Z milosci czy przyzwyczajenia ?

Może jakiś wyjazd we dwoje by pomógł? Moim zdaniem nikt prócz Ciebie nie wie co czujesz do niego. Spróbuj z nim pogadać czy czuje to samo, czy mu zależy. Jeśli dłużej będziesz mieć takie odczucia, ja bym to zakończył.

Przeczytałam wszystkie twoje posty i widzę tu problem,najważniejsze : powinnaś iść do psychologa,bo twoje ataki agresji mogą i najprawdopodobniej będą się nasilać, a poza tym krzywdzisz swoje córki,nie tylko tę starsza, ale i młodsza to wszystko obserwuje i przeżywa. Te odczucia jak piszesz masz od roku,czyli od wyjazdu męża w delegację. On tam poczuł "smak wolności" teraz próbuje to powtarzać,powinniście porozmawiać na poważnie,ale nic to nie da dopóki ty nie pozbędziesz się swojej agresji. Zacznij od pracy nad sobą, jak pisałam idź do psychologa, zobaczysz że jak nauczysz się panować nad atakami agresji to i próby porozumienia będą łatwiejsze i efektowniejsze.
Nie masz możliwości oddać dzieci do przedszkola? z twojego postu na forum "psychologia" wywnioskowałam że do szkoły jeszcze nie chodza. Gdybym była w polsce,a mieszkała w twojej okolicy,sama bym ci popilnowała dzieci,bo leczyć się musisz, ale może któraś z nas? kobiety pomóżcie!

W związku zaczyna się psuć kiedy przestajemy ze sobą roamawiać,zostajemy sami ze swoimi proplemami które zaczynają się pi propętrzyć ,amy zostajemy z ich rozwiazaniem sami.Nie chchciałabym krytykować facetów ,ale chyba jest co s takiego ,że większość mężczyzn w dalszym ciągu uawża ,ze dom i wychwanie dzieci to głównie nasze zadanie,a my poprostu niekiedy nie dajemy już rady.Zaczynamy wtedy rozyślać nad tym co było kiedyś ,gdzie się podziała miłość?Byłyśmy przecież najważniejsze ,a teraz nawet "na mnie nie spojrzy,nie pomoże w domu,nie odbarczy w czymkolwiek,nawet nie ma ochoty porozmawiac".Coraz trudniej kochać takiego męża-bo przecież nie za takiego wychodziłaś.Nikt nie jest z żelaza i w końcu obrywa się naszym dzieciom,bo z nim lepiej nie zadzierać-bo znowu się obrazi-a życ jakoś trzeba.Ciężko znależć rozwiązanie (wiem coś otym,różnie bywało u mnie w domu).Ja jednak nie miałam wątpliwości -cały czas kochałam męża ijakoś powolutku zaczęło się zmieniać(zaczęłam od siebie-więcej wysiłku fizycznego,to pozwoliło mi dac ujście napięciu,zaczęłam zagadywać męża,prowokować rozmowy na początku na błahe tematy,póżniej o tym co mi nieodpowiada  w domu ,w naszym życiu-on też powoli zaczął się więcej odzywać,mówić o swojej pracy o swoich oczekiwaniach względem mnie.Trwało to ok.roku ,posuwalismy się małymi krokami,teraz jest ok.,oczywiście,że się kłócimy,mamy inne zdania ale potrafimy usiaść i rozmawiać jak partnerzy.Dodam jeszcze ,ze w naszym wypadku ważne okazało się okazywanie uczuc i dobre relacje w sypialni.Powodzenia i więcej wiary w siebie i męża.