Dlaczego? Co zrobiłam/czego nie zrobiłam?

O co chodzi? To proste. On Cię wykorzystywał. Znalazł naiwną - wybacz - którą można zdradzać prawie na jej oczach, korzystając z wdzięków innych kobiet, przy której nie trzeba pracować, bo ona kupi mieszkanie, będzie płacić rachunki, kupi ciuchy i jedzenie. Ty, jak sama piszesz, "ciągnęłaś go za uszy", by on zdobył wykształcenie. Po cholerę?! On tego nie chciał. Gdy odeszłaś, on nie zmienił się, nie walczył, a Ty ni z gruszki, ni z pietruszki dałaś mu kolejną szansę. Na koniec tego wszystkiego zostawiłaś mu kupione przez Ciebie mieszkanie!

Dawałaś z siebie wszystko komuś, kto tego wcale nie chciał, to raz. Dwa, NIE WOLNO wyręczać mężczyzny we wszystkim, bo żaden normalny facet nie zniesie takiej kastracji. Twój był z Tobą tylko dlatego, że pasował mu taki UKŁAD,  w którym dbano o niego, a on nie musiał nic robić.

I jeszcze jedno. Najpierw piszesz:

a potem:

KTÓRE Z WYMIENIONYCH PRZEZ CIEBIE ZACHOWAŃ ŚWIADCZYŁO O MIŁOŚCI I SZACUNKU?

Dlaczego porzucił Cię dla innej, starszej i brzydkiej? Jest starsza, więc pewnie dorobiła się i jest zamożna, a brzydka będzie tak ucieszona faktem, że złapała młodego przystojniaka, że zrobi dla niego wszystko i nie piśnie, gdy będzie ją zdradzał. Widzisz pewne podobieństwo?

Dziękuję za Waszą odezwę.

Staram się żyć, skupiam na pracy. Zawsze podchodziłam do życia bardzo sensualnie, teraz nie cieszą mnie nawet Święta..  Miałam mieć rodzinę. Z drugiej strony powinnam cieszyć się, że nie mam z Nim dziecka. Niemniej instynkt macierzyński daje znać o sobie. Pocieszam się tym, że jestem jeszcze młoda:) i wszystko przede mną ( w najgorszym wypadku istnieją banki spermy:])

amarek tak byłam szyją, nosiłam spodnie, w pewnym sensie wykastrowałam jego Ego... być może przy Niej poczuł się facetem. Powiedział, że ma nadzieję, że znajdę lepszego od Niego, bo zasługuję na miłość. Doszły do mnie myśli, że czuł się przy mnie gorzej.

BabaOsiadła masz rację to nie był szacunek, tylko gra z jego strony. Długo zastanawiałam się dlaczego miałam klapki na oczach, oszukiwałam siebie. Starałam się realizować historię wielkiej miłości. Byliśmy tacy "idealni". Mieszkanie zostawiłam jemu, bo nie patrze na rzeczy materialne- nie jestem naiwna, ani wyrachowana. Nie mogłabym przeglądać się w lustrze, w które ona patrzyła, spać w sypialni, w której...On musi mnie spłacić, choć robi to opieszałym tempem. Teraz "bawi się". Właśnie przypomniałam sobie jak powiedział do mnie: " Nie mogłabyś być głupsza, poudawać czasami ?" W pewnym sensie właśnie taka byłam. Porównanie zasadne. Niemniej tamta kobieta nie jestem majętna, pracuje na stanowisku sprzedawcy, ma dziecko, rozwodzi się z mężem (zrobiłam mały wywiad). On jest zły, że udaje mi się odkryć karty.

Samisam właśnie na dniach wróciłam z kilkudniowego wyjazdu w Góry. Wyjazd pomógł mi. Staram się  zapełnić czas, nie zamykam się w domu, nie odgradzam od ludzi. Mam pracę z tzw, materiałem ludzkim, bardzo absorbującą więc widzę obiektywnie, że moje zmartwienie w porównaniu do cierpienia innych ludzi jest błahe.

Moje rozmyślania polegają na tym, że boję się iż znowu popełnię ten sam błąd. Boli mnie, że On daje tej kobiecie to czego nie dał mnie. W ostatniej fazie małżeństwa wykupił wyjazd do SPA, zaprosił mnie, a zabrał ją... nie odwołał, bez skrupułów pojechał. Niemniej nadal jest chorobliwie zazdrosny, twierdzi, że cyt" ustawiają się do mnie kolejki". Gdzie?:) heh. Jestem samotna jak diabli. Coś we mnie jest takiego, że trzymam facetów na dystans.

