście lat wcześniej powinnam była to zrobić,ale przeważyło,że dzieciom należy się pełna rodzina)......było ....minęło nic nie zrobiłam i wracanie do tego" co by było gdyby" tylko mnie dołowało.
Trzeba zamknąć ten okres i zbierać siły na walkę,która Ciebie czeka.
Świat potrafi być piękny tylko trzeba zaufać losowi i oczywiście czasowi, bo ten jest najlepszym lekarzem. :):)