Prosił mnie, żebym nie spotykała się do rozwodu z Nikim, a sam "prowadza się z nową panią na legalu". Jest szybki:) Zna mnie, wie, że nie będę się z nim szarpać, "prać brudów", chcę się rozstać się i tyle.

Jestem silną kobietą. Pewnie nie pasowaliśmy do siebie osobowościowo. Usłyszałam od znajomego, że powinnam być z mężczyzną silniejszym, który będzie dla mnie partnerem. Tym czasem od innego, bardzo wydawałoby się charakternego faceta usłyszałam , że heh... jestem za dobra, nie zasługuje na mnie, takie kobiety jak ja nie istnieją, za pół roku okaże się, że jestem inna... albo, że jestem wyjątkiem... i "zwiał":)

Mam dość absurdów... nie będę udawać innej niż jestem, głupszej. Jestem po prostu sobą. Nie jestem słodka jak miód. Potrafię tupnąć nogą. Zresztą sfera zawodowa wymaga ode mnie pewnego rodzaju stanowczości.

Myślałam tak po kobiecemu, że może ma ładniejsze ciało:) bardziej kobiece, obfite kształty.  Może łatwiej byłoby mi gdyby wymienił mnie super piękność:) przykro mi.

Kochana, będziesz miała rodzinę, zobaczysz Tylko na dziecko należy decydować się mając u boku MĘŻCZYZNĘ: wsparcie, opiekę, szacunek i miłość. Z byłym mężem nie możesz liczyć na żadne z nich. Wyobrażasz sobie siebie po porodzie - umęczoną, spuchniętą, obolałą, z absorbującym 24 h na dobę niemowlęciem przy piersi, a tu znikąd pomocy, bo tatuś nie ma pracy i flirtuje przez internet, a do tego oczekuje, że Ty zarobisz na szczepienia i pieluszki, bo przecież do tej pory tak świetnie sobie radziłaś ze wszystkim, więc w czym problem?

W następnym związku daj mężczyźnie się sobą trochę poopiekować. Nie matkuj mu, nie załatwiaj wszystkiego za niego. I, jeśli mogę Ci doradzić, zastanów się, skąd się to u Ciebie wzięło, to dbanie o wszystko w związku, to bycie "za dobrą", to staranie się o to, by zasłużyć na czyjąś miłość i być idealną w pracy, kuchni, łóżku? Skoro boisz się, że z kolejnym mężczyzną popełnisz podobne błędy, to może przyczyna tkwi gdzieś głęboko i potrzebujesz terapii? Jacy byli Twoi rodzice (nie musisz mi odpisywać, zastanów się sama)? Dlaczego teraz dajesz się tak źle traktować, jaką potrzebę w ten sposób zaspokajasz?

Teo to nie była naiwność to była miłość, małżeństwo nie stanowi transakcji. Trzeba być ze sobą w dobrych i trudnych momentach, ja byłam, On jak widać nie podołał. Może nie potrafiłam skonfrontować się ze strachem, kiedy twierdził że życie beze mnie nie ma sensu, tak.... domniemana próba samobójcza wisiała w powietrzu (niekiedy mówiłam o rozstaniu, nie mogłabym żyć z myślą, że zrobiły sobie krzywdę prze ze mnie, więc walczyłam, z wiatrakami). Pewnie to był tylko szantaż. Jak widać świetnie sobie poradził:) choć na dniach stwierdził, że kiedy dowiedział, się że spotykałam się z innym, znienawidził mnie i chciał się cyt:" zabić". Próbuje mną manipulować. Zrzuca całą odpowiedzialność na mnie, robi z siebie ofiarę. Trudno jemu zmierzyć się samemu z sobą i swoimi wyrzutami sumienia. Musiałby zmienić zdanie o swoim Ego. Nie chciałam odpuścić, żeby nic sobie nie zarzucić. Teraz wiem, że zrobiłam wszystko. Nie dam się wpędzić w poczucie winy. Tak był darmozjadem, bez honoru i ambicji jak widać. Jednak był moim mężem.Dał mi też wiele dobrego. Jednak w ostatecznym rozrachunku wychodzi na długi minus. Mieszkania nie chcę, bo nie czuje go. Pieniądze za nie musi mi zwrócić. Nie interesuje mnie w jaki sposób. Działa, tempem Ślimaka;] Odeszłam bo, poczułam że to nie jest facet dla mnie. Poczułam dużo gorzej, że to nie jest facet. Dlaczego wróciłam? Bo bałam się samotności, ale pewnie i tak odeszłabym po kilku miesiącach. Udusiłabym się patrząc na Niego. Było mi szkoda tylu lat. Przestałam wierzyć w miłość. Zastanawiam się czy ona w ogóle istnieje.

BabaOsiadła dziękuję za ciepłe słowa. Masz rację, jestem perfekcjonistką... zawsze musiałam walczyć o miłość rodziców, pokazać, że na nią zasługuję, bardzo wysoko stawiali mi poprzeczkę, musiałam udowadniać, że jestem warta ich zainteresowania. Kiedy zrozumiałam, że On wsi na mnie, nie kiedy zaakceptowałam (zawsze widziałam, że na mnie uwiesił się), że jest typem męskiej modliszki odeszłam, te zdrady to był gwóźdź. Wróciłam bo miałam poczucie, że nie zrobiłam wszystkiego. Kiedy odszedł, nie płakałam. Poczułam ulgę:) Uczę się zdrowego egoizmu, co na razie przysparza mi trochę zamieszania. Otoczenie nieprzychylnie na to przystaje:) bo widzi we mnie zmiany, asertywność, że teraz tym bardziej nie dam sobie dmuchać w kaszę. Byłam u psychologa chciałam zrozumieć ten mechanizm:) Zostałam "poskładana" (po tym jak odszedł).

amarek masz racje czas leczy rany, jestem bliżej niż dalej. Nie zamierzam na razie z nikim wiązać się. Muszę dojść do ładu sama ze sobą. Nie zamierzam ranić. Mam pasje- realizuję się. Nie sądziłam, że mam przy sobie, aż tylu przychylnych mi ludzi.

Nie mogłam tylko zrozumieć jak można kogoś kochać i w ten sposób postępować. Traktuje mnie jak wroga. Utrudnia rozstanie. Formalności ekonomiczne załatwia tak długo, że można popukać się w czoło. Nie ma innego sposobu jak czas.  Na koniec użył wobec mnie siły fizycznej. Kiedyś dałabym sobie za Niego rękę uciąć, a tak na prawdę nie wiedziałam z kim przez tyle lat żyłam.

I jeszcze przyszła mi do głowy jedna myśl... kiedy odpuściłam i pozwoliłam, żeby właśnie "opiekował się mną"- czego zawsze chciałam, co sugerowałam (jeśli nie podjęłabym wielu działań, on nie zrobiłby nic, trwalibyśmy w miejscu) stwierdził, że wszystko jest na jego głowie (zdecydowanie przesadzał) ;] i tak źle i tak niedobrze.

To forum na prawdę pomaga, oczyszcza:)

Tak rozpieściłam, byłam młodziutka.... heh nie miałam pojęcia o życiu, bądź zakładałam błędnie, że On kieruje się podobnymi zasadami. W szybkim tempie dojrzałam. Nie jestem już "dziewczyną" lecz kobietą. Utraciłam w pewnym siebie pewien rodzaj niewinności, zderzyłam się z brutalnością świata. Stara się mi wmówić jaki był dobry i kochający, ze łzami w oczach-ba rzewnie płacząc, deklamuje, że nigdy mnie nie zdradził. Nie mogę zrozumieć jego hipokryzji:]

Nie załamałam się. Idę dalej. Może musiałam dostać taką lekcję od życia, zobaczyć, że świat nie jest taki jakim go biorę, a ludzie na prawdę potrafią zrobić krzywdę (nie wszyscy, to założenie, nie stwierdzenie). Widzę odcienie szarości. Doszukuję się sensu. Nigdy nie byłam sama, może właśnie powinnam przejść ten etap, może zrozumieć że to czas dla mnie, samodoskonalenia, wejrzenie w głąb siebie, refleksji co i jak, żeby nie popełniać kolejnych błędów.

Z drugiej strony lubię siebie, bo chyba trzeba wierzyć że są na tym świecie porządni mężczyźni (są?:). Myślałam, że na dobro odpłaca się dobrem. Jak widać mężczyźni "kochają zołzy" (?), lecz nie potrafię taka być;]Zastanawiam się czy życie damsko-męskie to podświadoma gra- zabawa w gonienie króliczka pomimo prozy dnia codziennego.

Może z góry jesteśmy zaprogramowani neurolingwistycznie:) heh, a indywidualizm i tabula rasa to tylko czcze gadanie, ludzkie marzenie o doskonałości, z podkreśleniem jaki człowiek potrafi być słaby.

Ot tak filozoficznie nastrojona z samego rana pozdrawiam Was:]

Zapewniam Cię, że istnieją porządni, wspaniali mężczyźni Wkleję Ci coś, co napisałam niedawno w innym wątku:

Miłego dnia!

Dziękuję

:] Witam Was ponownie. Jesteście świetne/i, z waszych wypowiedzi bije wirtualne ciepło. Po prostu zwyczajnie dziękuję, że mogłam "tutaj pobyć, poczytać, przeanalizować". Zgadzam się z Waszymi postami. Takie same myśli dudniły mi w głowie, lecz nie miałam śmiałości ich wypowiedzieć. Czemu? heh żeby nie uznać Drania za Drania.

Dziś... jadąc samochodem, siedząc za kierownicą poczułam się wolna, szczęśliwa, "cieszyłam się jak głupia do sera". Zdałam sobie sprawę, że to nie ja byłam tą złą. Powinnam dać sobie spokój z szukaniem swoich błędów- chociaż na pewne wiele popełniłam. To On powinien wstydzić się.. Moja radość biła z wnętrza, zarażałam nią Innych:]

Moja historia nie ma drugiego dna. Nie staram się wybielić, zrobić z Niego drania, a z siebie niewinną. Z jednej strony to co On robił było nieprawdopodobne, niestety rzeczywiste.Zycie napisało taki scenariusz. Zawsze kierowałam się mottem, że w przyrodzie tak i w życiu musi być harmonia: po deszczu słońce, po łzach przychodzi radość. Na chwilę, gdzieś odrzuciłam je w kąt. Teraz wraca.Widocznie to nie była "Ta miłość". Gdzieś tam czeka na mnie (mam nadzieję) piękne uczucie, moja Połówka Pomarańczy:) lepiej brzmi Grejpfruta:] Tak sobie to tłumaczę. Może to moja linia obrony.

Niobexxx mam taką naturę troszkę filozoficzną:) chociaż z drugiej strony twardo stąpam po ziemi. Pełna sprzeczność. Przy dobrym winie jeszcze bardziej:) Muszę zebrać ekipę i podyskutować do białego rana. Tęskno mi za tym:) Może jakiś rytuał na byłym mężu za jego niecne uczynki:)

BaboOsiadła "Wszystko, czego doświadczamy, jest PO COŚ. Każdy, kogo spotykamy, coś nam daje - nie tylko piękne chwile, często i bolesną, ale cenną naukę. Po każdej porażce miłosnej cierpimy, ale stajemy się coraz mądrzejsi. Wiemy, czego pragniemy, a czego nie potrafimy zaakceptować, dociera do nas, że miłość jest ważna, ale nie wolno nam budować życia opartego tylko i wyłącznie na tym drugim człowieku, uczymy się pracować nad związkiem, a doświadczenia pomagają nam w przyszłości odróżnić ludzi dobrych od złych. Wszystko po to, by osoba, z którą wreszcie zwiążemy się na całe życie, była starannie przez nas wybrana i sprawdzona, i byśmy potrafili kochać mądrze, a nie ślepo." - piękne, nic dodać nic ująć:), to jest sens egzystencji. Wydrukuję sobie Twoje słowa i przykleję na lustrze w łazience, będę czytać codziennie rano szorując zęby:). Stanowią kod działania.

Lusia*M*. Nie chcę, żeby to nieskromnie zabrzmiało, pomimo tego, że On chciał zachwiać moim poczuciem wartości. Nadwyrężył ją, lecz nie zniszczył. Widzę jak patrzą nam nie Mężczyźni- sprawia mi to przyjemność:), lubię siebie bardzo za wszystko, a szczególnie za to w jaki sposób staram się żyć:)

Dobrej Nocy:)

Na początek znalazłabym sobie psychologa, popracuję z Tobą nad pewnością siebie, z tego co piszesz to uważam, że robiłaś wszystko żeby uratować to małżeństwo. Niektórym po prostu się nie dogodzi, a to, że mąż zarzuca Ci tamtą nawiązaną znajomość to według mnie pretekst, on sam nie wie czego chce. P.s byłabym wdzieczna za odpowiedź na  (Kłamstwa , byłe dziewczyny, rozczarowanie) str.3

Mela Moja pewność siebie jest wysoka (ze zdrowym rozsądkiem), gdyby nie moje poczucie własnej wartości i przekonanie, że dam sobie radę, nie zawalczyłabym o siebie, nie odeszłabym, jak cała rzesza kobiet udawałabym, że mam fajnego męża, przystojnego, na stanowisku (dla Niektórych kobiet to afrodyzjak, cała rzesza kręci się jak widać;]). Dla miłości człowiek potrafi pójść na różne kompromisy. Zresztą natura ludzka jest zaprogramowana na hedonizm i tym samym wygodnictwo a co za tym idzie wolimy nosić maski niż zderzyć się z Walcem. Rozstanie jest zawsze porażką i człowiek chce udowodnić, że to jego nie dotyczy.

Przeczytałam Twoje wpisy... również "Kłamstwa , byłe dziewczyny, rozczarowanie" jakże mi przypomina Moją historię... tak...z tą różnicą, że zdrady pojawiły się po kilku latach, wcześniej przez lata nie dał mi powodu do utraty zaufania. Byłe dziewczyny, które nagle uaktywniły się trzymał na dystans. Pobraliśmy się w młodym wieku, tacy zakochani. Kłamstwa o tak były zawsze, przymykałam oczy nawet kiedy byliśmy narzeczeństwem, tłumaczyłam, stawiałam ultimatum, Ba nawet kiedyś powiedziałam, że odchodzę (długo przed zaręczynami) padł na kolana, popłakał się i powiedział, że nie przeżyje, ma tylko mnie bla bla bla. Byliśmy młodzi, mieliśmy ideały. Z tym, że ja dorosłam szybciej on...  Wiem co czujesz, usychasz. Nie dam Tobie rady, bo nie mam prawa.. Zobacz tylko gdzie mnie to zaprowadziło? Prędzej czy później wiedziałam, że odejdę, to była kwestia czasu.

Zobacz fragment mojego wpisu: [...]Przez cały okres związku ani razu nie zabrał mnie na kolację, nie zrobił żadnej niespodzianki, nie kupił kobiecego drobiazgu. Później kiedy przyszły pieniądze...również nie... twierdził, że nie umie ofiarować prezentów, nie wyniósł tego z domu. Wreszcie mogliśmy zaplanować urlop. Krótko przed... nie wiem co mnie tknęło.. wzięłam jego tel. do ręki i przeglądnęłam, znalazłam bardzo namiętnego sms-a od innej kobiety. Zapewniał, że to pomyłka itd. itp. klasyka. Wybaczyłam, staraliśmy się odbudować wszystko, oboje uciekaliśmy w pracę. Sex co raz rzadziej, miałam do Niego wstręt [...]

Zobacz Twój post: [...]Nie potrafie mu zaufac ciagle klamie i to w drobnych kwestiach , czasami mam wyrzuty sumienia kiedy mowi jak mozesz wierzyc obcym ludziom wtedy chce juz go przeprosic i okazuje sie ze mialam racje. jak to jest ze tamte dziewczyny zabieral wszedzie a ja nie moge na nic liczyc? czuje sie zaniedbana , rzadko sypiamy razem, rzadko mamy jakies romantyczne wieczory i rzadko mnie gdzies zabiera [...]

Wybacz, ale uporządkuj swój Świat i dopiero zabieraj się za pracę nad pewnością Innych (inaczej można zrobić komuś krzywdę)- odmawiam asertywnie. Mój post stanowi superwizję. Musiałam oczyścić się z czegoś co zalegało we mnie czkawką, żeby ktoś z boku spojrzał obiektywnie, chciałam przekonać się czy mam podobne spostrzeżenia. Po to, aby z energią ruszyć w Świat.

Być może kiełkuje w Tobie przekonanie (ja mam je od dawna), że nie potrzebujesz " faceta" lecz PARTNERA Pozdrawiam ciepło.

Porozmawiaj o tym z mężem.

Wszystkich pozdrawiam;] którzy aktywnie uczestniczą w moim wątku:)

Czuję się zaproszona:]

Ja zapraszam!:)
Nie mam "swojego" wątku, ale korzystam z dobrodziejstwa "inwentarza" na forum.;)

Przesadna skromność.;)

oj tam zaraz przesadna skromność:P raczej relatywizm:)